कविता

गेल्या काही दिवसांपासून व्हॅट्सऍप, फेसबुक आणि ट्विटरवर 'क्लायमेट चेंज इस रियल' च्या चर्चांना उधाण आले आहे.

केस ओले न्हालेते आले प्रेमाचे भरते (पावसात केस ओले प्रेमाचे भरते आले) ( आपआपल्या मगदुराप्रमाणे केस ओले करावेत!) शिडकावा ओल्या थेंबांचा चिंब भिजवून देण्याचा गोरी काया ओलेती तुझे लावण्य दाखवती गाली लाज आलेली शृंगाराविना सजलेली अशी सामोरी ललना मन हरखले ना ! साडी लपेटून उभी येते कवेत कधी? - पाषाणभेद २६/०९/२०१९

चिदंबरमच्या भेटी मनमोहन आला तो झाला सोहळा तिहारात जाहली दोघांची तुरुंगात भेट मनातले थेट मना मध्ये मनो म्हणे, " चिद्या, तुझे घोटाळे थोर अवघाची inx खाऊन टाकला चिदू म्हणे, एक ते राहिले तुवा जे पाहिले, पंतप्रधान पदावरी मनो म्हणे बाबा ते त्वा बरे केले त्याने तडे गेले प्रामाणिकतेला मॅडम अट्टल, त्यांची रीत न्यारी माझी पाटी कोरी राज्य करोनिया चिदू म्हणे गड्या केली वृथा पायपीट प्रत्येकाची कोठडी वेगळाली वेगळीच ताटे वेगळीच वाटी जेवायला भेटे पुन्हा डाळ भात ऐक ऐक वाजे घंटा हि तुरुंगी जेलर बाहेर वाट पाहे दोघे निघोनिया गेले दोन दिशा कौतुक माध्यमा आवरेना #सॉरीविंदा

केसांचे हळवे वळसे पाठीवर सळसळ हलके सुटण्या धडपडती ओले जणू कामशराचे चेले मानेला लटके मुरके ज्याने सगळे वेढे सुटले मग कुंतलसंभाराचे जणू प्रपात ते कोसळले धुंद मोगरा हसे साजरा गंधित झाला तुला माळता क्षण शारीर करुनी गेला मादकतेचा कोरा गजरा चढता लाली तुझ्याच गाली अवचित होई गोरामोरा केशी लपवुनी अंग मखमली चेहरा झाके विसरुनी तोरा सुमनदलांची तनू थरथरे मुग्ध मोकळी चुरगळ पसरे उन्मनी तुझे हास्य मोहरे गात्रीं तुझिया लक्ष मोगरे धवलपुष्पी सुख उन्मळे कुसुम हरपले मुरून गेले भारुनी काया तुझी परिमळे उरले गंधांचे अद्वैत आगळे । - अभिजीत

पेरणा अर्थात चाल :- बीज अंकूरे अंकूरे (जिथे चालीत निमुट पणे बसणार नाही तिकडे दडपून कोंबा) ही चाल जमली नाही तर "डोळे कशा साठी"च्या चालीत बसवा, तेही नाही जमले तर "शुरा मी वंदीले" ते ही नाही जमले तर "आज ब्लु है पानी पानी" ते ही नाही जमले तर "अरुणी किरणी धरणी गगन झलके" आणि ते ही नाही जमले तर नुसती वाचा.

तिच्या पैंजनाची गाज, त्यात रेंगाळे दुपार, विसावल्या सतारीची जणू छेडियली तार, तिच्या कपाळी जी बट त्याला कुंकवाची तीट, लाल रेशमी लडीची, तिच्या गालाशी लगट तिच्या पाठीची पन्हाळ त्यात घामाचा पाझर, तिच्या नाजूक कटीला, शोभे नाजूकसा भार.. तिच्या बाहूंचा मांडव, लावी मदनाला वेड, तिची महकती काया तिचे ओझे अवघड.. सुस्त दुपारच्या वेळी, ती येते का सामोरी, मन हलते हलते, त्याला सांभाळावे कोणी? - शैलेंद्र.

दोरीवरचे कपडे दोरीवर कपडे कसेही वाळत असतात कपडे वाळत असतांना ते कसे दिसतात? शर्ट कधी हॅंगरला चिमट्याने टांगलेला असतो फाशी दिलेल्या कैद्यासारखा हालत असतो (यावरूनच फाशीला इंग्रजीत हॅंग करणे म्हणत असतील.) पॅन्टही अशीच असते हवेत तरंगत दोन पाय आधांतरी भुतासारखे लटकत नाडीच्या परकरांची गोष्ट निराळी असते भडक रंगाचे तंबूच वाटतात सर्कसचे साडी घालून घडी बसते वाळत वा-याने तिचा पदर असतो हालत किरकोळीच्या गोष्टी टॉवेल सॉक्स रुमाल गणतीत नका घेवू बाकीचे कपडे आहेत कमाल दोरीवर पडतात अंडरपॅन्ट बनियन ब्रा अन निकर वाईट दिसतात, काढून घ्या, तसेही वाळतात लवकर गाऊन उलटा असतो, खाली डोके वर पाय त्यात बाई घातली अ

असा कसा हा पाऊस | पडला बेधुंद होऊन, कित्येकांचे संसार , गेले पाण्यात वाहून | शंभर वर्षाचा त्याने, म्हणे रेकॉर्ड मोडला | जणु फाटले आकाश, असा पाऊस पडला | सरला श्रावण मास, भाद्रपद सुरु झाला | तरी ही पावसाचा, जोर कमी नाही झाला | किल-बिलती पाखरे, कशी झाली ओलीचिंब | परी कधी नाही केली, त्यांनी कुठे बोंबाबोंब | मिळेना खेळायला, मैदाने झाली ओली | कंटाळुन गेली ती, शाळेतील मूल-मुली | पडला पाऊस बेभान, पिके पाण्यात बुडाली | शेतकरी बांधवाची, झोप रात्रीची उडाली | चारतात गाई दूर, त्या रानमाळावर | येती पावसाच्या सरी, घेती आपल्या अंगावरी | रानातील पशु-पक्षी, कापतात थर थर | थंडी पावसात नाही , त्यांना उब

सांज सकाळी निळ्या आभाळी कुठून येतो पंखांना आवेग... कृष्णसावळ्या चित्रकथेतून कसा विहरतो जडावलेला मेघ! लज्जाभरल्या गालावरती कशी उमटते गोड गुलाबी लाली... घरट्यामधल्या त्या पिल्लांना कोण सांगतो उठा, पहाट झाली!

-: पाय सरावले रस्त्याला :- मी चाललो, चाललो इतका की रस्ता ओळखीचा झाला दुसरी वाट धरावी तर पाय सरावले रस्त्याला ||ध्रू|| खाच खळगे नेहमीचे झाले नवे नव्हते वाटले अडथळे तसेच होते पायात काटे खुपसले काट्यांनी तरी जावे कोठे त्यांना कोण सोबती मिळाला? पाय सरावले रस्त्याला ||१|| अडचणी अनंत आल्या उभ्या राहील्या समोर नेट लावून सामोरी गेलो प्रश्न अनेक पुढे कठोर जंजाळ पसरले समोर असता एक पक्षी अचूक उडाला पाय सरावले रस्त्याला ||२|| "कसा आहेस तू ठिक आहेस ना?" "मदत लागली काही तर मी तयार आहे ना!" ना कुणी अशी उभारी दिली काय करायचे त्या ओळखीला? पाय सरावले रस्त्याला ||३|| मीच माझी केली मदत मग हात केला मलाच