मुक्तक

नशिबाच काय घेऊन बसलात हो ते कधी साथ देत तर कधी नाही मनगटात ताकद हवी खर तर नाहितर् राजयोग पण कामाचा नाही परीक्षेच्या वेळीच नेहमी देव आठवतो कारण अभ्यास मन लावुन केलेला नसतो कसेतरी त्या अवघड परीक्षेत पास होता नशिबाचा भाग म्हणुन त्यालाच दोष देता हिच सवय मग अंगवळणी पडत जाते अपयश आले की नशिबावर खापर फोडले जाते थोडे प्रयत्न कमी पडतायेत बाकी काही नाही प्रयत्नांती परमेश्वर उगाच म्हटलय का कुणी? आता आळस झटका आणि लागा कामाला आयतं बसुन कधी मिळतय का कुणाला परिश्रम केल्याशिवाय यश मिळायच नाही नशिब अस सहजासहजी बदलायच नाही. - निखिल १७-१०-१७

फुतूर दिमाग के कभी खत्म नही होते . दुधिया कोहरे मे लिपटकर जब रात आये तो उस कोहरे मे तुम्हारा चेहरा बुझते हुए टिमटिमाते बिजली के बल्ब कि तरह नजर आने लगता है, धुंदलासा दिमाग उस तस्विर को आपही मुकम्मल कर लेता है क्या ये फुतूर है, या तुम भी मुझे याद कर रही हो? . फुतूर दिमाग के कभी खत्म नही होते . वक्त की सुई मुसलसल भागती रहती है और ये दिमाग है के तेरे दाये गाल के उस टिप्पेके भवरे में अटका पडा है जिसमे पुरी कायनात घुमती रहती है . फुतूर दिमाग के कभी खत्म नही होते . वैसे तो तुझसे दूर रहकर खुश नही रह पाता मगर जब तेरे शहद रंग चहरे पे खिली कमसिन हसी ये दिमाग अपनी पोटली से निकालकर नजर मे भर देता है, बिन

मृत्यूचे दूत आले कुठून हे प्रत्यक्ष मृत्यूलाही सांगता नाही आलं . . अशी कुठली घाई होती मुंबईकरा जे तुला पाच मिनिटं थांबता नाही आलं ? रोजची सकाळ तुझ्यासाठी एक नवीन युध्द . . . काल तुला चिलखतही घालता नाही आलं . . . अशी कुठली घाई होती मुंबईकरा जे तुला पाच मिनिटं थांबता नाही आलं ? घड्याळाचे काटे तसे रोजच बोचतात नजरेत . . . अजून एक दिवस त्यांना नजरेआड का नाही करता आलं ? अशी कुठली घाई होती मुंबईकरा जे तुला पाच मिनिटं थांबता नाही आलं ? भिजला असतास पावसात तर सुकवता आलं असतं स्वतःला . .

शब्दाचे वजन झाले मासातोळे कण्याचेही आता करतो वेटोळे व्हायचा गजर उंचावता हात कुठे गेली आता सगळ्यांची साथ केव्हाच फेकला भिकेचा कटोरा उरलासे आता फुकाचाच तोरा वाट जरा थोडी पाहिलेली बरी नाहीतर आता करू हरी हरी

मन विचाराचे घर मन कृतीचे आगर मन अथांग सागर मन मधुर साखर मन आभाळीचा रंग मन आत्मरंगी दंग मन देहाचा आरसा मन मायेचा वारसा मन चंचल चंचल मन कधी अविचल मन मोकाट मोकाट मन कधीचे मुकाट मन धावे सैरावैरा मन माळावरला वारा मन गरीब पामर मन कधी अनावर मन वेडेही भासते मन मनात हासते...

गहन हे मर्म दु:खाचे उमजणे कठिण किती असते साचले युगांचे अवघे निमिषात अश्रुरूप घेते उफराटे गणित विषाचे समजणे कठिण किती असते मरण्यास पुरे इवलेसे जगण्यास कितीही कमी पडते शब्दांच्या निबिड अरण्यी बहरणे कठिण किती असते अमरत्व उमलण्या आधी का मरण विकटसे हसते