मुक्तक

सुविचारांचे मार्ग सोडूनी
अगतिक झालो, बोलबोललो
अर्थ सोडला मग शब्दांनी
शब्द नव्हे 'ते मन अज्ञानी'

न जाणता बोलून गेलो
पश्चातापी जळू लागलो
कां बोललो? ऐसे झाले
मनामधे मग विचार आले

कोठून झाली बुध्दी ऐसी ?
क्षणोक्षणी कां फिरे अशी ती ?
कां जाहलो वेडे आपण ?
कां विसरूनी गेलो माझे 'मी पण '?

पण हे . . . .
असेच घडायचे होते
दैवाचे फासे उलटे
जीवनाच्या वाटेवरती
अ र्ध्यात हरवले नाते.

ज्याचं त्याचं आकाश असतं
ज्याच्या त्याच्या माथ्यावर.
आकाश... निळंभोर
गुलाबी,जांभळ्या, नारिंगी, पिवळ्या
रंगानी रंगतं.
भुलवत....खुणावतं
कवेत आलसं वाटतं, कित्तेकदा
पण कवटाळायला जावं
तर , दूर्...दूर जातं
परस्थ होऊन राहतं
त्याला स्पर्श करण्यासाठी
उडया माराव्या उंच...उंच...
ते अधिकच उंचावतं
खिजवतं
वाकुल्या दाखवतं

त्या प्रत्तेक क्षणी
पायतळीची मातकट जमीन
मात्र
पायाला बिलगून असते.
बेछूट, बेताल पावलांना
आधार देते. सावरुन धरते

ज्याचं त्याचं आकाश एक कल्पना असते.
ज्याची त्याची जमीन एक वास्तव.

सन्जोपरावांची 'मिरवणूक' बघून आमची करमणूक झाली आणी हे विडंबन प्रसवले! ;) गणपतीबाप्पा मोरया!! :B

असं कवितेशी इतकं तुटक राहून कसं चालेल
म्हणून चष्म्याची काच खाली घेतली
आणि लेखणीने ठेकाही धरला सूक्ष्म
एका अनोळखी नवकवीच्या कवितेवर

कवी आहेत, थोडी कविता करायचेच
म्हणून कौतुकाचाही प्रयत्न केला
काही बिचकणारी कडवी बघून
जरा कागदाचे कोपरे दुमडूनच
पण तरीही

पुनवेच्या चंद्राला नभी शोभतसे, शुभ्र चंद्रिका
यमुनेच्या तीरी साद घाली, हरीची मुग्ध सानिका

ऐकुनि ते सूर, नुपुरे झंकारित येई वेडी राधिका
येई त्वरेने, नजरा चुकवित, परि नसे ती अभिसारिका

परमात्म्याची ओढ तिला, ती होय अलौकिक साधिका
दिव्यत्वावरि प्रीती करी, ती हरीची प्रियतम प्रेमिका

दोन ह्रदयांचे पाहुनि मिलन, मोहुनि जाती वृक्ष-लतिका
साक्ष आहे, या अमरप्रेमाची, वृंदावनातील मधु-मल्लिका

सांगे मजला ही स्नेहकथा, जाईची अबोध कलिका
झुरते मी वेड्या राधेपरि, कधी रे येशील तू... अनामिका....

अनिरुद्ध अभ्यंकर 'दूर पळ दूर पण' सांगताना बघितले आणि आमच्या मनात आजूबाजूची वेगवेगळी चळिष्ट चित्रे साकारली! ;)

खोकत खोकत
पहाता पहाता
उठते जेव्हा
एक कळ
मन माझे
म्हणते तेव्हा
म्हातार चळ म्हातार चळ

एरंडाचं पान माझ्या
टाळू वरुन ढळलं नाही
काशाची ती वाटी गं
उष्मा अंगचा सरला नाही
खिडकीमधे आज पुन्हा
दिसलं आहे 'मृगजळ'
मन माझे म्हणते तेव्हा
म्हातार चळ म्हातार चळ

माझ्या मुलीने मागील वर्षी केलेली एक कविता. मी जास्त वेळ ऑफिस मधे घालवतो आणि सुट्टिच्या दिवशी खेळायला जातो ह्याची तक्रार आहे इथे -

सापशिडीच्या खेळात
'९८' च्या सापाला चुकवायचं आहे
कवड्यांच्या खेळात
'तीन पाय कुत्रं' टाळायचं आहे
'पांच, तीन दोन' मध्ये
कुणाचेतरी हात ओढायचे आहेत
'नाठेठोम' मध्ये
अजुन, सगळ्या जोड्या जिंकायच्या आहेत
कॅरम मध्ये
कधीतरी, क्वीनचे 'कव्हर' घ्यायचे आहे
आयुष्याच्या 'ल्युडोत'
अजून सहाचे 'दान' पडायचे आहे !