कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
साहतो मी दु:ख देवा
अजून किती साहु रे
जाळशील अजून किती
अजून किती रक्त रे..!
संपु दे यात्रा माझी
त्राण नाही राहिले
प्रेत नुसते चालले हे
प्राण तर केव्हांच गेले
वेदना ही कोणती..?
कि मेल्यावरी पण जाळते
हि कोणती पेटली चिता ..?
कि प्रेत माझे किंचाळते..!!
का कधी जाणे भेटेन न भेटेन पुन्हा तुला ग आता ||धृ||
हल्ली जालावर वावरताना असं लक्षात येतं की गजलांचा आणि शायरांचा सुकाळ झालाय! अरे काय असतात एकेक गजला! आजच एक 'गजल' मला चावली आणि मग कळवळलोच....
केवढे चावणे हे गजल दरगजल...
काय जाणे कुणी मारली ही मजल!
मी कितीदातरी नाडि ओढायचो
अन तुमानीमधे व्हायचे मग बदल
काय दुर्भिक्ष हे कल्पना आटल्या...
का अशी देत आहेस घंटी डबल?
जाम हैराण मी जाहलो याइथे
जो उठे तो म्हणे मी नवाबे गझल
फासतो आज कोणी ... उद्या वेगळा
का 'मनोगत' विकल 'मायबोली' विकल?
आज सैलावल्यासारखे वाटते
पापडांच्यामधे एक चपटी तरल
भगवंत दयाळू आहे...
लहानपणी चांदोबा नावाचे एक मासिक(कदाचित पाक्षिक असेल...) यायचे त्यात एक कथा होती,कोणी एक लहान मुलगा सतत असे म्हणतो, भगवंत दयाळू आहे.एकदा तो आपल्या आई-वडीलां सोबत फ़िरायला गेला असतो.. अचानक बाहेरील काही दृष्य पाहुन तो गाडी थांबावतो आणि पळत सुटतो.. येथे पुढे गेलो तर एक मंदिर आहे.. मंदिरात मी राहत होतो..देवाची पुजा व साधना करत होतो अचानक मृत्यु आला..वै...मग तेथील लोक त्याला तेथेच राहायला सांगतात.तो आपली साधना पुन्हा सुरु करतो....भगवंत दयाळू आहे इ..कथा पुर्वजन्म या गोष्टीशी निगडीत होती.
मंडळी, परवापासून तुमी लावन्या वाचू वाचू कटाळला असाल. तवा एक युगलगीत ऐका. हिरो आन हिरवीन आपले त्येच हायती. पन ती काय आता लावनी म्हनत नाय. तवा ऐका जरा कान देवून त्ये काय म्हनत्यात त्ये. उगा आडकाठी आनू नका त्येंच्यात म्हंजे झालं.
ती:
ती:
स्ट्राँग स्ट्राँगर स्ट्राँगेस्ट डिस्क्लेमर: हे लेखन केवळ मौजमजेसाठी आहे. कोणाचाही वैयक्तीक नावे घेण्याचा उद्देश नाही. मिपा अन इतरत्र असलेली नावे अन या लेखात असलेली नावे, त्यांच्या स्वभावांचा, वैशिष्ठ्यांचा गुणधर्मासहीत कोणास समान वाटत असतील तर तो योगायोग समजावा. कोणाचीही मानहानी करण्याचा आमचा हेतू नाही. तरीही काही हेवेदावे, तक्रार अर्ज असतीलच तर ते नाडी (आमचीच) पाहूनच सोडवीले जातील.
नाडी घ्या नाडी नाडी घ्या नाडी
हलकी नाडी भारी नाडी
सिच्युयेशन: आपल्या हिरो चं रसाचं दुकान हाये. त्यो रस काढत आसतो. तवाच हिरवीन तहानेनं व्याकूळ होवून त्याच्या दुकानी येती. उन्हामुळं हिरवीन पानी प्याया मागते. हिरो तिला रसाच्या दुकानात पाहूनशान लय गोंधळून जातो. त्याला काय करावं त्येच समजत नाय. तवा हिरवीनंच उसाचा रस कसा काढायचा त्ये सांगते आन पुढं काय व्हतं त्ये पहा:
मी शोधितो आधार माझ्या जन्माचा
कि भोगावया आलो मी भाग संचिताचा
शौर्यास भेटली जेथे लज्जा प्रणयात्
माझ्याच जाणिवेची होती ती सुरवात
देहात नव्या होता संस्कार गतजन्माचा
कि भोगावया आलो मी भाग संचिताचा
लाभली मोहक कांती डोळ्यांमध्ये तेज
वैभवात नटले आहे स्वरांसूराचे साज
सहज का लाभावे असेल योगी मी जन्मांचा
कि भोगावया आलो मी भाग संचिताचा
रोज खुणावते एक मृग का गिरीशिखरावरती
का ओळखिची वाटे मज वाट ही वैराग्याची
आता न मन रमावे मोहात संसाराच्या
कि भोगावया आलो मी भाग संचिताचा
(स्वरचीत. हक्क संरक्षित)
आस ! जन्मो जन्मीची ! !
मस्तीत होतो मी बरा,
का साद मजला घातली ?
ना जंर होणार माझी
का आस वृथा हि दाविली ?
याद तव नाही असा,
क्षण एकहि न पाहिला.
वेदनांचा अधिकार मजला
तोही तू ना ठेविला !
घेवूनी सल ही उरी,
जन्म हा काढू कसा ?
वेदनांचे शब्द हृदयी
जपुनी मी ठेऊ कसा ?
लागले नेत्र पैलतीरी अता,
कुरवाळू कुठवर यातना.
तोडून बंध सारे तू,
ये मज आता भेटण्या ! !
ना जंर तू मज भेटली
येईन परतुनी मी पुन्हा,
घेउनिया जन्म दुसरा
शोधित तव पाऊलखुणा ! ! !
काही बदल करून ही कविता पुन्हा प्रकाशित करत आहे. आधीची इथे आहे https://misalpav.com/node/11546
आठवते चतुर्थीला गणपतीच्या देवळात
आईचा हात धरून दर्शन घेताना
आठवते अजून तो भरगर्दीतला रस्ता
बाबांचा हात धरून ओलांडताना
आठवतं अंधुकसं पहिल्यांदा जेव्हा
आईनं शाळेत सोडलं होतं
आठवतं जेव्हा, माझ्या हट्टाखातर
बाबांनी खांद्यावर घेतलं होतं
मिसळपाव