प्रेमकाव्य

प्रतिथयश कवयित्री क्रांतीतैंचं अप्रतिम काव्य 'ऐल-पैल' वाचलं आणि मी सैरभैर झालो! मग काय आपोआप दाद निघालीच मनातून! ईर्शाद!!

ऐल मळे पैल खळे
भेटू मी कुठे, ना कळे
टाकता पाऊल वळे
बापूस माघारी!

ऐल दिवा पैल वात
भेट नाही पंध्रवड्यात
आहे काळोख घरात
खवीस दारी!

ऐल साद पैल जाई
चिंच फोक चोप देई
ओरडा घुमत जाई
भर बाजारी!

ऐल 'चंद्रा' पैल 'निशा'
अभिलाषा दशदिशा
धुमसतात वेड्यापिशा
पेटल्या सिगारी!

ऐल जान पैल सखी
बाप 'गाजरपारखी'
दमदाटी हो सारखी
'वळ' 'माघारी'!

सावळ्याश्या सावळीला, सावळ्याचा ध्यास आहे
सांग कां तो सावळ्या रंगी, निळासा भास आहे

भेट होता, सावळी ती जाहली कांती तुझी गं
गोरट्या रंगात त्या, आता निळ्याचा वास आहे

माळ माळूनी अबोली, सावळ्याला साजिरीशी
गंध नाही त्या फुलांना, 'ती' तरीही खास आहे

सावरुनी घे जिवाला, काय हा वेडेपणा गं
लाजलाजूनी उरी हा, मोहणारा श्वास आहे

मोरपंखी प्रीत कान्ह्याची, जरी मोही जिवाला
जाण राधे त्यास अंती, जीवघेणा फास आहे

|- मिसळलेला काव्यप्रेमी -|
(११/१२/२०११)

मात्रा: गालगागा गालगागा गालगागा गालगागा
वृत्त: व्योमगंगा

तुझ्या ओटान्वरति आहे पण तु अशी अबोल का?
जणु नदि भरून वाहुन त्याचे पाणि खोल का?
डोळ्याने बोलतेस ओट तुझे बन्द का?
जणु पारिजात खुलुन त्याचा सुगन्ध मन्द का?
तुझ्या मनामध्ये आहे पण मन असे सुन्ध का?
जणु पहिला पऊस मतित पडून त्याचा असा दुर्गध का?
तुझ्या ह्रदयामध्ये आहे पण तुझा हा नकार का?
जणु इतका उजेड असताना अन्धराचा आधार का?

किती नाजूक ती लाजते
लाजत माझ्या कडे बगते

तुझ्या हसण्याने संजीवनी मिळते
तुझ्या असण्याने शांतता मिळते

माझे आयुष्य आता बदलले
सुंदर तैलचित्र मनी जाहले

किती तू अशी दूर राहणार
किती ह्या काळजा जाळणार

तुझा दुरावा आता सहन होत नाही
जीवाची घालमेल आता बघवत नाही

खळखळणारे पाणी भिडे कातळाला
सांगे गुज मनीचे त्या स्थितप्रज्ञाला

तोही मग हलकेच घेई कवेत त्याला
पाणीही मग सरसावे आलिंगनाला

हळुवार बोलणे त्यांचे वाटे खळाळता झरा
शुभ्र लाटाही मग उठाती त्यांच्या साथीला

चाले संवाद त्यांचा क्षणोक्षणी, दर एक ऋतूत
निसर्गही मग देई दाद त्यांच्या मैत्रीला

मन मोहरले आज
फिरुनी तुझ्या सवे

क्षण आठवती ते
पहिल्या शहाऱ्याचे

ते पाहणे तुझे
स्तब्धपणे ...

आठव आज येते
सहज अनाहूतपणे