मुक्तक

त ते तुक क के कुक शिळी भाकर ......... कांव कांव कांव गायनाचार्य बुर्ज्वा कोकिळा ....... इवलासा मी गिळतो आकाश ढेन्चू ढेन्चू ..... ..... पीत पीत कविता लिहिली आहे, डोक्याला कमालीच्या मुंग्या आल्या. कोणी या कवितेचा अर्थ मला समजवून सांगेल का?

प्रिय समुद्रा, कश्या रे तुझ्या लाटा आंधळ्या पुढची कातळावर फुटलेली दिसतच नाही.. मागून येऊन पुन्हा त्याच कातळावर आदळतात कां?

माझी सई तशी समजूतदार किती थकलो आहे ते पाहून किती गोड हसायचं ते निट ठरवता येतं तिला --- माझी सई तशी शहाणी आई आजारी असेल तर आईची आई होणं जमतं तिला --- माझी सई तशी डँबिस बाबा आईचे ऐकत नसेल तर बाबाची सासू होणंही जमतं तिला --- माझी सई तशी लब्बाड किती अन् कोणाला लोणी लावल तर किती अन् काय मिळेल हे पक्क ठावूक तिला --- माझी सई तशी बदमाष कोण रागावल्यावर किती भोकांड पसरायचे हे व्यवस्थित माहीतीये तिला --- माझी सई तशी निरागस शुभ्र केकवरची लालचुटुक चेरी मिळवायला किती रुसायचं हे कळतं तिला --- माझी सई तशी हुशार बाबा रागवला तरी बाबाचं प्रेम समजतं तिला --- माझी सई आज आठ वर्षांची झाली.... |- मिसळलेला काव्यप्रेम

पोट गहीवरुन आले वात गेला निसटून दोष कुणाचा लपवण्यास गवाक्ष खुले हे झाले गुन्हा केला कोणी आरोपी कुणा ठरवावे बालंट ते नाकारण्यास सगळेच भोळे झाले चर्चा केली त्यांनी संशयित शोधण्याचे ठरले ढोंग सारे रचण्यात मग लोकही कडवे झाले चौकश्याचें सत्र होते आरोपी सर्वत्र होते कोठुनी गंध तो आला रोख मात्र इतरत्र होते हायसे झाले 'निरागसाला' नाव कल्लोळी वाचले संशयात हरले सगळे पण त्याचेही सोहळे झाले