कविता

जिब्राल्टरच्या सामुद्रधुनीतून शांततेची कबुतरे उडताना पाहून गालिब म्हणाला वल्हव रे नाखवा वल्हव वल्हव गुंत्यातला तोरा मिरवत घाटातली वळणे घेताना चुकून मॅडोना म्हणाली जितं जितम् जितम् प्रियेच्या झोपड्यामध्ये साजणस्पर्शाचा भावुकदर्प घेताना सजणी म्हणाली "अय्या, याला काय अर्थ आहे?"

सक्काळी सक्काळी जिवाची एवढी 'तगमग' कधीच झाली नव्हती! सोसवेचना!! :T :O :S हा खून झाला नसता तर दिवसभर कामात लक्ष लागलं नसतं!!

लेक होती घरामध्ये दारी गजबज होती लेक सासरी गेली अन सुनी झाली ही ओवरी लेक नटते थटते हौस पुरविते आई आत्ता संक्रांतीची मेंदी कशी रंगतच नाही गौर पुजतसे माय जणु लेकच साजिरी दोन दिवस पाहुणी लेक येतसे माहेरी बाप कणखर मोठा जीव गुंते लेकीपाशी सारा मानमरातब ठेवी लेकीच्या दाराशी लेक सुखात सासरी सुखी माहेरी माउली काय भाग्य त्या लेकीचे सासरी आईची सावली

मी मुक्त तरीही बन्धनात मी फुलाफुलाच्या स्पन्दनात मी मंद ज्योत ती मीच तेवती, विरघळणा-या चन्दनात मी कधी मीरेची एकतारी मी कधी राधेच्या मन्थनात मी वससी माझ्या अंतरात तू, अविरत तुझिया चिंतनात मी कळी पाकळी फुलवित जाते जणु भ्रमराच्या गुन्जनात मी पारिजातकापरी शिंपिले सौख्य तुझ्या रे अंगणात मी तुझ्या प्रीतीचा चन्द्र जडविला नक्षत्रांच्या कोंदणात मी भाग्यदैवता, तुलाच जपले भाळावरच्या गोंदणात मी! महिला दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा!

क्षण क्षण जगावे आयुष्य हे वसूल करावे जीवनात क्षण समजू नका प्रत्येक क्षणात आहे जीवन सुखाचे क्षण, दु:खाचे क्षण सुखात आनंदे डुंबायचे दु:खातही तितकेच रमायचे क्षण असतात प्रेमाचे, विरहाचे प्रेम क्षणात साठवायचे विरहात त्यांना स्मरायचे क्षण हे मौजेचे, कंटाळ्याचे मौजेमध्ये उधळायचे कंटाळ्याला सावरायचे क्षण असतात रागाचे, लोभाचे रागामध्ये जळायचे लोभामध्ये साधायचे क्षण असतात रुसण्याचे, मनण्याचे रुसताना तट्ट फुगायचे मनताना थोडे आखूडच व्हायचे क्षण असतात कष्टाचे, विसाव्याचे कष्ट करत धगधगायचे विसावा घेत शांत व्हायचे.

तू घरात नसताना आज जरा थंडी वाजली मायेची माणसं गेली की उब पण रहात नाही जरा रेंगाळतच पडलो होतो बिछान्यावर बरेच लोळून झाले पण झोप काही आली नाही आख्खी चादर लपेटून घेतली अंगाला पण तुझ्या मिठीची सर काही आली नाही तूझी आठवण मोजता मोजता पहाटच झाली पण आठवणींचे गणित काही सुटले नाही तू घरात नसताना आज जरा थंडी वाजली मायेची माणसं गेली की उब पण रहात नाही - अडाणि.

मातिच्या मुंग्या का मुंग्यांची माती मला कळले नाही आजपण... जाता जाता वेळ गेला कळले नाही कधी सरले बालपण... उचलली जीभ लावली टाळ्याला बोलू नका तूम्ही काहीपण... मूंग्या ही गेल्या आणि जीभ ही गेली हाती उरले फक्त वेडेपण... का म सु (काही महत्त्वाच्या सुचना) १. सदरची कविता आंतरजालावर इतरत्र आढळ्ल्यास (शक्यता कमी तरीपण) त्या कवी म्हणवणार्‍याने चोरली आहे असे समजावे. २. ज्यांना विडंबन करायची हौस आहे त्यांनी क्रूपया ह्या कवितेचा वापर करावा... म्हणजे इतरांना त्रास होणार नाही. ३. ज्यांना विडंबन करायची हौस नाही त्यांनी ही कविता विडंबित समजून मुळ कविता तयार करवी. ४.

काहीच का गं कळत नाही तुला माझ्या पोटातलं? नेहमीच तो मोबाइल घेऊन तासन् तास बसायचं! मैत्रिणींना सांगायची ती दुसर्‍यांची लफडी नी कथा जाणशील तरी कधी तु माझ्या पोटातली व्यथा? मला म्हणे फोनवर बोलता येत नाही कधी केला असाच लाडाने तर एक 'हॅलो' पण येत नाही? म्हणे सांगायला कशाला हवं? समजायचं असत ते! काय समजू मी की मेली तुझी भुक आहे? अकलेचे तारे तोडायचं नको बोलू ते सर्व माहीतच आहे पण 'लगेच ठेवुन पोळ्या करते' हे वाक्य काय अवघड आहे ? प्रेरणा: जागुताईंचे बोल

पाहिजे वीकांत मोठा पाहिजे सोडा, टकीला पाहिजे वोडका थोडी पाहिजे पोकर, पसारा होउ दे मग रात्र कितिहि डाव हा खेळून जाउ विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ मिटुनि तू डोळे तुझे रे पापडी भरपूर खाशी सोबतीला श्रिम्प थोडे तू बशा घेऊन बससी छेडुनी कोणा सखीला हास्यकल्लोळात बुडवु विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ तृप्तता नरड्यात थोडी तृप्तता लीवर् मधेही शांतता विश्वात सार्‍या शांतता खोलीमधेही सटकताना रामप्रहरी काहिशी चलबिचल व्हावी झोपलेल्या बांधवांची थोडिशी चुळबूळ व्हावी सोमवारी ब्याद परते शुक्रवारी चाट देउ विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ प्रेरणा: मित्रमंडळींचे शुक्रवार-शनिवार-रवि