कविता

जेव्हा लिहतो मी, तेव्हा लेखणीत उरतो मी, होऊन थेंब शाईचा, कागदावरी पसरतो मी...... जेव्हा पाहतो मी, तेव्हा स्वप्न सांधतो मी, होऊन ईंन्द्र्धनुश्याचे रंग, दाही दिशात सांडतो मी....... जेव्हा बोलतो मी, शब्द चोरतो मी, कधी हास्यांचे तर कधी आसवांचे दान फेकतो मी....... जेव्हा गातो मी, सप्तसुर होतो मी, होऊन भरलेले आभाळ जमिनीवर बरसतो मी....... जेव्हा नाव सांगतो मी, जरासा घाबरतो मी, बिनचेह-याच्या या गर्दीत स्वताची ओळख लपवतो मी.......

(अनुवादीत. संगीतकार---सी.

'ठिपका' ही सुंदर गजल घेऊन आलेल्या अनिरुद्ध अभ्यंकरांच्या वेशातल्या केशवसुमारांना आम्ही ओळखले मात्र पाठोपाठ विडंबनधर्माला जागणे आले! ;) ठपका!

घरात भरल्या घुसले उंदीर गणयंत्राच्या समोर बसले ज्ञानपिपासू अधीर डोळे चकाकत्या पडद्याला डसले ज्ञानाची ती अपार विश्चे; हवे हवे ते क्षणात वेचून क्लिकक्लिकणारा उंदीर आणी- थेट घरातच अवघे खेचून गणक ऋषींच्या नव्या पिढीचे उंदीर हेची बाप जहाले माणूसघाणे, बधीर रोबो घराघरांतून जन्मा आले. -अविनाश ओगले

घडायचे ते घडले काही टळले नाही त्या वळणावर तुला भेटणे चुकले नाही कळले नाही कसा कधी संवाद संपला वाद कधी मग सुरू जाहला कळले नाही आज अचानक अर्थ असा हा समोर आला त्या धक्यातुन शब्द कधी सावरले नाही तू ओठांनी निर्धाराने खूप लपवले पण डोळ्यांना तुझ्या कधी ते जमले नाही तशी जुनी शब्दांची माझी ओळख आहे पण अश्रूंना का त्या मी ओळखले नाही मान्य कधीही केले नाही आपण चुकलो दोघांमधले अंतर मग हे घटले नाही बदलत गेला रस्ता अन मी बघत राहिलो रस्त्यासंगे मला बदलणे जमले नाही तू जाताना नजर तुझी माघारी वळली का माघारी पाय तुझे पण वळले नाही? बघत राहीलो दूर तुला ठिपका होताना मला कळेना का डोळे हे मिटले नाही -अनि

कार्यालय इथे पहायला मिळतील नमुने एकाहून एक भारी फरार झाले अधिकारी मोकाट कर्मचारी कुणालाही राहिलं नाही कुंणाचंही भय काम कोणी करत नाही तरी कार्यालय - विनोद इंगळे

पाऊस कधीचा साद घालतोय, जराशी खिडकी उघडा राव..! आले तर येऊ देत दोन थेंब आत तेवढाच जरा भिजायला वाव..! भिजला तर भिजू दे कोट, उद्या पुन्हा वाळेल ना..! पण आजचा असाच पाऊस उद्या पुन्हा मिळेल का ? आम्ही आपले देतोय म्हणून खाऊ नका इतका भाव..! पाऊस कधीचा साद घालतोय, थोडीशीच खिडकी उघडा राव..! तुम्हाला आपली एकच काळजी बिघडेल आपली कडक इस्त्री. पण कधी शोधून पहा ना धुक्यामधली अनोखी मिस्ट्री..! एटीकेट आणि फ़ॉर्मॅलिटीजची नकोच तुमची डराव डराव..! पाऊस कधीचा साद घालतोय, जरा तरी खिडकी उघडा राव..! एसी मध्ये बसून बसून जीव अगदी शीणला आहे. बघू आकाशाने कसा इंद्रधनू विणला आहे. खरं सौंदर्य पाहू आता स्क्

ओट्यावरती तुझ्या किती बघ घुटमळला माउस..! झाडू घेऊन आलो तरि ना अडखळला माउस..! मला न जमले ठोकायाला तेव्हा मिश्किल हसला, मनीपुढे पण स्वतः कसा बघ डळमळला माउस..! कधी उगाचच रुसला, आणिक माळ्यावरती दडला. रॅट किलर च्या गोळ्यांनी ना विरघळला माउस..! अवचित ताज्या गरम भज्यांचा गंध पसरला तेव्हा मित्रांसोबत बिळाबिळांतुन तळमळला माउस..! नव्यानव्या कवितांची लागण, विडंबनांची बाधा, कळफलकाच्या जोडीने मग सळसळला माउस..! घराघरांतुन निरोप घेई गणरायांची स्वारी. भिजून गेले डोळे, रडला, कळवळला माउस..! प्रेरणा: वृत्तातील लहानमोठ्या स्पीड ब्रेकर्ससकटच्या जमिनीवर बरसलेला अभिजीत दात्यांचा

शाळा अथांग सागर यांच्या आठवणी या कवितेमुळे आम्हाला ही शाळेची आठवण झाली ------------------------------------------------------------------------- शाळे समोरुन जाताना बालपण मनात गवसत वर्गात डोकाऊन पहाताना आठवणींनी मन भरतं मागे वळुन पहाताना वाटत तिथेच आहोत आज तेच सर्व मित्र अन् तोच बसायचा बाक आठवणी असतात अभ्यासाच्या मार दिलेल्या गुरु़जींच्या मधल्या सुट्टीत गंमत भारी होती शाळा माझी न्यारी. माझ्याही आहेत अनेक आठवणी शाळे मधल्या गमतीच्या खेळामधल्या मस्तीच्या सहलीतल्या सफरीच्या ह्रदयात त्या रुजल्या आहेत कायमच्या घर करुन बसल्या आहेत