प्राजूची 'थांब राजसा..' ही कविता वाचली आणी काही वेगळेच दृश्य डोळ्यांसमोर तरळून गेले! इर्शाद!

त्या देशांत आता त्यांचे राज्य आहे हे ह्याला कळले.. हा शहारला.. ज्या रस्त्यावर ते गप्पा मारत होते ... त्या रस्त्याच्या वर्णाशी स्पर्धा करणार्‍या वर्णाचा तो पाहूणा... त्याच्या नवस्वातंत्र्याचा ह्याला हेवा वाटला. मग आपणही कमी नाहि असे वाटून हा बोलू लागला आमच्याकडेही असाच एक नेता होऊन गेला... तो काळच असा होता.. देवाच्या सेवकांनी देवाला घेरला होता.. देवाचा व्यापारी करून भक्ताला गिर्‍हाईक केले होतं... तो व्यापार एका माणसाला दुसर्‍यापासून तोडत होता... आमची वेस गावाबाहेर सुरू व्हायची.. गाव येताच संपायची... आम्हाला गावात नेऊन त्यानं सीमोल्लंघनच केलं... तो म्हणला "देव झूट आहे..