मुक्तक

जरी तुटले आतून काही, तरी नकोस ओळख देऊ जाताना थांबून थोडे, तू नकोस मागे पाहू दिसतील अनाहूत इथल्या, सावल्या गडद होणाऱ्या हुरहुरत्या संध्याप्रहरी, पावलांत घुटमळणाऱ्या खोरणात तेवत असता, फडफडेल इथली दिवली मग उरेल काजळमाया, शोषून स्निग्धता सगळी ते वादळ येईल फिरुनी, पण सावर तोल जरासा ओठींचे स्मित लपवूदे, श्वासातील खोल उसासा ते विसर उमाळे इथले, पुसताना प्राक्तनरेषा उलगडेल अवचित अवघी, मग रमलखुणांची भाषा.....

प्रिय, तु विचारत होतास, कि corporate life कशी आहे. मुळात नाटकात आणि यात जास्त काही फरक नाही. फरक फक्त इतकाच, कि नाटकात तु होतास आणि इथे manager आहे. नाटकाचे प्रयोग असायचे, इथे projects असतात. इथे ही उशिर झाला कि बोलणी बसतात, बर का... उलट ११ चे १२ झाले कि तु फार शिव्या घालायचास... इथ मात्र manager फक्त "Good Morning" असा टोमणा मारतो. इथली लोक यास sarcasm म्हणतात... इथे हि नाटकाप्रमाणे night shifts असतात... फरक फक्त इतकाच, नाटकात सोबती ला चहा असायची इथ मात्र coffee असते. पण इथे night shift ला झोप येते रे... कदाचीत इथल्या coffee त अापल्या चहा सारखी किक् नाही...

सामान्य माणसानी नाकासमोर चालायचं फार विचार न करता गपचूप राहायचं! आधाशी आणि नालायक लोकांची होर्डिंग्स शहराला विद्रुप करतात सणांच्या नावाखाली थिल्लर गाणी वाजतात स्पीकरच्या भिंती कानाचे पडदे फाडतात पण सामान्य माणसानी नाकासमोर चालायचं फार विचार न करता गपचूप राहायचं! बेकायदेशीर बांधकामं आणि अतिक्रमणं शहराला विळखा घालतात कचऱ्याचे ढीग ठिकठिकाणी ओसंडून वाहतात खड्ड्यांमध्ये अधूनमधून दिसणारे रस्ते दुर्मिळ होतात पण सामान्य माणसानी नाकासमोर चालायचं फार विचार न करता गपचूप राहायचं! अस्मितांची भांडणं लावली की राजकीय मार्ग सुकर होतात रस्ते, पाणी, वीज, शिक्षण, आरोग्य हे मुद्दे मग बाजूला पडतात दर पाच वर्ष

उपोषण (कविता कालावधी 1996) घुसमटणारी वेदना धुमसणार छत दाबायला जातो मी होत ज्वालामुखीच तोंड ज्वालानदी ही चिरडत वाहते सर्व घर ती वाहुन नेते बसतो मी मग उपोषणास एकटा सदैव एकटा तीन मंत्री घेऊन येतात हातात ग्लास त्यात रस तीन संत्रांचा असतो पण वाटत नाही मी तो नाकारतो कारण त्याच्यावर माझा विश्वासच नसतो येतात तसे जातात तीन मंत्री धूळ चढते गर्दी हटते राहते उजाड स्थळ त्या ठिकाणी दिसते एक निराश खिन्न वीराण शव ते असते माझे सतत पेटणार्याचे राहते तसेच कारण मी उपोषणाला बसलेला असतो