कविता

एक क्षण निसटू गेला.. . हिरव्यागार पानाच्या टोकाशी.. थांबून राहिलेला थेंब, पांढर्‍या शुभ्र स्पार्टेक्सवर.. साचलेल्या पसाभर पाण्यात, टप्पकन पडला... एक लाट उंच उसळली.. पाण्यात आणि मनात! एकाच वेळी!! क्लिक!!! अल्बम मध्ये लावण्याजोगी, अजून एक आठवण.. लगोलग आत गेले.. वाट बघत बसलेले रंग गोंजारले.. हळूच कुंचले मोकळे केले.. आणि गेले.. रंग ओले करण्यापुरतं पाणी आणायला.. तो थेंब तो क्षण!!! तेव्हड्यात वाहून गेला.. छ्या!!! जाऊदे! मूड नाही आज! म्हणताच कागद कोरा राहिला... एक क्षण निसटू गेला.. ====================== स्वाती फडणीस.............. २९-०७-२००८

तिन्ही त्रिकाळ संध्याकाळ नेहमीच ... तुझ्यामुळे मेंदूतले घोळ पांजरपोळ नेहमीच ... तुझ्यामुळे ओठांत धूर डोळ्यांत पूर नेहमीच ... तुझ्यामुळे ओले घसे (होते हसे!) नेहमीच ... तुझ्यामुळे शब्दांचा जाच शब्दांना जाच नेहमीच ... तुझ्यामुळे ओळींना धार ओळींचे वार नेहमीच ... तुझ्यामुळे जगायचा वीट जगतोय धीट नेहमीच ... तुझ्यामुळे मरणाशी भेट कविताच थेट नेहमीच ... तुझ्यामुळे

कुमार जावडेकरांची 'नूर' गजल पाहून कोणे एके काळी आमचा बदललेला 'नूर' पुन्हा एकदा आमच्या आठवणीत आला! दारावरुन गेली, पाहून हूर आलो आता इथेच होती, शोधीत दूर आलो! जाऊन बारमध्ये ना घेतली कशी मी (पाहून तेथला मी आनंद-पूर आलो) ही फौज बेवड्यांची, पाहू कशास आता भेटीस 'पेजथ्रीं'च्या येथे चतूर आलो... 'तो भाग' शेकला पण ना बोललो कुणाला घालून शेपटी मी काढून धूर आलो थोडाच वेळ होतो, मी थांबलो तिथे, पण- भलताच मैफिलीचा पाहून 'नूर' आलो चतुरंग

झुगारुन टाकावीशी वाटत आहेत ही बंधने काहीतरी शोधत आहेत माझ्या मनाची स्फंदने काहीतरी बोजड घेऊन चालते आहे उगीच कोणाच्यात तरी मन गुंतवत आहे तुझ ते scapbook मला अस्वस्थ करतय आणि एकीकडे मात्र माझ मन तुझ्यासाठी झुरतय गुंतत आहे फक्त तुझ्यासाठीच पण मनात येत आहे,काय करायच त्या "scap"च माझच मला कळत नाही की नक्की आता काय करायच तुझ्या बरोबर आयुष्य काढायच का तुला विसरुन जायचा...???

खरचं तु हवी होतीस ..

अस्तित्व पुसुनी जाण्याची का व्यर्थ मनी मी भीती धरून होतो विसरून सर्व गेले इतक्यात लोक मजला हृदयी कधी जयांच्या मी वस्ती करून होतो ते सखे सोबतीच सारे माझे शब्दासही महाग झालो ज्यांच्या मैफिली जमवुनी तयांच्या रात्रंदिन मी गप्पात रंगलो होतो आता शोधत जाणे स्वतःच स्वतःला कशास पाहावी तुटक्या आधाराची वाट अन का धरावा भरवसा माणसांचा उतरताच ऊन्हे जेव्हा सावलीही सोडते पाठ

मिलिंद फणसे ह्यांच्या 'स्मारक' कवितेने जरा 'सारक' भावना निर्माण झाल्या त्या अशा! कळले मला, अंधार होता जरी तळहात होता, ओठ होते त्यावरी निजली मुले , विझले खोलीतले दिवे मरु देत पोथ्या आणि चर्पटपंजरी वाटे प्रवाशांना किती कृतकृत्यसे दिसतात जेव्हा 'मोर' हे रस्त्यावरी विसरु शिरस्ता ग्लास भरतू सत्वरी करुया गटारी मद्य घेऊन साजरी पळणे नको, आसने नको अन् जोरही त्रिफळा परी सारक असावे हे घरी - केसुरंगा

सहजीवनाच्या मैदानात तुझ्यासाठी हरूनही तुला, मला जिंकता आले नाही. डाव तुझ्या हाती दिला तरी, तुला खेळता आला नाही. रडुन जिंकता येत नाही आणि चिडुन डाव उधळायचा नसतो, कधी समजणार हे तुला , प्रेमाने कोणालाही जिंकंता येते. सहजीवनाच्या प्रवासात तुझ्यासाठी राजमार्ग सोडुन पाऊल वाट स्विकारली होती अरूंद, अवघड, वळणे पाऊलवाटेची जरी गंमत त्यातली तुला कधी कळ्लीच नाही. कधी कळणार हे तुला , सोबत असली प्रेमाची की प्रवास हा जाणवतही नाही.

रौद्रभयंकर महाप्रवाही अस्तित्वाला झोकून देणे ओबडधोबड अन काटेरी वाटेवरती चालत जाणे परिणामांची ना करिता पर्वा संग्रामी लढत राहाणे खुळ्या जरी स्वप्नांसाठी या लढणे माझे जीवनगाणे संघर्ष नसे चुकलेला जगती परमश्रेष्ठ परमेशालाही कधी जगाशी कधी स्वतःशी समरकाल हा येतच राही ईर्ष्येने होण्याच्या विजयी क्षणक्षण कणकण झिजत राहाणे खुळ्या जरी स्वप्नांसाठी या लढणे माझे जीवनगाणे नसे वावगे बाळगणे वेडी स्व्प्ने निजहृदयात संभवलेल्या असंभवाचे बीज असे त्या स्वप्नांत 'दुराग्रही हा...दुराग्रही हा' म्हणून स्वतःला हिणवून घेणे खुळ्या जरी स्वप्नांसाठी या लढणे माझे जीवनगाणे या स्वप्नांपुढती प्राणांना येई कवड्यांचे मोल कारण