कविता

तुझा हात सोडून पुढे जाताना,
एक क्षणभरच..
त्या वळणावर रेंगाळले..
आणि मग आठवल्या...,
त्या सावल्या ...!
तुझ्या असण्याच्या...
तुझ्या असण्यात माझ्या...
हलकेच विरघळण्याच्या...!
वेड्या सावल्या...
माझ्याभोवती फेर धरून नाचणार्‍या...
नाचता नाचता अलगद..
तुलाही खुणावणार्‍या...
मग तुझ्याशी खेळता खेळता...
मलाच विसरणार्‍या...
या अशा का गं?
आपल्या आपल्या म्हणताना..,
क्षणात परक्या होणार्‍या...
मी विचारलं...
माझ्या सावलीला...,
तर मलाच विचारते...,
......,
......,
प्रेम खरंच वेडं असतं का गं?

विशाल

सवय झाली आहे
(फर्मास इडंबन आलं पाहीजे याच्यावालं बरं का मंडली!)

कार्यालयात युपीएससी तून नवीन भरती झाली आहे.
नवा साहेब तरणा आहे.
पिकले केस अन अनूभव नाही दिसत त्याला.
त्याची सवय झाली आता.

सोसायटीच्या जिन्यात देवांच्या टाईल्स लावल्या आहेत.
तरीही पान, तंबाखुच्या पिंका कोपर्‍यात पडतातच आहेत.
मला त्याची सवय झाली आहे.
काय सांगावं, पिंका टाकणार्‍यानाही त्याची
आता सवय झाली आहे.

शाळेत आताशा शिकवत नाही.
म्हणून मुलाला ट्यूशन लावली.
आमच्या वेळी नव्हत असं काही.
असं एकायची सवय झाली.

मोबाईल चार्ज करा तुमचा

मोबाईल चार्ज करा तुमचा ओ पाव्हणं मोबाईल चार्ज करा तुमचा
काय काम करायचं तुमाला तर मग नुसता मिस कॉल का हो देता
मोबाईल चार्ज करा तुमचा ओ पाव्हणं मोबाईल चार्ज करा तुमचा ||धृ||

(सरकारी झैरातीत असल्या कविता असतात का?)

परवा भारतातील सगळ्या टी. व्ही. चानेल ला एकाच बातमीने ग्रासले होते इंडोनेशियांत त्सुनामी येणार ! झालं ! सगळ्यांचे मला इंडोनेशियांत फोन जप रे बाबा ! कुठे बाहेर जाऊ नकोस बुधवारी ! वगैरे वगैरे ! ! माझ्या मनांत मात्र विचारांचे वादळ सुरु होते विदेशात नोकरीसाठी एकट्या राहणाऱ्या इतर अस्वस्थ भारतीयांप्रमाणे ……………………. !

त्सुनामी मनांतले ! ! !

रसीक मंडळी, खास आपल्यासाठी बैठकीची लावणी सादर आहे. दाद द्या

खालील रचनेतील धृपद घोळवून घोळवून म्हटले असता आपसूक चाल बांधली जाते.