"घन आज तो कठोर आहे" कीती फोडशील हंबरडा तू घन आज तो कठोर आहे ना थांबे तुझ रानापाशी कोणाशी तरी फितूर आहे तुझाच अश्रू तुझ्याच रानात गळण्यासाठी आतुर आहे कोरडी गर्जना ऐकवत कानी घन आज तो कठोर आहे आसुसलेली नजर तुझे ती नभापाशी का लाचार आहे नभी कडाडी वेजेची ती अर्थहीन पण वाचाळ आहे तुझेच काळीज पेटवायला पाणी हे एक हत्यार आहे दु:ख आपले गीळत बस तू घन आज तो फितूर आहे

"यमाची वरात" पाहिला मी तयास डोकावुनी दारात उंब-यापाशी होती यमाची वरात मंदावली मज बुबुळांची वळणे भयाची कळ आली हऴव्या उरात जरी शांतता होती चोहोबाजूंनी रेड्याचे हंबरने झाले कर्कश सुरात जाता कटाक्ष माझा देवघराकडे पणतीचे फडफडणे झाले उगी जोरात अजुनही उचलला नव्हत माझा देह त्याची पाऊले फिरत होती घराघरात आठवूनी आल्या मज मागच्या स्मृती पुरता वाहून गेलो मी अश्रूंच्या पुरात जाता शून्य नजर समोरच्या भिंतीकडे माझाच फोटो मज दिसला हारात येता समीप समय जाण्याचा तो यमाचे तांडव झाले मोठ्या भारात मंदावता आता हृदयाची धडधड शरीर लुळे पडले एका क्षणात गिळता कडवट आवंढा शेवटचा तो माझाच प्रा

धडधडत नाही पहिल्यासारखी हृदयाची नाडी निष्करश्यांची मज आता पडत नाहित कोडी झोपाण्यावर जगण्याच्या नाहीत काळ्या धाडी स्वन्पेही माझ्याशी आता करत नाहीत खोडी सये शीकलो आहे तुझ्यावाचून जगण्याची मी गोडी वाटच साला चुकली ती, पण नाही मनी अढी त्या निखाऱ्याच्या झोतात मी टाकली होती उडी भाजले तंव कळले मजला ते वेळच होती वेडी वाटच साला चुकली म्हणून सोडून दिली होडी सये शीकलो आहे तुझ्यावाचून जगण्याची मी गोडी पीकत नाहीत पहिल्यासारख्या काळजात फोडी डोळयाचीही कड सये होत नाही ओली आता दुनिया कशी रंगारंग , नभी सप्तरंगी होळी स्वतःवर प्रेम स्वतःशी , नाही रीकामी झोळी सये शीकलो आहे तुझ्यावाचून जगण्या

'हरवलेलं गाव' माझ्या घरातल्या अंगणाला नाही शेणसडा गेली तुळस झीजुन तया नाही पाणी घडा नाही शाळा ती पडकी कुठे दिसत नाही फळा आता नाही वनभोजन म्हणून रुसलाय मळा गेला पार तो खचून घेतोय निर्जानांच्या झळा कमी झाली वटपूजा नाही दोऱ्याचा तो लळा गेली पाखर उडून पडलाय ओसाड हा वाडा फोडे बुरुज हंबरडा डोळी चार चार धारा गेल 'जात' अडगळीत गेला खुंट्याला तो तडा आता दाण्यालाही लागलाय बघा गीरनीचा ओढा नाही पडे शब्द कानी "आज वासुदेव आला" नाही दारावर आता बघा "गारेगारवाला" वैभव कुलकर्णी