बालकवींची सोयीची नव्हती, गोविंदाग्रजांची ही कविता घ्या (एक कडवे) : थांब जरासा बाळ ! सुंदर खाशा प्रभातकाळीं, चहूंकडे ही फुले उमललीं, बाग हांसते वाटे सगळी! शीतल वारा, या जलधारा कारंजाच्या छान ! थांब जरासा बाळ ! आता माझी (हे तिसरे संस्करण नव्हे, कारण ही गोविंदाग्रजांची, आणि केशवसुमारांची दुहेरी चोरी!) ********************** नीज जरा तू बाळ... निर्दय काळ्या संध्याकाळी कीट जिवाणू डसण्या टपली पांघरून तुज मी कवटाळी रक्षण करितो, तुज मी धरितो, भिस्त मजवरी टाक ! नीज जरा तू बाळ... भल्या थोरल्या वादळवेळी शक्ती जर ही कमती पडली सहानुभूती बहाल केली ! घेइ विसावा, जसा असावा, आधार मज तू मान... नीज जरा तू बाळ... कधि ही काया जर्जर झाली क्षीण मनाची रयाच गेली शोधिन तेव्हा तुझी सावली ! देइ सहारा, उचली भारा, मदतीसाठी धाव ! नीज जरा तू बाळ... ********************** पहिले संस्करण गेय नव्हते ते आधी ठरवून. ते संदिग्ध होते ते मुद्दामून - बापलेकांइतपतच ते प्रियकरांमधील बदलत्या शक्ति-समीकरणाबद्दल (पॉवर-इक्वेशन बद्दल) आहे. ते बरळलेले पिलो टॉक आहे, की अघळपघळ अंगाईगीत हेदेखील संदिग्धच. राग माहीत असून वर्ज्य स्वर आवर्जून घेतले आहेत. ते साहस कधीकधी काय, बहुतेक वेळा फसते, आणि श्रोते आपल्याला लगेच सांगतात. श्रोत्यांचे ऐकून, मनन करून पुन्हा तयारी करायला बसायचे. काय म्हणता? जोपर्यंत मला बेमालूम वर्ज्य वापरता येत नाही तोपर्यंत रागच कळला नाही! - असा तुमच्या विषयातला दाखला देऊन मी मोकळा!