मुक्तक

रेल्वे गाडित खचाखच गर्दी होति.जिव गुदमरला होता.. एकदाची सुटली...१-२ स्टेशन वर थांबली.. काहि आत आले काहि बाहेर गेले...एका मुलान बसायला जागा दिली... आरामात बसलो,गाडिन वेग घेतला.गाडी लयात धावत होति.. खिडकीतुन गार वारा येत होता...कधि डोळा लागला कळाले नाहि..१ स्वप्न कि काय कळेना..एक घर दिसल,माझच होत.. बरेच लोक जमले होते,मित्र होते ,नातेवाइक होते. आत गेलो तर, हि कोप~यात रडत बसली दिसलेली,बायकांच्या घोळक्यात. काय प्रकार कळेना,जमीनिवर कुणीतरी झोपले होते.. नाका कानांत कापसाचे बोळे,अंग पांढ~या कपड्यान झाकलेल... त्यावर हार, गुलाल,जवळ जावुन पाहिल अन,हबकलोच तो मीच होतो..खाडकन जागा झालो..पाहिल तर गाडी थांबल

दूसर्यान्च्या ब्लॉग मधील लेख प्रसिद्ध करण्याबाबतीत काय नियम आहेत हे माहित नाही, पण हा लेख मला खुपच आवड़ला म्हणून खाली दुवा देत आहे. नियम भंग होत असाल्यास कृपया कळवावे, मी हा धागा उड्वुन टाकिन. http://shabd-pat.blogspot.com/2008/12/blog-post_3917.html

रेसेशन...? तुम्ही अजिबात टेन्शन घेऊ नका. कारण आपल्याकडे रेसेशन वर एकदम जालिम उपाय आहे. रामबाण. काय करायचं, एक दीर्घ श्वास घेऊन सोडून द्यायचा. आता तुम्ही म्हणाल याने काय होईल! तुम्ही दीर्घ श्वास घेऊन सोडलात की तुमचं मन स्थिरावेल. मन स्थिरावलं की संसद का सत्सद काय म्हणतात ती विवेकबुद्धी जागॄत होइल. ती विवेकबुद्धी जागॄत झाली की तुम्ही सारासार विचार करू लागाल.

आपलेच दात, आपलेच ओठ! ---------- मुंबईतल्या दहशतवादी हल्ल्यांचा तणाव सुरक्षा दलांबरोबरच सगळ्या राजकीय पक्षांना आणि नेत्यांना जाणवत होता. सुमारे तीन आठवडे हा तणाव घेऊन वावरणं म्हणजे सोपी गोष्ट नव्हती. देशावरचा हा सर्वांत मोठा हल्ला होता. काहींनी त्याची गणना 11 सप्टेंबरच्या अमेरिकेवरील हल्ल्याशीही केली होती. विशेष म्हणजे पाकिस्तानी दहशतवादाविरोधात या वेळी सर्वच राजकीय पक्ष एकत्र आले होते. पाकिस्तानचा निषेध एकमुखाने केला होता आणि कठोर पावले उचलण्याची मागणीही करत होते. एवढे दिवस हा तणाव सगळ्यांनाच असह्य झाला होता...त्यातून सुटका प्रत्येकालाच हवीहवीशी वाटत होती.