इंदिरा संतांची एक नितांत सुंदर कविता "पत्र लिही पण नको पाठवू". पण आजकाल पत्र तर सोडाच, हातानं लिहिणंसुद्धा दुर्मिळ झालंय. संवाद होतो तो मेसेज आणि इमोजीमधून. इंदिरा संतांच्या त्या कवितेवर आधारित ही कविता.

कुणी एक चांदणी नवथर खाली आली धरणीवर काय कसले तिला ना ठावे इकडे तिकडे कोठे जावे भूकेलेली रडवेली रडून कोमेजलेली तशात भेटला तिजला प्रियकर अशाच चांदणीसाठी होता आतूर कोण कुठली तू आलीस कशी आपूलकीने त्याने केली चौकशी लांब असते दूरदेशी येथे परदेशी कोण मज पाठवील पुन्हा मजदेशी प्रियकर उदार उमदा चांदणीस आवडला परी स्वगृहाच्या ओढीने जीव खंतावला मी तर तुझा आताचा प्रियकर घर तुझे कधीचे सुखकर नको तू गृह विरह सहू तू अन मी वेगळे होवू प्रियकर त्वरीत निर्णय घेई प्रियेस त्याच्या पोहचवून देई हा राहीला पुन्हा एकला रोज रात्री पाही तिजला चांदणीही विरहात तळपे अंधारअंगणी रात्रीस झळके दोन जिवांची अशी ताटातुट झाली प्रियक

निळ्या जांभळ्या ढगांआडूनी कोण बरे बोलावतो? इकडे आहे मी इकडे तिकडे देखील मीच आहे असे बोलतो. लपाछपीचा डाव असा हा राज्य माझ्यावर यावेळी शोधण्यासाठी त्याला निघालो वेळ अवेळी शोधता शोधता मी दमतो थकतो त्यानंतर हळूच कधी तो चाहूल देतो. दडूनी पुन्हा तो ढागांआड मला पुकारी शोध घेण्या पुढे जातसे कानोसा घेऊनी हा डाव कसला ठावूक नाही कधी संपतो कधी येईल समोर त्याची मी वाट पाहतो पाषाणभेद १४/१०/२०२१