Skip to main content

मुक्तक

मुक्तक — मराठी मुक्तक, चारोळ्या आणि छोट्या काव्यरचनांचा संग्रह. कमी शब्दांत मोठा आशय सांगणारी मराठी मुक्तके येथे वाचा.

बालकं - खलिल जिब्रानच्या मुक्तकाचा अनुवाद

लेखक चतुरंग यांनी मंगळवार, 14/10/2008 21:08 या दिवशी प्रकाशित केले.

मध्यंतरी विनायक प्रभूंच्या एका समुपदेशनाच्या लेखात प्रतिक्रिया देताना मी खलिल जिब्रानच्या एका इंग्लिश मुक्तकाचा उल्लेख केला होता. विप्रंनी त्याचा अनुवाद करुन देता का म्हणून विचारणा केली होती. बरेच दिवस त्याला हात घालीन म्हणत होतो आज थोडी सवड मिळाली आणि मी त्याच्या माझ्या परीने भावानुवाद केलाय तो मिपाकरांसाठी सादर आहे.
जिब्रानने व्यक्त केलेले विचार मला पटलेत आणि माझ्या मुलाशी वागताना ते मला पदोपदी जागेवर आणायचे काम चोख करत असतात! तुम्हाला काय अनुभव येतो ते तपासून पहा.

On Children
Kahlil Gibran

नशीब

लेखक दत्ता काळे यांनी मंगळवार, 14/10/2008 19:23 या दिवशी प्रकाशित केले.

१. चंद्रकिरणात समुद्राच्या वाळूवर
सळसळणार्या माडांच्या विक्राळ सावल्या, अन्
चमचमणारी एक मासोळी, तडफडून क्लांत
थिजलेल्या, असाह्य डोळ्यांनी
दिपस्तंभाचे ते मार्ग दाखवणारे
लांबच लांब हात पहात
शेवटच्या लाटेच्या प्रतीक्षेत . . . .

२. मी विक्रमादित्य, एक मतदार
सत्तांध, मतलबी वेताळाला
दर पाच वर्षांनी खांद्यावर घेऊन येतो
विकासाच्या लालसेपोटी . . .

सीमापाश

लेखक अरुण मनोहर यांनी मंगळवार, 14/10/2008 09:49 या दिवशी प्रकाशित केले.

फ़ार फ़ार पूर्वी, अगदी सुरवातीला.
अमर्याद पसरलेले जंगल होते.
सीमा अशी काहीच संकल्पना नव्हती.
मात्र वाघ सिंहानी गजबजलेल्या भागात
इतर प्राणी जाणे टाळत असायचे.
सीमेची ही सुरवात असावी.

बुद्धीची देणगी लाभलेली एक प्राणीजात
जनावर जातीच्या सीमा सोडून
मानवी झुंडीच्या सीमा बनवून राहू लागली.
त्या सीमेला गुहा असे नाव पडले.

पुढे जसजशा झुंडी वाढू लागल्या
गुहेच्या अपुऱ्या सीमा
आता टोळ्यांच्या सीमा झाल्या.
त्या झाडापासून त्या ओढ्यापर्यंत
ह्या किनाऱ्यापासून त्या पर्वतापर्यंत
सीमा प्रस्थापित झाल्या.

कुणाची गं तू?

लेखक आपला अभिजित यांनी सोमवार, 13/10/2008 19:08 या दिवशी प्रकाशित केले.

अंगावर फाटक्‍या तुटक्‍या कपड्यांनिशी मुंबई स्वर्गाच्या दारात उभी होती. एस. एम. जोशी, आचार्य अत्रे, वसंत बापट प्रभृतींची भेट तिला घ्यायची होती. चित्रगुप्तानं बऱ्याच रखडंपट्टीनंतर मुंबईला आत प्रवेश दिला. एसेम, अत्रे, बापटांसह संयुक्त महाराष्ट्राच्या सर्व नेत्यांसमोर मुंबई जाऊन उभी ठाकली. सगळ्या नेत्यांना थोडंसं आश्‍चर्य वाटलं, पण त्यांना हे फार अनपेक्षित नव्हतं. कधी ना कधी मुंबई आपल्याकडेच गाऱ्हाणं घेऊन येणार, याची त्यांना खात्री होती.

(कोलाज)

लेखक चतुरंग यांनी सोमवार, 13/10/2008 09:28 या दिवशी प्रकाशित केले.

वेदाताईंचं 'कोलाज' वाचून आणखी एक कोलाज मनात उभं न रहातं तरच नवल! B)

एकेक शब्द
एकेक ओळ
एकेक कडवं
जोडतेय...
अनंतकाळ...
कविता नाही
निदान
मुक्तक तरी....?

***

थोडा बेभान विचार
थोडा उधाण आचार
थोडा रिमझिम सदाचार
थोडी काजळकाळी टीका
थोडे श्रावण सुखद प्रतिसाद
आणि थोडेसे शब्द... बदललेले...
विडंबन पूर्ण...!

चतुरंग

कृतार्थ जोडी

लेखक स्वाती फडणीस यांनी शुक्रवार, 10/10/2008 21:36 या दिवशी प्रकाशित केले.

कृतार्थ जोडी
====================

त्या तिकडच्या ग्रहमालेत
एक सूर्य विझायला आलाय
जळून जळून फुललेला निखारा
अंमळ जरा पसरलाय.

आतापर्यंत जळतच राहिलो
आतापर्यंत जाळतच राहिलो
मनातल्या मनात उजळणी करतोय
गरगर फिरणारी पृथ्वी
कौतुकाने पहातोय.

त्याच्याच वयाची म्हातारी ती
चाल तिची ही मंदावलीये
खूप फिरले म्हणत
तीही जरा टेकलीये
तुझ्या भोवती फिरणारी
मी ही भिंगरीच होते
एक फेरा घेता घेता
शेकडो वेळा गरगरले
म्हणत कबुली देतीये.

(जाणिव)

लेखक राघव यांनी मंगळवार, 07/10/2008 10:24 या दिवशी प्रकाशित केले.

आमच्या जाणिवेचा प्रेरणास्त्रोत - जाणिव

कुठेतरी पोट माझं
कण्हत राहतं
थंड सुस्कारांना
वाट देत राहतं

जेवण ओरपलेलं
चवीनं
''जाणीवे''च्या टोकांनी
बोचत राहतं

नेहमीच आधी केला
विचार अधिकाचा
समोर नसलेलं सारं
जणु माझंच होतं

प्रत्येक घासासवे
उदराचा घेर
वाढलेला
आणि सफाईसाठी
नको तिथे बोळं
अडलेलं असतं

नजरांचे ते असंख्य वार
अन मुठीतल्या नाकांचे वेडगळ दृष्य
सहन करून,
अवघडलेलं पोट
गुरगुरत राहतं

स्मरण!

लेखक पिवळा डांबिस यांनी शनिवार, 04/10/2008 23:09 या दिवशी प्रकाशित केले.

फुलवा यांच्या "बाकी खरंच काही नाही" या कवितेवरून सुचलेलं हे मुक्तक....
हे विडंबन नाही, स्वतंत्र कविता आहे....

तुझी आठवण मला आता, सारखी काही येत नाही
डोळे भरणं दूर राहो, श्वासही अडकत नाही...

पावसात भिजतो, ताप येतो, मुकाट गोळ्या खातो मी,
तुझ्या गरम लापशीचं स्वप्नसुद्धा पडत नाही....

शाल पांघरून देखील तुझी माया काही मिळत नाही,
वीस वर्षे झाली आता काळरात्र आठवत नाही...

संसार आहे माझा आता, बाबा नि भावंडं ही
पण आई, तुझ्या नसण्यानं, पोरकेपण जात नाही....

बाकडं...

लेखक दिनेश५७ यांनी शनिवार, 04/10/2008 02:03 या दिवशी प्रकाशित केले.

लोकसभेत `नोट फॊर व्होट' प्रकरण झालं, तेव्हापासून `बाकडं' माझं डोकं पोखरतंय...
म्हणजे, प्रत्येक माणसाचा एकएक स्वभाव असतो. पण, तो त्याचा मूळचा स्वभाव नसतो. तो कुठे बसतो, त्यावर त्याचा स्वभाव अवलंबून असतो, असं त्या दिवशीपासून माझं ठाम मत झालंय.
कारण, त्या प्रकरणानंतरचा लालकृष्ण अडवाणींचा चेहेरा मला आजही जसाच्या तसा आठवतोय.
बाकड्याचा परिणाम. दुसरं काय?
लोकसभेत विरोधी बाकांवर बसलं, की आपोआपच व्यक्तिमत्वावर पराभूतपणाचा ओशाळा अंमल चढतो, अशी त्या दिवशीच्या त्यांच्या चेहेयावरून माझी खात्री झालीय.