शिशिरमासी

बालकवींची अप्रतिम निसर्गकविता "श्रावणमासी हर्ष मानसी" ही आमची प्रेरणा. ही कविता त्यांच्याच चरणी अर्पण. पार्श्वभूमी : - इथल्या अफाट थंडीत आणि बर्फांच्या ढिगात कधीतरी मन थोडं उदास होतं आणि नंतर निसर्गचक्रातले विविध विभ्रम पाहून थक्कही होतं.. शिशिरमासी शुभ्र मानसी हिम हे दाटे चोहिकडे, क्षणात असते थंड हि वारे क्षणात फिरुनी हिम हि पडे, बघता बघता नभ हे सारे झाकोळुन मग जात असे, सूर्यबिंबही केविलवाणे ढगांतुनी त्या मग हासे, शुभ्र फुले ही फुलता सगळी हिमगौरी ही अवतरते, ह्या जमिनीवर अन गवतावर शुभ्र गालिचे अंथरते, नसता पाने झाडे सगळी उदासवाणी उगीच ती, पांघरुनी मग शुभ्र हिमाची 'हिमपर्णे'ही सजवित ती, जलाशयी त्या बदके नाहित, नाहित कोणी पक्षि तिरी, गोठुन गेला काळ असा जणु उदास वाटे आज तरी, थंडित त्याही बागडणारे खगही काही असति नभी, विस्मय वाटे मनी कशी ही विजीगिषा ती आज उभी! वितळु लागल्या हळूहळू मग शिशिरखुणा तरि त्या सरत्या, घेउन येइल वसंत मग तो हिरवाईचे गीतचि त्या, उदास मन हे झाले मग तरि आनंदी हे नाचतसे, निसर्गचक्रे स्तिमित असा मी काव्यरंग हा उधळितसे. ११ फेब्रुवारी २००८ (दु.१२.३०) चतुरंग