"मास्तर, खुर्चीत बसवत नाहीय्ये".- एक सन्माननिय मिपासद्स्य फोन वर म्हणाले. ढेकुण झालेत की काय? "नाही हो, फोकाचे वळ उठलेत. आय शप्पथ सांगतो आता परत कधी १८०+ शिट्टी घरात वाजवणार नाही. गाडाव झालो होतो. आता परत माणुस झालो.आतापर्यंत झाले ते साल्वेज कसे करायचे ते विचार करतोय." घरी जा. जाताना एखादी भेट घेउन जा. डोक्यावरुन प्रेमाने हात फिरवा. बस्स. आणि ह्या पुढे तीला आवडणार्‍या विषयात गप्पा मारुन जमेल तेवढे खीखीखीखी खी करा. ती अगदी योग्य मार्गावर आहे. काहीही काळजी करु नका. तीला जे हवे आहे ते ती मिळवेलच ह्याची मला खात्री आहे. ह्या बाबत माझा अंदाज सहसा चुकत नाही. तुम्ही फक्त आई, बाबा व्हा.

सद्ध्या बँड्रा-वर्ली सी लिंकावरन जायला आनी यायला १०० रु. लागतात. आम पब्लिकला त्ये लई महाग वाटतात. वाटनारच. त्याच्याव एकच पन लई झ्याक आयडियेची कल्पना आहे. आगदी तुमी चर्चगेटाला आस्लात तरी चालल पन बेस्ट बशीच २० रुपयाच दिवसभराच तिकिट काढायच आनि आमच्या वाशी क्रिकच्या पुलावर येनार्‍या बशीमधन यायच आनी वाशी क्रिकची मजा आनुभवायची. त्ये पन कितिपन वेळा. २० रुपयात कोनत्याबी बशी मधे बसा आनि कितीबी टायम्बाला. कितिपन फेर्‍या मारा या पुलावरन. येकदम ढीनचॅक. फुडले नेटावर्ले फोटो पाहा म्हंजे कळल.

3

3

आपल्या सहजसुंदर अभिनय कौशल्याने गेली अनेक दशकं तमाम मराठी रसिकांची मनं जिंकलेले, आणि उत्तम कलेसोबतच संवेदनशील सामाजिक जाणीव असलेले गुणी कलाकार, एक अत्यंत सर्जनशील, सहृदय व्यक्तिमत्व निळू फुले म्हणजेच तुम्हा-आम्हा सर्वांचे लाडके निळूभाऊ गेले काही दिवस आजारी आहेत.. त्यांना श्वसननलिकेच्या कर्करोगाने ग्रासलेले असून सध्या ते रुग्णालयातील अतिदक्षता विभागात असून त्यांची प्रकृती चिंताजनक आहे. त्यांच्या यातना कमी व्हाव्यात आणि त्यांच्या प्रकृतीस लौकरात लौकर आराम वाटावा हीच ईश्वरचरणी सार्‍या मिपा परिवारातर्फे प्रार्थना...! तात्या.

येक कविता लिहु पाहता ऐसे होते लिहिता लिहिता शब्द अटत जाती हाती येता उरते केवळ शुष्क गाथा. न लिहिता ऐशी कविता मनात होई त्याचा चोथा काय करु सांग मनमिता कसा लिहु माझ्या मनगीता घेऊन माझी झाडाझडती शब्द बापुडे आडवे जाती कठोर वज्रापरी करुनी छाती येताजाता मला भिवविती लिहिली कोणी ऐशी कविता सांगेल का कोणी रचयीता धैर्य आणिले कोठून मांडण्या हीन आणि हिणकस म्हणण्या लिहीने मीही म्हणतो तैसे बोटचेपे अवघड आणिक पेना वरती टोपण जैसे वसन भरजरी विकेन शब्द उगाच वाचक करेल अब्द होईल कविता माझी ऐशी नसेल दुसरी इतःपर तैशी खातरी माझी ही मोजावी माझ्याच शब्दांस मी दाद द्यावी कुणा वाटे त्यास आग लावावी कुणा वाटे त्

"सुजाता, तुझा सन्मान होण्यास खरोखरंच तू पात्र आहेस.माझी ही भेट तू घरी गेल्यावर उघडून बघ." सुजाताचा ह्या वर्षाची उत्तम शिक्षिका म्हणून तिचा तिच्या शाळेत सन्मान केला गेला.सुजाताची आई त्याच शाळेत अनेक वर्ष शिक्षण देण्याचं पुण्य कार्य करून निवृत्त झाली होती.मी तिला आमच्या घरी बोलवून पार्टी दिली.जेवण वगैरे झाल्यावर मी सुजाताशी गप्पा केल्या. "सुजाता तू तुझ्या आईमुळे शिक्षिका व्हायला प्रवृत्त झालीस का?" असं सरळ प्रश्न केला. मला म्हणाली, "मला वाटतं,जे ज्ञान आत्ता उपलब्ध आहे आणि उद्या विकसित केलं जाणार आहे त्यांच्या मधलं शिक्षक हे एक प्रवेश-द्वार आहे.