मनांत माझ्या फ़ुलून आल्या रातराणीचा सुवास तू रंगबिरंगी वसंत फ़ुलांची ओंजळितली रास तू क्षणैक खांद्यावरी विसावे तो असा निश्वास तू मित्रत्वाच्या नात्यामधला तो अभंग विश्वास तू अखंड कोसळणार्‍या झिरमिर चिंब सरींचा न्यास तू क्षितिजावरती रंगलेली सुवर्णाची आरास तू डोळे मिटूनी तुला पहावे.. भास तू आभास तू तुझ्याविना मी कसे जगावे सांग!.. माझा श्वास तू प्रेमवेड्या या मनाला लागलेला ध्यास तू.. प्रणयातील उत्कटतेचा अगळा उल्हास तू पुढे पुढेच जात रहावे न संपणारा प्रवास तू कधी वेंधळा, कधी प्रगल्भ जन्मोजन्मी हवास तू.. - प्राजु

त्याला माझे मोहरणे रुचलेच नसावे त्याचे माझे बंध कधी जुळलेच नसावे शब्दांचे हे गाव पोरके, केविलवाणे, भावार्थाचे बीज इथे रुजलेच नसावे भासांनी सावल्या जपाव्या, तसली नाती, वेडे मन त्यांचे सावज पहिलेच नसावे ! त्याच्या वाटा कशा कोरड्या? बहुधा त्याला आषाढाचे आमंत्रण दिसलेच नसावे मैलाच्या दगडांवरचे अंतर मिटलेले, या वाटेवर पुन्हा कुणी फिरलेच नसावे येता जाता श्रावण येथे थांबत होता, त्याचे आर्जव मातीला कळलेच नसावे ! कालकुपीतुन काही क्षण हलकेच चोरले, त्यांत जशी जगले मी, कधि जगलेच नसावे ! पात्यावरच्या दंवबिंदूसम अलिप्त व्हावे, इथे असावे तरी कधी इथलेच नसावे !

आमची प्रेरणा मोडकांचे गणित व नान्याचे प्रतिबिंब कविता करताना मोडक म्हणाले स्वता:शी "अगणीत>,(गणित!),[वळीत], दहाजणीत!, (झिरो),सणसणीत>>>>, ((गणित)), [गणित!] की झणझणीत" कोणतं विडंबन येईल आधी?? प्रश्न सुटेनासा झाला तेंव्हा केव्हातरी, २००८ मधे केलेली कविता ऑक्टो २००९ मधे मिपावर डकवली *** जुम्म्याची आंघोळ करून आवरताना आरशात पहिलं नानानं तेंव्हा आरशातही त्याला एक प्रतिबंब दिसलं तिच्यायला , हे तर माझंच प्रतिबिंब आहे असं म्हणत तो एकटाच हापिसला निघाला तेंव्हा त्याच्याकडे पाहत ते प्रतिबिंब म्हणाले "दिसतं तसं नसतं म्हणून तर जग फसतं" रचना उद्या टारूसोबत आहे.आम्ही आज आता ताबडतोब मजा करून

मिपाच्या नवे लेखन यादीत डोकवता 'शामो' स्वतःशीच म्हणाला, "(गणित),दहाजणीत!,अगणीत>,((गणित)),(झिरो), झणझणीत,[गणित!] ,सणसणीत>>>>,[वळीत] - विडंबन झाली का पूर्ण?" गणित सुटेनासं झालं तेव्हा, अंधुक फुटलेला एक हुंदका आणि सहज एक विचार डोकावला... *** खेद लपवून वाचताना यादीवर पाहिलं त्यांन तेव्हा 'विडंबनां'ची त्याला एक संख्या दिसली... दिसणं, आणि असणं या जालाचा नियम उमजेपर्यंत तो हरला... मुळ कवितेचे प्रतिसाद मोजले तेव्हा त्याच्याकडंच पाहात ती संख्या म्हणाली, "येव्हडीतर विडंबने झालीत!" रचना: केव्हातरी, २००९

गुरं वळवत फिरतांना वीराप्पा स्वतःशीच म्हणाला, "वकटी, रंडू, मोडू, नायडू- पाचाचे चार कसे झाले करडू?" झोल मिटेनासा झाला तेव्हा, शिवी हासडून दिला दंडूका मोती कुत्रा जाम कळवळला... *** सुन्न होऊन परततांना मागं पाहिलं वीराप्पानं तेव्हा अंधारातही त्याला एक सावली दिसली... लपणं आणि छपणं या लपाछपीचे नियम कळत असुनही त्याला उमजेपर्यंत तो हरला... उंचावत दंडूका तोच वीरप्पा ओरडला तेव्हा त्याच्याकडंच पाहात ती सावली म्हणाली, "मीच तुझे चुकलेले करडू!"

तुम्ही कोणाकोणाची प्रेरणा ते ठरवत बसा ..

बरेच दिवसांनी जालावर फिरताना "केश्या" स्वतःशीच म्हणाला, "(गणित),दहाजणीत!,((गणित)) 'अगणीत>' , (झिरो) - ही, विडंबनं की अकाव्य?" काही समजेना झालं तेव्हा, पुन्हा फुटलेला एक कंड निवृतीकडून लेखनाकडे झेपावला... *** लेखणी सरसावून उतरताना जालावर पाहिलं त्यांन तेव्हा'गणित!' तही त्याला एक अर्थ दिसला... दिसणं, आणि असणं

ही प्रेरणा! किचकट गणित सोडवताना ती स्वतःशीच म्हणाली, "बेरीज, वजाबाकी, वर्ग, लॉग्ज - शून्य, पूर्णांक का अपूर्णांक?" गणित सुटेनासं झालं तेव्हा घरून आलेली हाळी ऐकून पुस्तकं टाकून स्टुडीओत पळाली ******************* कपडे आवरून ठेवताना मॅगझिनकडे पाहिलं तिनं तेव्हा शून्यातही तिला एक आव्हान दिसलं मॉडेल्स आणि हिरॉईन्स या दोन्हीतले फरक समजून ती कष्टली पावर योगा रोज करत शून्यावर आली तेव्हा तिच्याकडेच पहात तो म्हणाला "राणी कशी गोंडस हवी!"