मुक्तक

लहानाचा झालो मोठा, पंखात आले बळ, बुडलो ज्या रंगात तो माझाच रंगच होई, होती स्वप्न डोळ्यात, होते बळ पंखात, मागे न बघता, स्वप्नात जगत राही, सरले सगळे दूर, ठेविले सगळे मागे, आठवणींना सुद्धा आसवात बुडवित राही, झोकून देई स्वतःला, गुलाबी या चिखलात, शोधितो असे काय, न मिळून कशात राही, उघडून पाहतो मुठ, हात रिते दिसतात, रेषांची जाळी मात्र, सामोरी भुलवत राही, काही करू तरीही, तहान ही शमेना, वासनेच्या दलदलीत, अडकत मी राही, मृगजळामागे भ्रमाच्या, नेहमी धावत आहे, थकून जातो जेव्हा, घेरून निराशा राही, शोध हा संपेल, का होईल तो सुरु आता, अजणतेच्या अंधारात, मी घुटमळत आता राही, घेतला श्वास पहिला,

संध्या होता मिलनाची खाट सजवली सख्यांनी … दारी दुग्धकेशर घेऊनी बावरते सौभाग्यकांक्षिणी… श्वासही तापले काया झंकारीली भानही हिरावले मग त्या कामीनी… जाणवावी कवेत तिच्या तनुतील शिरशीरी हरलाजऱ्या चुंबनी…. अश्व दौडवता यौवनाचे अनुभवावी गुलाबी श्वासांची जोडी बिलगूनी… पहाटजाग येई अलगद पिचलेला चुडा कुस्कारला गजरा ओलांडुनी… फितुरी विस्कटलेलं कुंकू, अन मोकळे केस ओरडून संगती सर्वा कहानी … गीत असे माधुरी सहसखी मोहिनी तुझ्यासवे गात रहावे हरदिनी हरदिनी….

अगणित अत्याचार सोसलेस तू आ‌ई आ‌ई, तुझ्या अंगावरचे मौल्यवान दागिने लुटले आमच्या चैनीसाठी आम्ही तू क्षमा केलीस आ‌ई, तुझ्या हृदयावर चालवले आम्ही असंख्य नांगरांचे फाळ तू क्षमा केलीस आ‌ई, तुझे दुधाने भरलेले स्तन बुलडोझरने कापून टाकले आम्ही तू क्षमा केलीस आ‌ई, तुझ्या दुधात हलाहल जहरिले वीष कालवले आम्ही तू क्षमा केलीस आ‌ई, आज पर्यंत आमचा प्रत्येक अपराध तू पोटात घातलास कृतघ्न उपजलो आम्ही उन्मत्त झालो आम्ही निव्वळ स्वार्थी, भ्रष्ट, नतद्रष्ट झालो आम्ही आतातर निर्लज्ज, हलकट झालोय आम्ही आ‌ई, तुझे हिरवेगार वस्त्र या पापी हातांनी फेडले आम्ही तुझ्या अंगावर असंख्य वार हसत कृरपणाने केले आम्ही