कविता

आम्हा गरीबांचे बघा
सारे पत्त्यांचे बंगले.
वेदनेच्या पायावर
आमच्या सुखांचे ईमले.

शीळ्या भाकरीचा घास,
तेही तुकडे जळके.
चार कुडाच्या या भिंती,
वर छप्पर गळके.

काजळल्या कन्दिलाचा
प्रकाशही काजळला.
सुख - सौख्याचा आस्वाद
आम्हा कधी ना कळला.

आमचे जग हे स्वप्नांचे
सारा स्वप्नांचाच खेळ.
आसु आणि हासूमध्ये
कधी नसतोय मेळ.

आम्हासाठी जीवन हे
असे अळवावरचे पाणी.
न भावे जगजेठी मना
सखी वाटते विराणी...

लेवून तवंग सुखाचा
आयुष्य बनतं गुळचट
न अडचणींचे डोंगर आडवे
न आशांचे किल्ले रासवट
ऐश्वर्याच्या सरळसोट, उंचच उंच भिंती
न कुठे अश्रूंचा कोनाडा, न कुठे दु:खाची पणती
प्रकाशाची दारं उघडी सताड
रात्रीचा अंधारही कुंपणाच्या पल्याड
असतं आयुष्य असं
बेचव आणि अळणी
जरी पाऊस सुखाचा,
तोंडात मिठाची गुळणी
सुखाला हवी खरी, फोडणी खमंग दु:खाची
हिंग थोडा चिंतेचा अन्‌ मोहरी हवी कष्टांची
तडतडलेली मोहरी आणते आगळीच खुमारी
सुखाची अशा मग लज्जतच न्यारी.

जयश्री अंबासकर

:P आज अचानक श्री. ज. के. उपाध्ये यांची "चालचलाऊ गीता" ही खूप लहानपणी वाचलेली कविता सापडली. मिपाच्या सदस्यांना होळीच्या मेजवानीनिमित्त सादर! होळीच्या रंगीबेरंगी, रंगतदार, रंगीत शुभेच्छा!
पार्थ म्हणे 'गा हृषीकेशी | या युद्धाची ऐशीतैशी
बेहेत्तर आहे मेलो उपाशी | पण लढणार नाही !
धोंड्यात जावो ही लढाई | आपल्या बाच्याने होणार नाही
समोर सारेच बेटे जावाई | बाप, दादे, काके
काखे झोळी, हाती भोपळा | भीक मागूनि खाईन आपला
पण हा वाह्यातपणा कुठला | आपसात लट्ठालठ्ठी
या बेट्यांना नाही उद्योग | जमले सारे सोळभोग
लेकांनो! होऊनिया रोग | मराना का!

युद्धे

रोज नवी युद्धे होतात,
शस्त्रेही नवीच असतात,
युद्धांची कारणे मात्र,
अजुनही जुनीच असतात....!

आरक्षण

कितीही मोठे झालो तरी,
पांगुळ गाडा सोडणार नाही,
माणुस बनुन दोन पायावर,
आम्ही कधीही चालणार नाही....!

सबंध

अ ग ड

प तं ग

स र क स

ब्रि गे डि य र

मे ज र ज न र ल

डोळ्याच्या दवाखान्यातल्या फ्रेमवरची सरसरती अक्षरे...
म्हटलं तर सुटी-सुटी, म्हटलं तर एकमेकांना जोडलेली

ध्वनी आणि शब्दांमधल्या विरामात काय असतं?
आणि कुठून सुरूवात होते अर्थाच्या ओहोळाची?

क ट
म र क ट
अ च क ट वि च क ट

जिब्राल्टरच्या सामुद्रधुनीतून
शांततेची कबुतरे उडताना
पाहून गालिब म्हणाला
वल्हव रे नाखवा
वल्हव वल्हव

गुंत्यातला तोरा मिरवत
घाटातली वळणे घेताना
चुकून मॅडोना म्हणाली
जितं जितम्
जितम्

प्रियेच्या झोपड्यामध्ये
साजणस्पर्शाचा भावुकदर्प
घेताना सजणी म्हणाली
"अय्या, याला काय अर्थ आहे?"

सक्काळी सक्काळी जिवाची एवढी 'तगमग' कधीच झाली नव्हती! सोसवेचना!! :T :O :S
हा खून झाला नसता तर दिवसभर कामात लक्ष लागलं नसतं!! ~X( शेवटी एकदाचं हे उतरवलं तेव्हा कुठे तगमग कमी झाली.....

हेलनचे ठुमकते झटके दिल रिझवतायत..
अन् मी उन्मुक्त दंगबावरा
भिरमिटलोय नादखुळ्या प्रत्यंगरेषा धुंडाळत
त्याच त्या मस्कारागहिर्‍या रंगीतचुका
पबरसिकांचा टकीलाटाहो
रक्तवर्णवारुणीचा खंबा पराभव
अन् प्रति बिंदूचा जादूटोणा
झक (मारली)!

लेक होती घरामध्ये
दारी गजबज होती
लेक सासरी गेली अन
सुनी झाली ही ओवरी

लेक नटते थटते
हौस पुरविते आई
आत्ता संक्रांतीची मेंदी
कशी रंगतच नाही

गौर पुजतसे माय
जणु लेकच साजिरी
दोन दिवस पाहुणी
लेक येतसे माहेरी

बाप कणखर मोठा
जीव गुंते लेकीपाशी
सारा मानमरातब
ठेवी लेकीच्या दाराशी

लेक सुखात सासरी
सुखी माहेरी माउली
काय भाग्य त्या लेकीचे
सासरी आईची सावली

मी
मुक्त तरीही बन्धनात मी
फुलाफुलाच्या स्पन्दनात मी
मंद ज्योत ती मीच तेवती,
विरघळणा-या चन्दनात मी

कधी मीरेची एकतारी मी
कधी राधेच्या मन्थनात मी
वससी माझ्या अंतरात तू,
अविरत तुझिया चिंतनात मी

कळी पाकळी फुलवित जाते
जणु भ्रमराच्या गुन्जनात मी
पारिजातकापरी शिंपिले
सौख्य तुझ्या रे अंगणात मी

तुझ्या प्रीतीचा चन्द्र जडविला
नक्षत्रांच्या कोंदणात मी
भाग्यदैवता, तुलाच जपले
भाळावरच्या गोंदणात मी!

महिला दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा!