मुक्तक

"ह्यांच्या धाकाने आमच्यातला कवी मेला!" असं म्हणणारे प्राडॉ जेव्हा तब्बल तीन-तीन कवितांचा नजराणा घेऊन आलेले बघितले तेव्हा माझ्या आनंदाला पारावार राहिला नाही आणि आम्ही लगोलग मुद्याला हात घातला ;) कवितेच्या बागेत कळ्या सजतात कविता कळ्यांना स्वतःच्या केसात खोपा करुन माळतेही. तसा विडंबक आसुसलेला असतो कळ्यांच्या निवासी खोप्याला, होतं काय, ओळींतून सुकलेली फुलं पडतात आणि विडंबक निराश होतो! दोन गावंढळासारखी दळता येत नाही पिठासारखी भसाभस कविता मुकाट्यानं शांत बसावं एका जागी, तर तेही नाही जालावर येतो हायसे वाटण्याचे क्षण मिळावेत म्हणून, तर इथेही कवीच्य

वर्ष झाले असेल मी पाल बघून. परवा पालीवर माझी नावडती मैत्रिण हा लेख वाचला आणि पालीची खूप आठवण आली - कसा मी रोज सकाळी उठून अर्ध्या झोपेत धडपडत धडपडत बेसिनपाशी जायचो आणी पालीला बघुन दचकायचो. नंतर आपली रोजची पालच आहे ते बघुन कसा सुखावायचो वगैर वगैरे सगळे आठवून दाटून कंठ आला एवढी आठवण आली की मग कविता करण्याशिवाय पर्याय नव्हता.

माझ्या एका मैत्रिणीची ही ईंग्रजी कविता काल वाचली...मनाला स्पर्शुन गेली. तिच्या कवितेचा स्वैर अनुवाद करण्याचा प्रयत्न केला आहे... मुळ आशयाला धक्का न लावता मराठीत अनुवाद करताना काही बदल केले आहेत..... काहि चुक असल्यास संभाळुन घ्यावे..( शुध्द्लेखनात चुका असल्यास प्लीज सांगा... मी थोडी कच्ची आहे त्यात.) (मुळ कविता..

अ ग ड प तं ग स र क स ब्रि गे डि य र मे ज र ज न र ल डोळ्याच्या दवाखान्यातल्या फ्रेमवरची सरसरती अक्षरे... म्हटलं तर सुटी-सुटी, म्हटलं तर एकमेकांना जोडलेली ध्वनी आणि शब्दांमधल्या विरामात काय असतं? आणि कुठून सुरूवात होते अर्थाच्या ओहोळाची? क ट म र क ट अ च क ट वि च क ट

सकाळी उठल्यावर अंथरूणातून आरश्यासमोर तोंड धुताना ब्रश मला म्हणाला "घास रे मेल्या घास, लवकर घास" आळस देताना अंग मोकळं करताना चुकून पोट म्हणालं ढम ढम ढम... ट्रेनच्या बाकड्यावर शेजारच्या भय्याचा घामट दर्प घेताना चष्मा म्हणाला "तरी मी तुला सांगत होतो भलतीकडे बघू नको"

कोण म्हणत आभाळ मोकळ असत? पिंज-यातल्या पंख कापलेल्या पाखराला विचार! आभाळ असत बांधलेल, पिंज-याच्या गजांनी. कधी हिरव्या फांद्यांवर विसावलेल्या, कधी किलबिलत स्वच्छंद उडणा-या पाखरांच्या थव्यांनी सजलेल आभाळ असत केवळ एक स्वप्न, सत्याचा खुळा आभास फक्त! कोण म्हणत आभाळ भव्य असत? जन्मठेपेची शिक्षा भोगणा-या कैद्याला विचार! आभाळ म्हणजे कोठडीच्या झरोक्यातून दिसणारा धूसर, कळाहीन टीचभर तुकडा काजळलेल्या कंदिलाच्या काचेसारखा. शरदातला मोहक अमृताचा चन्द्र, रौद्र तांडवान दिपवणारी वीज, किरणांच्या रांगोळीन नटलेल आभाळ असते नुसतीच वेडी कल्पना, कुणा उन्मनी कवीच्या मनातली! कोण म्हणत आभाळ भव्य असत? डोळ्यांना झापड बांधून

जिब्राल्टरच्या सामुद्रधुनीतून शांततेची कबुतरे उडताना पाहून गालिब म्हणाला वल्हव रे नाखवा वल्हव वल्हव गुंत्यातला तोरा मिरवत घाटातली वळणे घेताना चुकून मॅडोना म्हणाली जितं जितम् जितम् प्रियेच्या झोपड्यामध्ये साजणस्पर्शाचा भावुकदर्प घेताना सजणी म्हणाली "अय्या, याला काय अर्थ आहे?"