(सदासर्वदा) तो मी नव्हेच

जहाल नेते भाषणे करुन लोकांची माथी भडकवत असतात. पण त्यांच्या मनांत वेगळेच असते. बाकी कवितेतच वाचा. समतेचा टिळा लावून सर्वांशी खेळा स्वतःला मात्र वगळा ॥ आश्वासने मोहात मिसळा स्वप्नांचा फुलवा मळा प्रत्यक्ष मदत मात्र टाळा नुसताच वाजवा खुळखुळा ॥ शिव्यांनी जाळा टीकेने डागाळा स्वतःला मात्र संभाळा ॥ जातपात उगाळा काढा बाहेर कोथळा भावनांशी खेळा वाहू द्या जखम भळभळा ॥ पण काढला जर कोणी गळा तर म्हणावे बाळा ऽ ऽ तुझ्यासाठीच सोसतोय या कळा ॥

प्रिया तुझ्या प्रितीमध्ये हृदय माझे गुंफले, रोमरोमी माझ्या सख्या चांदणे बघ शिंपले... हिरवाईचा पल्लव, पसरून काठावरी मोहक कटी मिरवी, ती सरीता तटावरी आज तिचे देहभान, सागरातच गुंतले.. रोमरोमी माझ्या सख्या चांदणे बघ शिंपले... चंद्र लाघव पाहूनी, मौज कोण वेडावली घेण्या कवेत बिंबाला, नभाकडे झेपावली, त्या प्रितीच्या खेळामध्ये, अस्तित्व तिचे संपले रोमरोमी माझ्या सख्या चांदणे बघ शिंपले... स्पर्श तुझा निशिगंधी, श्वास माझा थांबला तनू वेडी बावरली, शब्दही ओठी थांबला मिठीत घेत मजला, अधर माझे चुंबिले रोमरोमी माझ्या सख्या चांदणे बघ शिंपले... - प्राजु

"कुटुंबवत्सल इथे फणस हा कटिखांद्यावर घेऊन बाळे पुसिते त्याला कुशल मुलांचे गंगाजळिचे बेत आगळे " हे कडवे असलेली इंदिरा संत यांची एक कविता आहे,कुणाला आटवतेय का ?असल्यास द्यावी.

श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, माणसामधले माणुसपण जाते जगण्यामधले जीवन जाते माणसाविना माणसाचे खरचं का कुठे काही अडते ? श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, मनाची कवाडे भकास होतात श्रध्देच मन निराश होते प्रेमाला माणुस पारखा होतो पण कुणाला असा किती फरक पडतो ? श्रध्दा कुणावरही असु शकते, देवावर मानवावर अथवा भावनांवर पण श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, देव , माणुस भावना सगळेच

स्मरणाच्या काठावर झाली मंद दिवेलागण हळुहळू उजळे आतले तुळशीचे अंगण अज्ञाताच्या क्षितिजावरूनी येती उडुनी विहंग आळवीत सुस्वरे सुकोमल स्वप्नरागसुमरंग रुणझुणली पैंजणे अचानक फुलताना मोगरा पडले पाऊल तालावरती लयविव्हळ सुंदरा मोहरलेल्या झाडापाशी उतरे बालपण धावा करूनी थकलेले मग विसावले मीपण! आकाराचा हट्ट धरुनी मेघ निराकार चातकचोचीमधे पडावी आता जलधार. --अशोक गोडबोले, पनवेल.

बर्‍याच प्रतीक्षेनंतर अनिरुद्ध अभ्यंकर यांचा सुंदर 'रस्ता' सापडला आणि मला हायसे वाटले!;) चावल्यावर जे मुखी मी घोळले तेच फिरता पाठ मागे थुंकले पिंकलो न येथे एकटा मी कधी सोबतीला हे जथे पण पिंकले तू कशाला चुना निघताना दिला तोंड रे माझे अशाने पोळले मुखरसां, मी काय रे आता करू? कोपरे सगळे जिन्याचे रंगले यार माझे वेळी अवेळी भेटती लोक म्हणती थुंकण्या हे चालले हाय हा तांबूल मजला भावतो, त्या तमाकूविण कुणाचे भागले? तांबूलहा 'रंगेल'ही माझ्या मुखी थुंकण्याचे सुख मलाही लाभले! हा मला 'रस्ता' मिळाला शेवटी त्यास पिचकारुन आता रंगले! पचकला 'रंग्याच' जाल

आपण सगळेच गिनिपिग....