कविता

मन कातर कातर... फार जपलं जपलं... पाणी गढूळ गढूळ... उडे चिखल चिखल... एक बोचला कातळ... वाहे रक्त भळभळ.... मनी उठले काहूर... एक वेदनेची लहर... परत लाटांचा कल्लोळ... पण जल निर्मळ निर्मळ... मनी आशेचा मोहोर... वाहू थांबले रुधिर.... मन कातर कातर... झाले नितळ नितळ...

श्रावणातील सण

होता श्रावणाचे आगमनं सुरू होते सणांची उधळणं गोड धोड मिळे खायला आणि सुट्ट्यांना उधाण

प्रथम येते नागपंचमी फुलोय्रावाचून हिची महती कमी काढून सर्पनक्षी देवघरा त्यापुढे सान-थोरही नमीं मग येते पौर्णिमा नारळी जमती सारे बांधव कोळी पूजती त्या सागरदेवतेला जो त्यांना हो सांभाळी दिन हा रक्ष

(अनुवादीत. कवी--समीर) केला आहे दुष्टपणा दुष्टानी केले तरी कुठे कमी दोस्तानी येतो काळ आसाही जीवनी असूनी दोस्त करितो दुष्मनी लागे दोस्तीला कुणाची नजर बदल होता तुला नसे ती खबर नाही राहिल्या आणा अन शपथा साथ साथ मरण्याचा एकही इरादा दौलतीला राहती सर्वस्व मानूनी येतो काळ आसाही जीवनी असूनी दोस्त करितो दुष्मनी प्रीतिचा लवलेश नसे तुझ्या नयनी मित्र होऊनी अर्थ मैत्रीचा घे समजूनी दौलत कसली कसली दोस्ती नाती गोती सर्वच नावा पुरती पश्चातापे जे होईल ते अनुभवूनी सच्चाईचा मार्ग ही अंगिकारूनी असूनी दोस्त करितो दुष्मनी श्रीकृष्ण सामंत

आंबट-गोड नाती . चिंचेचा आकडा गं.. शेपटावाणी वाकडा गं.. चिंचेचा आकडा.. वाकडा गं.. पेरा-पेरात गाठी गं.. चिंचोक्या बाटी गं.. पेरा-पेरात गाठी.. बाटी गं.. आकड्याची गोडी गं.. पोरं यडी-खुळी गं.. आकड्याची गोडी.. खुळी गं.. जिभेला हुळहूळ गं.. खाताना कळ गं.. जिभेला हुळहूळ.. कळ गं.. चिंच आंबट-गोड गं.. भली-बुरी चव गं.. चिंच आंबट-गोड.. चवीला गं.. चिंचेचा आकडा.. वाकडा गं.. पेरा-पेरात गाठी.. बाटी गं.. चिंचजशी आंबट-गोड नाती गं.. ===================== स्वाती फडणीस............. ०५-०८-२००८

(अनुवादीत. कवी--अनामिक) केशभार असा सोडून नको बागेत येऊस फुलांच्या सावल्यांना नको लज्जीत करूस प्रेमाचे गुणगान नको तू ही गाऊस गीताचे भ्रमराकडून नको हंसे करून घेऊस प्रेमाचे भ्रमराला असे कसले ज्ञान मी काय सांगू? कळ्यानांच तू विचार लफंगा असे हा भूंगा शिकवील तो मग तुला त्याचीच नकली कला अन घेशील नंतर तूं माझाच पंगा शोभे न तुला हे असे बोलणे पावित्र्य प्रेमाचे असे विटवीणे देशी का मज तू साथ तिथे हे क्षीतज जिथे पूरे पूर्ण झुकते येईन मी ही तुझ्या संगती नको वाटेत होऊस तू कधी वेगळा प्रेम आपुले पाही हा जमाना सगळा श्रीकृष्ण सामंत

हळूवार तुझे पाऊल मला चाहूल तरीही उराशी होईल पहाट नको जाऊस थांब जराशी उतरो न कधी ही धुंद श्वासात गंध रात्रीचा हा असाच चालो नसा नसात उत्सव प्रीतीचा आकंठ बुडूदे डोळ्यात तुझ्या देहात मला खोल ते खुजे लाजरे शब्द नको स्पर्शाने बोल हे स्वप्न जरी वाटे कशास खोटे बोलू तुझ्याशी ठेवलीत जपून मी फुले सापडलेली उशाशी - अनिरुद्ध अभ्यंकर

जत्रा निर्जीव देवतांच्या करतात येथ जत्रा जातात जीव तरीही भरतात येथ जत्रा ओझे परंपरांचे ठरतेय जीवघेणे वेठीस बापुड्यांना धरतात येथ जत्रा तो देव का दयाळू होई असा कठोर? प्रश्नांसमोर असल्या हरतात येथ जत्रा झाले ठिकाण जत्रा, चिंता आणि भयाचे चिरडून सर्व श्रद्धा सरतात येथ जत्रा आता पुढील वर्षी पुन्हा नवीन गर्दी असले धडे कधी ना स्मरतात येथ जत्रा. -अविनाश ओगले

स्वातीताईंची 'एक क्षण निसटू गेला..' ही कविता वाचून आमच्या मनातला विचारांचा कल्लोळ थांबेना!

स्वाती फडणीस यांचा 'एक क्षण निसटू गेला..' वाचून एक निसटलेला क्षण आम्हालाही आठवला! ;) हिरव्यागार बाटलीच्या तोंडाशी.. थांबून राहिलेला थेंब, पांढर्‍या शुभ्र बर्फावर.. ओतलेल्या पिंटभर सोड्यात, टप्पकन पडला... एक लाट उंच उसळली.. ग्लासात आणि मनात! एकाच वेळी!! चिअर्स!!! डोके हलके करणारी अजून एक मैफल लगोलग आत गेलो.. वाट बघत बसलेले काजू गोंजारले.. हळूच शर्टची बटणे मोकळी केली.. आणि गेलो.. तोंड ओले करण्यापुरतं पेग आणायला.. तो पेग तो क्षण!!! येव्हड्यात पिऊन झाला.. छ्या!!! जाऊदे! मूड आहे आज! म्हणताच ग्लास मोकळा झाला... अजून एक पेग संपून गेला.. केसुरंगा

'नेहेमीच ... तुझ्यामुळे' ही बेसनलाडवाची कैफियत वाचून अगदी भरुन आले, ऊर्मी बराचवेळ दाबून ठेवली पण मळमळ थांबेना तेव्हा शेवटी इथे आलोच! आदतसे मजबूर दुसरे काय?! ;) वृत्तात 'भांग' अर्थास 'टांग' नेहमीच ... तुझ्यामुळे कवितेत घोळ घालावी खोळ नेहमीच ... तुझ्यामुळे कमरेत खूर डोळ्यात पूर नेहमीच ... तुझ्यामुळे सगळे कसे (फसले असे!) नेहमीच ... तुझ्यामुळे शब्दांची लाच शब्दांना लाच नेहमीच ... तुझ्यामुळे पहिलाच 'बार' पहिलीच 'धार' नेहमीच ... तुझ्यामुळे वाचून झीट विडंबन धीट नेहमीच ... तुझ्यामुळे कवितेची भेट 'चतुरंग' थेट नेहमीच ... तुझ्यामुळे चतुरंग