कविता

.....घडावे असे काही.....
------------------------------
घडावे असे काही सुंदर आणि गोड..
वक्षावरी सुटावे माझ्या वेणींचे पेड..

लागावी चाहुल त्याला.. किणकिणत्या कंकणाने....
हलकेच जाग यावी.. रुणझुणत्या पैंजणाने..
भिनावे त्याच्यात माझे..न उतरणारे वेड..

माळता छानसा मी ..मोगरा केसांतुनि..
पाहावे आरश्यात मजला ..मी पुन:पुन्हा वळुनी..
काढावी त्याने तेव्हा..माझी खट्याळ छेड..

मिठीत मी त्याच्या..हळुवारपणे फुलावे..
गगनासहीत तेव्हा..चांदणेही नुरावे...
खुशीत येऊनि त्याने..माझे पुरवावेत लाड...

एक गिअर मेला

एक गिअर मेला.
तुम्ही म्हणाल काहीतरीच काय? गिअर कधी मरतो का? गिअर तर तुटतो, कंडम होतो.
मी म्हणतो तो गिअर मेलाच.
असाच एक गिअर होता. परिस्थितीच्या वंगणाने गांजलेला, ओझ्याने पिचत चाललेला.
दररोज कितीक फिर फिर फिरणार? कितीक काम करणार?
तरीही हा गिअर फिरतच होता. एखाद्या घाण्याला जुंपलेल्या बैलाप्रमाणे.
बैलाच्या मानेवर जसे जू असते तशी त्याच्या मानेवर होती एक क्वार्टर पीन.
आपेक्षांची, मागण्यांची, गरजा पुर्ण करवून घेणार्‍यांची.

कधी कधी मित्रा तू माझ्याकडून दुखावला जात असतोस,
पण कसे समजावू तुला,
असं करताना मला किती त्रास होत असतो

तुझ्यासाठी मी वाटेल ते करायला तयार आहे,
मित्रा तू तर माझा जीव की प्राण आहेस

तुझ्यासाठी त्याग करायला मला काहीच वाटत नाही,
कारण तुझ्या आनंदातच माझा आनंद आहे

तुझ्याशिवाय जगणं ही कल्पनाच असह्य आहे,
तू म्हणशील तर आयुष्यावर पाणी सोडायला तयार आहे

आप्ल्या मैत्री आड कधीच काही नाही येणार,
पण, प्रत्येक संकटाच्या वेळी तू विरू आणि मीच जय होणार

3

कान्हा रे कान्हा असे काय करी

(चाल १):
दही विकाया गोपी निघाल्या मथूरेच्या बाजारी
वाट अडवून कान्हा बसला म्हणे दही कर द्यावा करी
प्रिती पाहूनी कान्हाची आपल्यावरी
गोपीका त्या वरवर रागावती
लटका लटका नकार देती परी मनी सुखावती

वाट अडवूनी कान्हा त्यांची छेड काढी
कारण करूनी कान्हा मडके फोडी
कान्हा मडके फोडी

(चाल बदलून):
कान्हा रे कान्हा असे काय करी
दुधा दह्याचे मडके असे का फोडी
फोडीलेस तर सोडीव मज ती गोडी ||धृ||

आभाळभर रडून सुद्धा मी थोडी उरले
एवढ होऊन ही एका श्वासासाठी अडले

वाटल होत तुझ्या विना एक क्षणही जगणार नाही
आणि तुझ्या वाचून माझ अस्तित्वही उरणार नाही

पांढर्या चादरीत झाकला देह सामोरी जेव्हा आला
वाटले आता तुझ्या बरोबर माझाही बहर संपला

हिरवे गोंदण देहावरले चुम्बिणाऱ्या मधुरश्या रात्री
खूप एकट वाटल्यावर तु आहेस ही मनाला खात्री

आता वाटले झोकून द्यावे मृत्युच्या कभिन्न डोहात
तुझ्यासवे मिठीत येयून व्हावे अंतर्धान दिगंतात

पण सख्या वास्तवात असे काहीच घडले नाही
आठवण तुझी तीव्र खरी पण मृत्यूला भिडले नाही

आणा मला येवला पैठणी

सांगून सांगून थकले हट्ट माझा पुरवा झणी
आजच आणा मला येवला पैठणी ||धृ||

जरतारी आसलं काठ तिचा बारीकसर
नक्षी आसलं तिच्यावर बुट्टेदार
लई दिसांची ईच्छा आहे मनी
आजच आणा मला येवला पैठणी ||१||

आमसूली नाहीतर रंग आणा निळा जांभळा
कसा दिसलं कुणा ठावं चालंल हिरवा पिवळा
आत्ताच घाई करा अन लगेच जावा धनी
आजच आणा मला येवला पैठणी ||२||

नितळ काया माझी वर तुमची माया
जीव लावायचं शिकावं तुमच्याकडून राया
आहे गरज झाकायची ज्वानी आरसपानी
आजच आणा मला येवला पैठणी ||३||

फुललेल्या पळसाच्या सौदर्याची बात न्यारी!
पण पळसास आस, तेव्हा पानांचीच खरी..

झाड तुटे - तुटे जीव, घरटीही उलथती..
मी, नुसताच बघ्या.. सल लागतो जिव्हारी

विसंगती जीवनास पाचवीला पुजलेली..
कुस्करल्या यौवनाचा शाप सदा तिच्या(च) उरी

वादळाचा तिढा, आता कुणी कसा सोडवावा..
पणतीस तेवतांना बघण्याची ईच्छा धरी!

भुकेल्यास अन्न देता मनी नाही समाधान..
हिशेबात पुण्य येई.. अशी मनाची पायरी..

हसू राखतो जरासे.. तडजोड जगण्याशी
पण रोकडे सवाल.. ओघळती गालांवरी

राघव

चांदण्याचे ओठ तुझे
चंद्रमा चेहर्‍यातला
रात्र काळे केश अवघे
नेत्रात दर्या उफाळला

शब्द सुमधुर दिव्य झंकार
श्वासांत सुगंधही दाटला
वारुणी नेत्रात तुझिया
रात्रवणवा पेटला

पदन्यासाने तुझिया
राजहंसी थिरकला
भृकुटीविभ्रमाने तव
मन्मनही घायाळला

यौवनाची नवनव्हाळी
मोगराच अंगी फुलविला
गुल्मोहरी वेणुतला निषाद
कुणी आज झंकारिला?

[फार वर्षांपूर्वी कॉलेजमध्ये असताना ''झालेली'' कविता! :) ]

-- अरुंधती

प्रवास ( न) अन्ताचा ! ! !

“काम नाही “
“ जगह नही “
“ माफ करा ”
“नो व्हेकन्सी “

तरीही सुरु असतो
जीवघेणा प्रवास,
त्याच्या प्रयत्नांचा,
आशा-आकांक्षांचा ! !
पैशांची चाकं लावून,
अर्जा-अर्जाला,
टेबलापासून –टेबलांपर्यंत !
अधिकाऱ्यांपासून-मंत्र्यापर्यंत !
"स्टेशन नोकरीचं" मात्र
नाहीच येत शेवट पर्यंत ! !

“ लग्नाचं वय सरलं ताईच, “
“आजारपण बाबांचं,”
“शस्त्रक्रिया आईची,”
“ सगळा खेळ पैशांचा ”