कविता

(ग दि मा, राजाभाऊ आणि बाबुजींची क्षमा मागून 'तुला पाहते रे तुला पाहते' ह्या अजरामर गीतचे स्वैर विडंबन लिहीण्याचा प्रयत्न ) तुला कापते रे तुला कापते तुझी पर्स माझ्या मनी राहते जरी साधीभोळी तुला कापते तुझ्या पगाराचा जीवा ध्यास लागे तुझ्या मिळकतीने मनी खर्च जागे तुझ्या कार्डने मी मॉल नाहते किती भाग्य थोर ह्या साधेपणीही दिसे वस्तू निद्रेत जागेपणीही उगी का वाण्याचे बील वाढते कधी बोका पाहतो का बडग्याला पती न्याहळी का कधी शेजारणीला लाटणे घेऊनी मी सदा राहते (चू भू द्या घ्या )

तुझ्या रुपातुनी दर्शन घडते निर्मात्याच्या कलाकृतीचे. दिपविणारे तेज पसरले, जगी तुझ्या या मुखकमलाचे. जुलफांच्या ह्या छायेखाली, सुवर्णरूपी बहार आली. अंधारमयी अवकाशात या, पहा ही गोड चांदणी उगवली. धनुष्यकारी भ्रकुटिखाली नयन कमल ते दोन लाजरे. भासती जसे ते दोन तारे विशाल गगनी लुकलुकणारे. आरक्त अधर अन् कपोल तुझे तृशार्त मनाला सुखविणारे. दन्तपंक्ती जणू भासती, हंस नभी ते विहरणारे.

लाल केशरात रंग खेळते पहाट खास दिव्य तेज फाकताच जागली दिशांत आस... तारकांत लोपली निशा उषेस पाठवून अग्निरंग होत धुंद पूर्व रेखिते नभांस... सूर्य बिंब लाल बुंद भेदते तमास पूर्ण विश्वतीर पेटताच जाहला सुवर्ण भास... वाहताच वात मंद , मंद मंद गंध धुंद सांडताच पारिजात भूवरी पडेल रास... थेंब थेंब पाकळ्यांत आळसांत चिंब चिंब का जपून पाकळीत ठेवलेय मोतियास? ... सागरात गाज आणि लाट जात उंच उंच गारवा हवेत आणि वेड लागते मनांस... पंचमात तान घेत आज कोकिळा स्वरांत मोहरून आम्रही सुगंधितो चराचरास...

नुकताच तुझ्या आठवणींचा बहर मजला पुरता वेढुन गेला भरदार फुललेला गुलमोहोर पावसान पुरा झोडुन गेला !! कळेल तुला त्या तेथे दुरवर आठवांचा पायरव वाजुन गेला आवरताना चांदणे हे शुभ्रतर रात माझी जागवुन गेला !! निनाद्ताना पावसाची सर मजला पुरता झींगुन गेला कधि ना तुला कळ्णार गंध तुझा हा वेडावुन गेला!! सुचेता सुळे

एकदा मला झाली सर्दी नाकात झाली फारच गर्दी नाकावाटे फर्र् फर्र.. चालू नुसते दिवसभर खॉक् खॉक् अधून मधून त्यावर औषध सुंठ-लसूण बेजार खोकून नाक पुसून काय काय घेता मधामधून गणपती बापा मोरया सर्दीतून मज तार या तारलेस जर सर्दीतून शंभर मोदक देईन आणून बाप्पा म्हणाला खरं आहे तुझं ऐकून तर घे तू म्हणणं माझं... मलाही झाली आहे सर्दी नाकात झालीय् फारच गर्दी एवढसं नाक तुझं तर.. माझा जरा विचार कर...! -झेल्या

पंढरीचा विठूराया, पंढरीत आहे कुठे? वाट विठूची पहात, उभे मंदीर एकटे! रखुमाईही पुसते, "कसा दिवस हा आला? विना सांगता कुणाला, कुठे नाथ माझा गेला? नाही कुणी कान्होपात्रा, आज कुणी जना नाही. ज्यांच्या मदतीच्या साठी, देव देवळात नाही." विठू कधीच नव्हता, पंढरीच्या मंदिरात, तोच सांगे "नका पाहू, मला काळ्या पत्थरात." देव सांगे आज मला, "देव तुझ्याच घरात, घरातल्या विठ्ठलाच्या, काय जाण अंतरात. बाप तुझा रे विठोबा, अन आई रखुमाई, त्यांच्या पायधुळीचीही, सर पंढरीस नाही. माय पित्याहून दुजा, स्वर्ग नाही हे सांगतो, तीच तुझी रे पंढरी, विठू तिथेच नांदतो."

:D ;;) नात॑......!!! एक नात॑ जन्माच॑, ते फक्त असत॑ आईच॑, अस्तित्व असत॑ ममतेच॑, वात्सल्याच॑, येथे स्वार्थाला मात्र स्थान नसत॑.... !! एक नात॑ रक्ताच॑, जे फक्त असत॑ भाऊ-बहिणीच॑, ज्यात फक्त राज्य असत॑ मायेच॑, आपुलकीच॑.... !! एक नात॑ कर्माच॑, ज्यात असते कसोटी साठी निष्ठा, जेथे कामाला येते धैर्य, विरता.... !! एक नात॑ प्रेमाच॑, जिथे असतो एक विश्वास, दोन शरीर॑ अन् एक श्वास....!! एक नात॑ मैत्रीच॑, महत्त्व यात आहे वेळेच॑, पड्त्या वेळेला लागणारया आधाराच॑....!!

काल आम्ही नेहमी प्रमाणे चौपाटीवर फिरायला गेलो .

'सात्त्विक थाळ्या' पुरे आता लावा 'भेळेची गाडी' बाप बाटली लाथा बुक्क्या अन "केश्या"ची कंबख्ती घाल पुन्हा धुडगूस जाली लोकांना हसू दे थोडे आम्हा सांगती 'अतींद्रिये', सोडशील तू निवृत्ती आधी शोध ही गम्भीर कविता लिहीली होती पण वरील काव्य वाचुन नवीन कल्पना सुचली ती अशी लठठ मनोगत मांस माझे घेतोस का ?

शोध बांधलेला आहे गुलाम अवघा समाज त्यांच्या कासरा नसलेल्या दावणीला, रक्ताचे पाट वाहत आहेत डोळ्यातुन पण त्याचा पत्ता लागत नाही पापणीला ! छप्पर उडुन गेल्यावर आधार देणारे स्तंभ कोसळुन पड्तील जमीन मात्र तीच राहील फक्त नात्याचे संदर्भ बदलुन जातील ! प्रुथ्वी पुन्हा फिरत राहील घड्याळाच्या काट्यासारखी अनन्त कालापर्यंत आणी माणुस हातात अण्वस्त्र घेउन फिरत राहील हरवून गेलेल्या माणुसकीचा ! अनिरुद्ध>