कविता

आठवणी साचलेल्या काळजात ओथंबलेल्या आठवणी पेटलेल्या होरपळून निघालेल्या आठवणी भरजरी मखमली पेटीत जपलेल्या आठवणी हळूवार अलगद हातांनी वेचलेल्या आठवणी पहिल्या स्पर्शाच्या नकळत लाजलेल्या आठवणी मीलनाच्या हृदयात साठलेल्या आठवणी पावसाच्या मनात कोसळणार्‍या आठवणी सरींच्या चिंब चिंब भिजवणार्‍या आठवणी थंडीतल्या उबदार कुशीतल्या आठवणी पहाटेच्या गार गार वार्‍यातल्या आठवणी विरहाच्या पिळवटून निघालेल्या आठवणी भेटीच्या मोहरून निघालेल्या आठवणींचे मोहळ भावनांचा कल्लोळ आठवणींचे वादळ अनावर तो कोसळ आठवणींचा वावर ओला गहिवर आठवणींचा आसरा मनाचा गाभारा जयश्री अंबासकर

पृथ्वी वृत्त -- तंत्र जनास समरा जनास समरा यमाचा ल ग १७ अक्षरे, ८ यती. वृत्त जुळवण्या साठी ह्रस्व दिर्घाला काही ठीकाणी नजरेआड केले आहे, तरी भासासुद्दी वाल्यांनी क्श्मा करावी. पृथ्वी वरील पाककृती श्रीखंड- मलाइ भरले.............दही तलम.............कापडी टांगुनी निथाळुनि जळा.........समग्र गठडी............पुरी दाबुनी पराति शर्करा............चक्का मिसळुनी.......अहा फेटले इलायचि.................सुगंध घालुनि..........श्रिखंड हे वाटले भजी पिठात चिरले......

मी गेल्यावर वि़झुनी जातील रत्नदीप आकाशी मी गेल्यावर थांबून राहील वीज तशी मेघाशी मी गेल्यावर पोर्णिमेसही चंद्र यायचा नाही मी गेल्यावर रवी तळपूनी तेज द्यायचा नाही मी मी माझे किती कल्पना किती मानसी वेड गेल्यानंतर सरणावरती दोन क्षणांचा खेळ शूरवीर बलशाली राजे किती जाहले येथे स्मरण तयांचे या जगताला कुठे आज रे होते नररत्नांची ही पहा अवस्था काय आपुले आहे आपुल्यानंतर कशास वेड्या नाव आपुले राहे चैनीमध्ये दिवस संपला धुंदीमध्ये राती भोगून भोगून क्षीण जाहली आयुष्याची ज्योती तरीही वाटे मनास माझ्या नाव इथे होणार गेल्यानंतर दोन अश्रुही कोण तुला देणार - पुष्कराज

कधी सांज ढळत असताना ह्रदयात उतर तू माझ्या कधी चांदणं फुलत असताना ह्रदयात उतर तू माझ्या आल्यावर असा येशील की तू परत जावू नकोस राजा तू इथे नाहीस तरीही तू सोबत आहेस असंच वाटतं मला माझ्या प्रत्येक गोष्टीमध्ये जणू तूच आहेस रे लपलेला जेव्हापासून तुला ओळखते, आपलं मानलं आहे मी तुला माझं भोवताल, माझा देह सारं काही तूच व्यापून उरलेला आल्यावर असा येशील की तू परत जावू नकोस राजा कधी सांज ढळत असताना ह्रदयात उतर तू माझ्या कधी चांदणं फुलत असताना ह्रदयात उतर तू माझ्या रात्र अन् दिवसाचे श्वास माझे, जणू तुझेच आहेत सारे शपथ आयुष्याची, माझं आयुष्य आहे तुझी देणगी रे या एकाकी वाटचालीमध्ये तूच आहेस र

माहित आहे मला, आवडते मी तुला! तुझ्या मनीचे भाव कळतात मला!! आठवते ती मला, पहिली भेट आपली! एकमेका॑ना जाणण्याची धडपडच नुसती!! तुझ॑ ते रोज रोज फोन करण॑, विषय नसता॑नाही बोलत राहण॑!! भेट्शील का मला म्हणून विचारण॑, मी नाही म्हटल्यावर उगाचच रागावण॑!! आणि एकदा ते घडलच्! माझी होशील का विचारलसच्!! अचानक्, मी गो॑धळून गेले! मनी होकार असून, नाही म्हणून गेले!! हळूहळू काळ बदलत गेला! आपल्यातला दुरावा वाढतच् गेला!! रोजचे फोन ब॑द झाले! भेटायचे कारणच् नाही उरले!! तू नसता॑ना तुझी आठवण आली! तुझी प्रीत आता कळाली!! तुच सा॑ग, तुच सा॑ग, आता कसे सा॑गु तुला! आवडतोस तु मला, आवडतोस तु मला!!

सौमित्रा, कितीक युगे येतील अन् कितीक युगे जातील, काळाच्या प्रवाहात आदर्शवादाचे मानदंड बदलत राहतील परन्तू मर्यादा पुरुषोत्तम म्हणूनच मला दुनिया ओळखेल ...तरीही सीतेला एकटीला वनात सोडांवं लागणारच आहे थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या उमजून घे नुकताच श्वास मी घेतला होता या स्वार्थी मतलबी दुनियेमध्ये कळण्याआधीच काही, आईने सोडले मला वाहत्या पाण्यामध्ये कसाही अन् कुणीही असो मी, ही दुनिया दानशूर म्हणते मला ...तरीही नाही येता येणार मला आता पांडव भावांच्या बाजूला थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा उमजून घे असंख्य धडका मारल्या असतील बाळा या अवाढव्य सह्याद्रीला कित्येक वेळा नमवल

प्रियेच्या भेटी चांद्ण्या उन्हात प्रेमाचे घरटे काटेरी वनात कट्यांनासुद्धा गुलाबाची सय वेडाची ओढ वेडच वय तारका हाती जागल्या राती वारयाचा आलाप भैरवी गाती दूर किनारी पहाट उभी खेळूदे चांद्ण निवांत नभी

सोडुनी गेलास जिथे..मी तिथेच आहे अजुनी! परतीचा मार्ग न दिसे तुला.. हे कळत नसे मज अजुनी!! मी वेडी पाहते तुला.. जागे असुनी स्वप्नी! शब्दहि ना पोह्चे तिथे..तु जवळ उभा दिसुनी!! जाणते व्यथा मी तुझी रे..मज जाणुन घे तुही! एकच प्रश्न उरी जाहला..एकच प्रश्न उरी जाहला... तु सोडुनी गेलास जिथे ..मी तिथेच उभी का अजुनी??

बंद खिडक्या घट्ट बेड्या हालवून शिणले काही अबोल सत्ता घालुनी माना केली मान्य त्यानी पान मांडता वेगळे कोणी माती घेउन आले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले तस्त बिचारे बोलु लागले बाजु घेवोनि लाडुसुध्धा मधेच डुलला फ़ुटता फ़ुटता फ़ुटूनी पाठ राखण्या एकमेकांची सारे धडपडले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले जरा भाषा, शुद्धी जराशी ऐसे बेत शिजले जो तो हाणी अशुध्धासी जणु यवन हे मातले संस्कृत आम्हा नकोच म्हणोनी म्लेंछ हे धावले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले राळ उडवा, अरे शिंच्या, तसलाच तुही गड्या उडले आमुचे जीव येथुनि जातो रे सौंगड्या पाय निघेना म्हणोन करण्या काड्या हे रुतले करु पाहिला