त्या घरात दोघी बाया रहातात. एकीच्या पाठीवर पंख आहेत, तर दुसरीच्या पायात पैजण. दोघींना पहाटेची चिकार स्वप्न पडतात, ती स्वप्नं डोळ्यात घेऊनच त्या उठतात. पंखवालीला दिसते शुभ्र आकाश, निळे डोंगर, तर पैंजणवाली बघते सुंदर सजवलेलं नीटस घर. दोघी आपापल्या स्वप्नांना न्याहाळत रहातात, एकमेकींकडे पाठ करून स्वप्नांनाच जवळ करतात. घर बिचारं दमून जातं, पंखांच्या फडफडाटाला छेद देणारा, पैजणांचा छुमछुमाट ऐकत रहातं. दिवस मावळत येतो. पंख दमतात, पैंजण थकतात, दोघीजणी एकमेकींना सामोर्‍या येतात. पंखवालीला वाटतं, आपल्या पंखांचा छुमछुम आवाज व्हावा; तर पैंजणवालीला वाटतो तिच्या पंखांचा हेवा. दोघींच गळ्यात गळ

चांदण्यात एकदा न्हायचंय मला ताऱ्यांच्या गावाला जायचंय मला वेळूच्या बनात दूर किर्र रानात गातो जे गीत वारा, गायचंय मला रात्रीच्या काळोखात नदीच्या पात्रात सोडलेल्या दिव्यासंगे वाहायचंय मला अंधारात सुगंधाचा मागोवा घेत घेत स्वप्नांच्या गावाला जायचंय मला माझ्यात जो खोल खोल बसलाय दडून त्याचा रूप एकदा पहायचंय मला