कविता

तो पूर पावसाचा डोळ्यांत साठलेला प्रेमात भंगता मी डोळ्यांत दाटलेला |१| आकाश भार झेले लाखो पतंग उडता माझा पतंग दिसतो तो खूप फाटलेला |२| लाभात खूप आता व्यवहार येथ झाले व्यवहार नेमका का माझाच घाटलेला |३| माझ्या मनांत घुसले तव वार पापण्यांचे जखमी कसा ग सांगू आनंद वाटलेला |४| रस्ते अनेक दिसती ओसाड चालता मी वाटयास मात्र माझ्या गर्दी झपाटलेला |५|

गंधासवे श्वास पुलकीत होती.. उरी मोगर्‍याचे उसासे.. नव्याने! "आषाढ येईल लवकर तसाही.." निवळत्या धरेला दिलासे नव्याने! नको तेच पुन्हा-पुन्हा का दिसावे? (कशाला जुने दु:ख सलते नव्याने?) जाणिव नाही कशी जाणिवेला.. अवचित पुन्हा भास होती नव्याने! पणतीस नाही तमा काळोखाची.. तमाचीच काया उजळते नव्याने! अरे..कल्पनांचे खुजे विश्व माझे.. शब्दांस स्वरसाज चढती नव्याने राघव

०===तंबाखू===० ओठ बरेचदा बदलतो पण तंबाखू सुटत नाही डावीकडचा फाटलाय हे,उजवीकडच्याला पटत नाही तोंडही जुन्या चाळीसारखं तंबाखू म्हणजे बिह्राडकरु ओठांसारख्या मोकळ्या खोल्या ईकडे भरु का तिकडे भरु? भाडेकरुंचं प्रेमही अजीब.. रहायला चालते कुठचीही खोली एकीकडचा उडाला चुना.. की लगेच दुसरीकडे रहायची बोली दारुवाल्यांना म्हणतात तळिराम त्यांचा सगळा साजच मोठा.. आंम्हालाही म्हणावं मळिराम आमचा तर फक्त कार्यक्रमच छोटा आंम्हा दोघांची एकच गल्ली त्यांना झाकुन आंम्हाला काढा त्यांचा आहे एक्सप्रेस हायवे आंम्ही पितो लोणावळ्यात सोडा रस्ता वेगव

झालीस मोगरा तू अशी वासंतिक वयात बहरताना झालो सुवास मी हि तुझिया आसपास फिरताना .... सरला काळोख आयुश्यि तुझा सूर्य उगवताना उमलले अंगांग माझे सखे, तुझे सुर्यफुल होताना ... मन भाळले इतके सहज लडिवाळ तुझ्या शब्दांना मोहरलो सावलीत तुझ्या अस्तित्व माझे संपताना .... धरलास हात माझा अन विसरलो वाट चालताना खंतले न मन तुझे जराही तो असा अचानक सोडताना .... टाळले होतेस सगळे सहज जर मला एकटे सोडताना का पाहिले होतेस मग वळून? सासुराला जाताना .... सांग सखे ... आज कुणा परक्याचे ते सप्तपदीचे व्रत पाळताना आठवतो का मी? माझी कवितेची वही चाळताना .... - विश्वेश

यम बोलला वडाला वटपौर्णिमेच्या भल्या सकाळी बायकांच्या आधी यमच आलेला पाहून वडाला विस्मय वाटला. पानांची सळसळ करत बोलला यमाला काय रे यमा, कलियुगात सत्यवान शोधतो आहेस का सावित्री? यम लाजत लाजत बोलला मला वटसावित्रीचं व्रत बघायचं आहे. वड त्राग्याने म्हणाला, बाबारे, आजचा एकच दिवस माझ्या धंद्याचा तू इथे बसलास तर बायका आणि भटजी कशाला येतील इथे? यम बोलला वडाला पूजा तर बघेनच आणि फांदीही दे एक मला. वड खो खो हसत म्हणाला, तू फांदी घेऊन करणार काय? तुला नवरा म्हणून मागणारी आहे तरी कोण? यम बोलला...

आमची प्रेरणा रेडा म्हणे वडाला "भलताच जाच आहे दोरे बरे अरे हा यमराज त्रास आहे. ने-आण मी करावी, यमभार मी वहावा तरी मजसी तो म्हणे की, "तू बावळाच आहे!" ना इंक्रिमेंट काही, ना सुट्टी घे कधी जो ऐसा गुलाम त्याला नेहमी हवाच आहे. जातो आता निघोनि धाडून मेल त्याला कैसे हरेल प्राण ? मग कोण भार वाहे ? वैविध्य वाहनाचे त्या पाहूदेच आता सांगेन जॉब माझा हा सातवाच आहे." बघा जमलंय का ते !! अवांतरः त्या 'सातवाच आहे' ला काही धक्का लावावासा वाटतच नाही, ते समस्यापूर्ती साठी दिल्यासारखं वाटतं. ;)