जरा जपून अपूर्ण कवितांचा असह्य ठणका पहाटेसच जोर धरतो.

आणि न समजलेल्या कवितांची बोच झोप लागू देत नाही. -- लिखाळ. माझ्या अनुदिनीला येथे भेट द्या. 'काहीतरी कुठेतरी चुकते आहे.' असली वाक्ये आपल्या 'सूक्ष्म' विचारशक्तीची बतावणी करायला उपयोगी पडतात.

अनेक वाचने लागतील. खतरनाक प्रेमाचे भग्नावशेष विकीरान्नासारखे बोचतील ही अफलातून कल्पना आहे. अगदी हळूहळू पटते आहे. *(उपमा गजबज करून एकमेकांना शह देत आहेत, असे मला वाटले - माझ्यासाठी बधीर/डंख वगैरे विरोधाभास किंचित रसभंग करणारा होता.)*

अनेक वाचनांनी पण समजणार नाही. अंत पाहु नका... समजावुन सांगा -- अवलिया अवलियाची अनुदिनी

तरबेज प्रेमी, रापलेले भोई =जगण्याचे बहुतेक अनुभव पचवणार्‍या व्यक्ती. ग्राईप वॉटरची शिशी,आयना ,काकणं ,फुलदाणी=वेगवेगळ्या टप्प्यात पूर्णं न होउ शकलेली स्वप्न. विकीरान्न= श्राध्द प्रसंगी नवजात ,अपूर्ण दिवासाचे गर्भ, इत्यादींना घातलेला भाताचा घास.इथे प्रेमाच्या अपूर्णत्वाची अत्युच्च पातळी या अर्थानी ही प्रतीमा वापरली आहे.हे सगळे अनुभव मनात साठत जातात पण साप्ताहीक भविष्यासारखे हलकेच घेतल्याने वास्तवीक जीवनात त्यांचा जागेपणी डंख जाणवत नाही या अनुभवाचे रुपांतर अपूर्ण कवितांमध्ये झाल्याने परत एकदा थिटेपणाची जाणीव.त्यासाठी हा नविन माणसांना वैधानीक इशारा. मी कविता लिहीली असली तरी ती व्यवस्थीत समजावणे मला जमले नाही.तज्ञांनी भर घातली तर आनंद वाटेल. आभारी आहे.

मला प्रथम वाटले होते ते लग्न झालेल्या माणसाचे गीत आहे . वेताळ

खाली टीपा दिल्यात तेंव्हा थोडंफार समजलं हो!! (स्वगतः यांच्या कविता ह्या ज्ञानेश्वरीप्रमाणे सटीप अभ्यासाव्या लागणार बहुतेक!!) :)

त्यामुळे प्रांजळपणे सांगतोय की कविता नीट्शी समजली नाही. >> अपूर्ण कवितांचा असह्य ठणका >>पहाटेसच जोर धरतो. हे मात्र खास आहे आणि १०० काय १०१% पटलं :)