कविता

अस्तित्व पुसुनी जाण्याची का व्यर्थ मनी मी भीती धरून होतो विसरून सर्व गेले इतक्यात लोक मजला हृदयी कधी जयांच्या मी वस्ती करून होतो ते सखे सोबतीच सारे माझे शब्दासही महाग झालो ज्यांच्या मैफिली जमवुनी तयांच्या रात्रंदिन मी गप्पात रंगलो होतो आता शोधत जाणे स्वतःच स्वतःला कशास पाहावी तुटक्या आधाराची वाट अन का धरावा भरवसा माणसांचा उतरताच ऊन्हे जेव्हा सावलीही सोडते पाठ

मिलिंद फणसे ह्यांच्या 'स्मारक' कवितेने जरा 'सारक' भावना निर्माण झाल्या त्या अशा! कळले मला, अंधार होता जरी तळहात होता, ओठ होते त्यावरी निजली मुले , विझले खोलीतले दिवे मरु देत पोथ्या आणि चर्पटपंजरी वाटे प्रवाशांना किती कृतकृत्यसे दिसतात जेव्हा 'मोर' हे रस्त्यावरी विसरु शिरस्ता ग्लास भरतू सत्वरी करुया गटारी मद्य घेऊन साजरी पळणे नको, आसने नको अन् जोरही त्रिफळा परी सारक असावे हे घरी - केसुरंगा

सहजीवनाच्या मैदानात तुझ्यासाठी हरूनही तुला, मला जिंकता आले नाही. डाव तुझ्या हाती दिला तरी, तुला खेळता आला नाही. रडुन जिंकता येत नाही आणि चिडुन डाव उधळायचा नसतो, कधी समजणार हे तुला , प्रेमाने कोणालाही जिंकंता येते. सहजीवनाच्या प्रवासात तुझ्यासाठी राजमार्ग सोडुन पाऊल वाट स्विकारली होती अरूंद, अवघड, वळणे पाऊलवाटेची जरी गंमत त्यातली तुला कधी कळ्लीच नाही. कधी कळणार हे तुला , सोबत असली प्रेमाची की प्रवास हा जाणवतही नाही.

रौद्रभयंकर महाप्रवाही अस्तित्वाला झोकून देणे ओबडधोबड अन काटेरी वाटेवरती चालत जाणे परिणामांची ना करिता पर्वा संग्रामी लढत राहाणे खुळ्या जरी स्वप्नांसाठी या लढणे माझे जीवनगाणे संघर्ष नसे चुकलेला जगती परमश्रेष्ठ परमेशालाही कधी जगाशी कधी स्वतःशी समरकाल हा येतच राही ईर्ष्येने होण्याच्या विजयी क्षणक्षण कणकण झिजत राहाणे खुळ्या जरी स्वप्नांसाठी या लढणे माझे जीवनगाणे नसे वावगे बाळगणे वेडी स्व्प्ने निजहृदयात संभवलेल्या असंभवाचे बीज असे त्या स्वप्नांत 'दुराग्रही हा...दुराग्रही हा' म्हणून स्वतःला हिणवून घेणे खुळ्या जरी स्वप्नांसाठी या लढणे माझे जीवनगाणे या स्वप्नांपुढती प्राणांना येई कवड्यांचे मोल कारण

देहात माझीया हा चंद्र वितळून गेला । अन अंतरी मोगराही सुगंध मिसळून गेला । झुकवुनी लाख पाहिले नजरेस मी माझीया । तीर तुझ्या नजरेचा काळजास वेधून गेला । बेरंगी दुनियेचा ना कायदा मी मोडला । इशाराच एक तुझा मज हाय रंगवून गेला । वेचियेली मी दुःखेही माझ्या दोहो करांनी। फासा दुर्दैवाचा मज दान देऊन गेला । ओळखले नसे कधीही माझ्याच मी जगाला । सौख्याचा क्षण मजला नेहमीच फसवून गेला । गर्दीत अनोळख्यांच्या मज मैत्र एक भेटला । जीवलगच तो जीवाचा मग घाव घालून गेला । लाविले कसास माझ्या मी प्रत्येक श्वासाला । क्षणाक्षणांनी काळही मजला परखून गेला । शोधियले त्रिखंडात मी त्याच सर्वेश्वराला । -हुदयीचा गाभारा प

कवितेतल्या प्रियकराची प्रेयसी त्याला सोडुन गेली आहे..( कायमची नाही..) तेव्हा बघुया काय म्हणतोय प्रियकर...... विरह सहन होत नाही विरह तिचा आता मला... दोन दिवसात येते म्हणाली महीना आता होत आला, कसं रहावस वाटत तिला माझ्यावाचुन इतका वेळ दुर... प्रत्येक क्षण तुटतोय मी इथे हे सांगायला झालोय तीला आतुर.... जातांना ती तशी देऊन गेली होती दोन दिवसांच आगाऊ प्रेमं.. पण... दोन दिवसांचा महीना होईल, याचा कुठे होता मला नेम.. हीच्या आठवणीत मी इथे दिवसभर कुढायचं... एकच वेळा जेवायच,आणि रात्रभर जागायच... हीने मात्र मस्त मनसोक्त्त हींडायच.. चापुन-चुपुन खायच..आणि डाराडुर झोपायचं.. बघा ना...

(अनुवादीत. कवी--प्रशांत) करू दे मज तुजवर प्रीती कविता कसली करू तुजवरती निष्टा माझी दरवळेल होवूनी सुगंध राहिल तुझी अभिलाषा होवूनी बेबंध करू दे मज तुजवर प्रीती कविता कसली करू तुजवरती दिवस तो येईल होवूनी मी नशिबवान मिळेल मला तुझेच फक्त अलिंगन सूर शहनाईचे सजवतील मिलनाची धुन करू दे मज तुजवर प्रीती कविता कसली करू तुजवरती तुजवीण दुनिया भासे सदैव सूनी तुझे नी माझे श्वास गाती गूंजन मिळूनी करू दे मज तुजवर प्रीती कविता कसली करू तुजवरती श्रीकृष्ण सामंत (स्यान होझे कॅलिफोरनीया) shrikrishnas@gmail.com

सेल किंवा मोबाईल फोनचा अलिकडे इतका वापर होत आहे की आपल्याला हवं असलेल माणूस केव्हांही आणि कुठेही आपल्या संपर्कात आणू शकतो. त्यामुळे कुठलीही व्यक्ति दूर जरी असली तरी ती ह्या फोनमुळे जवळच असते. "माझा होशील का" ह्या गाण्यातल्या दोन ओळी चटकन मनात आल्या. "दूर तू परी, जवळी तुझ्या मी नाम गुंफीते, तुझीया नामी"आणि त्यानंतर "दूर तू परी, जवळी तुझ्या मी" हे जणू ह्या फोनचं दुसरं नांव आहे असे मनात आलं. ओळखा पाहूं! घणघणलो की मजं मग जवळी घेशी अन म्हणशी तिला माझ्या कानाशी "दूर तू परी जवळी तुझ्या मी" वदते ती मग तुझीया कानी "नांव गुंफीते तुझीया नामी" करूं किती मी तुमची मध्यस्थी आणुनी तुम्हा एकमेकां जवळी

अनिरुद्ध अभ्यंकरांची सुंदर गजल'चैन' आम्हाला चांगलीच हलवून गेली आणि आम्ही बेचैन झालो!;) गजल वाचुन हालतो 'वरचाच मजला' काय मी आता करु?

गेल्या अर्ध्या तासात तीन सुंदर कविता इथे पाठवल्या गेल्या - "माझी पाखरे", "दूरदेशी..." आणि आत्ताच आलेली , "चैन". खरं सांगायचं तर आम्हा वाचकांची 'चैन' आहे इथे! या आणि अशा सुरेख रचना करून आम्हाला आनंद देणा-या तुम्हा मंडळींचे मनापासून आभार. आणि या सर्व भूताना अगदी योग्यसा पिंपळ उपलब्ध करून देणा-या वेताळाचे, तात्याबांचे सुध्दा!! (कृतज्ञता शब्दात व्यक्त करू न शकणारा) मिसळपाव.