कविता

सौमित्रा, कितीक युगे येतील अन् कितीक युगे जातील,
काळाच्या प्रवाहात आदर्शवादाचे मानदंड बदलत राहतील
परन्तू मर्यादा पुरुषोत्तम म्हणूनच मला दुनिया ओळखेल
...तरीही सीतेला एकटीला वनात सोडांवं लागणारच आहे
थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या उमजून घे

नुकताच श्वास मी घेतला होता या स्वार्थी मतलबी दुनियेमध्ये
कळण्याआधीच काही, आईने सोडले मला वाहत्या पाण्यामध्ये
कसाही अन् कुणीही असो मी, ही दुनिया दानशूर म्हणते मला
...तरीही नाही येता येणार मला आता पांडव भावांच्या बाजूला
थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा उमजून घे

प्रियेच्या भेटी चांद्ण्या उन्हात
प्रेमाचे घरटे काटेरी वनात

कट्यांनासुद्धा गुलाबाची सय
वेडाची ओढ वेडच वय

तारका हाती जागल्या राती
वारयाचा आलाप भैरवी गाती

दूर किनारी पहाट उभी
खेळूदे चांद्ण निवांत नभी

सोडुनी गेलास जिथे..मी तिथेच आहे अजुनी!
परतीचा मार्ग न दिसे तुला.. हे कळत नसे मज अजुनी!!

मी वेडी पाहते तुला.. जागे असुनी स्वप्नी!
शब्दहि ना पोह्चे तिथे..तु जवळ उभा दिसुनी!!

जाणते व्यथा मी तुझी रे..मज जाणुन घे तुही!
एकच प्रश्न उरी जाहला..एकच प्रश्न उरी जाहला...
तु सोडुनी गेलास जिथे ..मी तिथेच उभी का अजुनी??

बंद खिडक्या घट्ट बेड्या हालवून शिणले काही
अबोल सत्ता घालुनी माना केली मान्य त्यानी
पान मांडता वेगळे कोणी माती घेउन आले
करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले

तस्त बिचारे बोलु लागले बाजु घेवोनि
लाडुसुध्धा मधेच डुलला फ़ुटता फ़ुटता फ़ुटूनी
पाठ राखण्या एकमेकांची सारे धडपडले
करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले

जरा भाषा, शुद्धी जराशी ऐसे बेत शिजले
जो तो हाणी अशुध्धासी जणु यवन हे मातले
संस्कृत आम्हा नकोच म्हणोनी म्लेंछ हे धावले
करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले

नात्यात असली एकमेकाच्या, तरी गोत्यात आणतात
मला नेहेमी प्रश्न पडतो, माणसं अशी का वागतात?

लहानगे भांडतात, क्षणात विसरुन एक होतात
मोठेपणीच हेवेदावे, मनात धरुन का ठेवतात?

वयानं मोठी होताना, विचारानं लहानंच राहतात
सुशिक्षित होताना, सुसंस्कृत व्हायचं का विसरतात?

परक्यांना जवळ करतात, कारण मोठी ठरतात
कळत नसणार का त्यांना, आपल्यांत खोटी ठरतात?

मानभावी वागत जातात, संभावित जगत जातात,
त्याचा अर्थ असा नव्हता, असं कसं म्हणत राहतात?

वर्षामागे वर्षे जातात, प्रेमाचे बंध विरुन जातात
मनामधे मरत मरत अशी कशी झुरुन जातात?

सेल मांडीयेला

सेल मांडीयेला,...............थैल्या घेउन हाती
धावती ग्राहक भाई रे
विचार विवेक,................गेला पालटूनी
विचार विवेक,................गेला पालटूनी
एकमेका सांगतील घेई रे

सेल मांडीयेला,...............थैल्या घेउन हाती
धावती ग्राहक भाई रे..........................|धृ|

सुंदर 'खयाली पुलाव' पकवणार्‍या संजोपरावांचा हा असा 'आसपास' वावर बघून आम्हाला काही कळेनासे झाले की हे असे अचानक का व्हावे? आणि त्या स्तंभितावस्थेतच विडंबन आमच्या 'आसपास' भटकून गेले! ;)

ओढा खाली, पाडा त्याला, बोलत काही बाही
सूर वेगळे, नवी तुतारी जरी वाजवू पाही
जरा वेगळी टपरी दिसता पोटभरुन हासले
मिसळ निघाली जहाल आणिक सारक होऊन बसले!

सांजसकाळी जाऊ लागल्या कानोसा घेण्यात
मग्नच असती कोणी येथे कुजबुज ती करण्यात
दात विचकुनी, किचकिच करुनी घसे कसे बसले
मिसळ निघाली जहाल आणिक सारक होऊन बसले!

घालीत साद फुलवित रात
स्वप्नात सखी ती येते
लाजून जरा हासून जरा
देहात मिसळुनी जाते

ती स्वप्नपरी ती
ती धुंद कळी ती
ती रातराणी ती माझी
ती मुग्ध बासरी
मंद हासरी
प्रिया सखी फुलराणी

श्वासात गंध ओठात चंद्र
मग रात धुंद ही होते
प्रणयास रंग रेशमी संग
मग कळी फुलुनि येते
ती स्वप्नपरी ती ---

जागती रात धुंदीत गात
कसली पहाट मग होते
जुळवीत सूर नादात चूर
स्वप्नात रोज ती येते
ती स्वप्नपरी ती ---

तुझे माझे गुलाबाचे
जुळ्लेच नाही नाते
गुलाबाच्या गंधाहून
काट्याचीच ओढ वाटे

मैत्री मध्ये आपुल्या या
भांडणच होती फार
रुसुनिया कित्येकदा
शब्दांचीच मारामार

गुलाबाचे फुल देता
काटे तुला बोचतात
शब्द तुझे प्रेममय
रातदिन टोचतात

शब्दाविना फुलाविना
तुझे माझे आहे नाते
म्हणुनच गुलाबाच्या
काट्यांचीही ओढ वाटे

जयन्ता५२ ह्यांचे 'नको' वाचून आमच्या मनात नकोनकोते विचार तरळून गेले! ;)

निरख मला, गिळू नको
सोडा ओत! पाणी नको

गात्रात शिरशिरी येता
चषक असा टाळू नको

घेतोस का शपथा अशा?
टाळून मला पळू नको!

अशक्य नाहीच, पण
'ऑन द रॉक्स' घेऊ नको

चेतविले आहेस मला
जिवा त्या का जाळू नको?

--------------------------------
चतुरंग