============================= कधी एक काळी असा काळ होता, जिथे स्वप्न सारे पुरे व्हायचे.. मनातून वारा तरारून येता कसे फूल प्रत्येक नाचायचे ! कधी ते पहाटे दिशाकोन सारेच आदित्य रंगात रंगायचे कधी रात्रीचे गोड अंधार सारे सुखाच्याच स्वप्नात संपायचे ! असो भोवतालात गर्दी कितीही, तुझे चोरटे नेत्र भेटायचे मनाचे मनी गूज यावे कळोनी, असे काहीसे छान बोलायचे ! कधी एकदा नीट एकांत येता, हातामधे हात गुंफायचे.. असा स्पर्श स्पर्शास स्पर्शून जाता, रोमांच रोमांच फुलवायचे ! कधी शांतता खूप बोलायची ..अन कधी शब्द सारे मुके व्हायचे, कधी पावसाळाच डोळ्यात येता, चारी दिशांना धुके व्हायचे.. कधी एवढा काळ भांडायचो की

रिमझिम येता वळवाची सर मातीतून मग तुझाच दरवळ पानोपानी तूच खेळ्सी ह्र्दय छेडते पुन्हा तुझे स्वर रिमझिम येता वळवाची सर स्वरांतूनी तू उमलुनी येसी माझी होउन मिसळूनी जासी विहारुनी त्या स्वरांतून मी सहजच येतो पुन्हा समेवर रिमझिम येता वळवाची सर चेहर्‍यावर तव अवखळ गोडी चंचलता ती यौवन वेडी अधीर उत्कट फुलूनी येती मोती अगणित तव अधरावर रिमझिम येता वळवाची सर सहज मोती ते टिपूनी घ्यावे अपूर्ण काही राहून जावे अन् वळवाचे वेड धरावे स्वर्गातुन मग यावे भूवर रिमझिम येता वळवाची सर