पण हे कवी/कवयित्री लोक्स सरळ शब्दांतल अस पावसात वगैरे बुडवून का आणतात काय माहित? ;)

हे आता एखादा तुझ्यासारखा कवीच सांगू शकतो. :)

हाहाहा...पाऊस हे व्हर्सटाईल प्रतीक आहे हो. म्हटलं तर समृद्धी ('लगान'मधला पाऊस), म्हटलं तर आनंद (नभ उतरू आलं, बरसो रे मेघा मेघा...), म्हटलं तर मादकता (मंदाकिनी, किमी काटकर, शिल्पा शिरोडकर, झीनत अम्मान), म्हटलं तर दु:ख (ती गेली तेव्हा रिमझिम), म्हटलं तर विरह (लगी आज सावन की फिर वो झाडी ही), म्हटलं तर एकटेपणा (गिला गिला पानी), म्हटलं तर आकर्षण (सावन में लाग गायी आग..), म्हटलं तर अपेक्षा (अब के सावन ऐसे बरसे), म्हटलं तर मोहब्बत (आज रपट जाये तो), म्हटलं तर बालपण (सांग सांग भोलानाथ, घोडे जैसी चाल...) पाऊस ही 'चीज'च अशी आहे, पडला तर गाणं होते, न पडला तर रडगाणं होते... कधी पेटलेल्या तना-मनावर गार गार पाणी होते... तर कधी चिंब भिजलेल्या डोळ्यांतून वेदनेचं पाझरणं होते...