मुक्तक

हल्ली सरळ काही सुचत नाही एक वाक्य धड लिहीता येत नाही पण व्याकरणावर रण माजवतो सध्या आम्ही कविता करतो चार ओळी इकडून उचलून चार ओळी तिकडून उचलून तरीही वामनाचे आम्हीच वारस आम्हीदेखील कविता करतो कुणी वाचो, अथवा न वाचो कुणी निंदो, कुणी वंदो घंटा कुणाला फरक पडतो म्हणूनच आम्ही कविता करतो मदत, कौल, काथ्याकुटाचा आता जरी का कंटाळा आला वाचनीय तरी हल्ली कोण वाचतो त्यासाठीच तर आम्ही कविता करतो कुणा काही बोलणे त्याज्य, कुणा काही सांगणे त्याज्य बोर्डावरच्या खेळातही आपल्यावरच राज्य 'हे राज्य व्हावे ही तो श्रींची इच्छा' समजतो बोर्ड भरवण्यासाठी आम्ही कविता करतो कवितेच्या खेळात या लेख जगती, लेख मरती चांगल्या

चौथीकडवा पंचमबर्मन अकल्मखाजा धत्तड तत्तड विचित्रपंथी सलज्जदूषण धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड तोंडावरती उलटा पंज्जा एटिएसचा स्वयंसेवक इटलिपूरचा डिग्गी राजा बोल बोलतो भलते रोचक स्टेनमॉर्कली यथेच्च ताडन टेननंबरी शार्दुलविक्रिडित जमालगोटी चेंडूफोडन रिक्कि फिक्कि सगळे मोडीत तळपत तडपत चित्रविचित्रा त्रेधा तिरपिट पुजाबात्रा याएसेलचा विचित्रसद्रा धेनू भानू कर्मदरिद्रा कर्तव्याच्या गंडस्थळावर सिंगल मिंगल सिंगल मिंगल एलोमा पाय्लोमा जिंगल जिंगल दधीची ची हड्डी फ़्रॅक्चर शरदिनी अभ्यंकर ... ५ जानेवारी पुणे _______________________________________

स्वताभोवतीच्या ह्या पिंजर्यात पक्ष्याने कुठे उडायचे... त्याच त्याच भिंती चहुकडे नविन त्यात काय पहायचे ... तितक्यात त्याला दिसला समोर आइना पाहावे त्यात वाटले पण धाडस कही होइना दिसेल आपलाच भेसूर चेहरा ह्या जाणिवेने काळजाचा ठोका चुकला आणि जीवन्त पणाचा आभास जपत त्याने आपला एक पंख छाटला आता नको ते उडणे, नको तो स्वच्छंद हट्ट मिटून घेतले अंग अंग मिटून घेतले डोळे घट्ट पसरला जीवघेणा काळोख, दाटला अंधार मिट्ट वाटले आला शेवट ... भेदरून मी घाबरून मी मिटलो अर्धवट ... मी उरलो अर्धवट ...

(चाल:- किती सांगू मी सांगू कुणाला-) किती सांगू मी आनंद झाला , भाव भाज्यांचा खाली ग आला ! गडे जाऊ चला , भाज्या आणू चला- रुपयाला किलो कांदा झाला ! ।१। नवर्‍याच्या संगती ग , पिशव्या हाती घेऊन मी आले ‘नको हसू गालात , नको चालू तोर्‍यात-’ नवरोजी कुरकुरले ! चुका-दोडका-लसूण , कोबी-आलं-सुरण , नवलकोलात फ्लॉवर दिसला ! ।२। मेथी शेपू भेंडी ग , पालकाची पेंढी भुलले ग्राहक किती ! कुणी मागे गवार , कुणी घेवडा-मटार शेंगांना नांवे किती ! रोज फोडी करून , ते बटाटे चिरून- सांज सकाळी कंटाळा आला !

काल रात्री उशिरापर्यंत काम करत असताना, माजघरातून अचानक कुजबुज ऐकू आली .... पाहिलं तर जुने कोपरे, कोनाडे स्वताशीच काहीतरी कुजबुजत होते ... कान देऊन ऐकल ... देत होते मला शिव्या काढत होते खोट ... गेली बरीच वर्ष त्यांना विसरून नुसतेच भरतोय खिसे, नुसतेच भरतोय पोट ... मला म्हणाले ... आठवतंय का तुझ रुसून कोपर्यात बसण ... आणि आई ने कान धरले कि गालात खुदकन हसण ... आता फार मोठा झालास ... घरातही वावरतोस साहेब म्हणून ... रुसलास कि काय बुआ...

आज वाटले इतक्या लवकर रात सरली ... आभाळ निळावले पण कुशीतून तुझ्या मोकळे होण्यास मन आळसावले ... सांगत होते अगतिक मन अजून फिटली नाही हौस झेलूदे चार हाताच्या ओंजळीत हा दवाचा पाउस झटकून मोकळे केस उठून लगबगीने कुठे जासी ? झालो आहे ह्या मोहरानात मी वनवासी ... शोधात होत्या अनंत काळ तुला माझ्या चुरगळलेल्या नजरा .. हातात उरला होता तुझ्या सुगंधाने घमघमणारा गजरा ... समजावले मनाला .. चला भरायचे आहे पोट ... पुन्हा एकदा ........ मी माझाच केला कडेलोट ...