मुक्तक

कधी कधी मन खूप आनंदात असतं. अगदी छोट्या छोट्या गोष्टी सुद्धा मनासारख्या घडतात. म्हणजे सकाळी अलार्म कर्कश्श न वाजता..... नाजूक किणकिणतो..... रात्रीच तयारी करुन ठेवल्यामुळे सकाळी अजिबात धावपळ न होता नवरा, मुलं व्यवस्थित ऑफीसात आणि शाळेत जातात. मनासारखा व्यायाम होतो. आरशातली छबी सुद्धा बरीचशी बारीक दिसते. तसं हे एकुलतं एक कारणही ब्रम्हानंद द्यायला पुरेसं असतं ती गोष्ट वेगळी ;) आवडत्या मैत्रिणीचा फ़ोन चांगला तासभर चालतो. "सेल" ची बातमी कळते. झक्कपैकी स्वयंपाक होतो. मनसोक्त आंघोळ होते. टिव्हीवरही आवडते कलाकार मनोरंजन करतात. इतकंच काय तर नव-याचा ऑफिसमधून खास फोनही येतो.

मनाच्या गाभार्‍यात , कधीकधी भरुन येतात भूतकाळाचे मेघ... आणि मग एकेक लडींप्रमाणे उलगडत जातात, त्या आठवणी... मी म्हणायचे, "मला आवडते काळ्या दगडावरची रेघ. " तू म्हणायचास, " मला मात्र भुरळ पाडतं अळवावरचं पाणी. " मी विचारायचे, "राधा खरी की रुक्मिणी ? " तू विचार करुन म्हणायचास, "मीरा च खरी विरहिणी. " मी : म्हणजे राधेच्या प्रेमात, नव्हतीच का कधी भक्ती? तू : हो..... पण विष पचवायलाही लागते मोठी शक्ती...! मी : तरी पण सांग ना.....

3