कविता

समुद्राच्या अंगी आवेग भिनायला भरतीची जोड लागते . संध्येला कातर व्हायला सूर्यास्ताची वेळ लागते . चातकाच्या आतुरतेला वसंताची ओढ लागते . पाण्याला नितळ व्हायला स्वच्छ सूर्यप्रकाश लागतो . मातीला गंधाळायला पहिल्या पावसाची सर लागते . प्राजक्त ओघळायला पहाटेची साथ लागते . मोगर्‍याला गजरा व्हायला धाग्याची गाठ लागते . मऊ साय धरायला दुधाला धग लागते . साध्या पाण्याचे थंडगार तुषार व्हायला कड्यावरुन कोसळावे लागते . हवेला कुंद व्हायला धुक्याची हाक लागते . इतकचं काय, चंद्र उठून दिसायलासुद्धा रात्रीचे आंगण अन् चांदण्यांचे कोंदण लागते . पण तुझं तसं नाहीये गं तुझं...

माझे ऑफिस ऑफिस , कसे दिसते भकास। वाजले दहा तरी...., नाही कुणाचा तपास॥१॥ माझे ऑफिस ऑफिस , आस सेवेची धरावी। ग्राहक देव भव....., सेवा तयाची करावी॥२॥ माझे ऑफिस ऑफिस , कसे वाटेना आपुले। जणु टाटा अंबानीने..., त्याला विकत घेतले॥३॥ माझे ऑफिस ऑफिस , पहा कँप्युटर आलं। नविन तंत्र ज्ञान...., आम्हा शिकाव लागेल॥४॥ माझे ऑफिस ऑफिस , नका घेऊ हो टेन्शन। काम करुन आपले..., रहा नेहमी प्रस न्न॥५॥ माझे ऑफिस ऑफिस , करु उत्तम नोकरी। हेची जाणा श्रीसेवा...., मिळे पोटाला भाक री॥६॥ माझे ऑफिस ऑफिस , करू सारे मेहनत। नका धरू हो अपेक्षा.., फळ देईल समर्थ॥७॥

त्या ओठातिल शब्द मदनउत्कट होऊनी झरतात स्मितहास्याची लकेर स्वरमय खग चिमणे किलबिलतात बंद पापणी मन चंचल पर फुलाफुलात विहरतात चुंबुनिया मधुपराग सालस शीळ ओळ आळवतात कोण कळे ना प्रतिमा केवळ स्पर्श उणे दरवळतात शकुनगंधमय वास सदाही तळहृदयी वावरतात ......................अज्ञात

वाटते मजालाच तो ही,वरती आहे बैसला पाहिले वरती कसा तो,कुठे आहे बैसला? खेळ माझ्या मृदू मनाचा,मीच मोजून पाहिला मि कुठे ना राहिलो,ना..देव कोठे राहिला... आळसाची मीच माझ्या, ढाल अन केली जरी प्रयन्तांचे वार तेथे,पडले कमी केंव्हा तरी दु:ख आणी दुर्दैव सारे,त्यावरी मी झाकले नशिबाने माझ्यावरी मग,पाश त्याचे टाकले... नशिबावरी रडण्यास माझ्या,गाव सारा जमविला लबाडिचा खेळ माझ्या,त्यांनी सुखे तो पाहिला मी म्हणे माझ्या मनाला,आज यांना फसविले मन ही माझे म्हणे...मग,'मीच तुजला फसविले!'... उमगला हो 'अर्थ' मजला,नशिबाचा सारा इथे कळले,नाही ढाल ती,'मुखवटा' आहे तिथे! रोज रोजी मी स्वतःला,फसवू किती?हरवू किती? आज मजला वाट

पावसाची चाहूल आली आणि जमीनीतल्या उधईला पंख फुटले. सोहळा झाला पण कळा अवकळा झाली. .......... कोण चाहुली उलगडले गड अंधारातिल वेणा अवघड वारुळातले फुटले घट अन प्रकाशात पडझडली झुंबड क्षणभंगुर भिरभिर भर अंगण उडे पाकळी पर तिज आंदण नभईर्षेचे सोस सकस पण जड झाले पंखांचे जोखड बळ खळले गळले विरघळले स्वप्नखळे वाटेतच विरले सुटली जागा जाग जागली विद्ध कलेवर पाठी उरले ........................अज्ञात

मेघावळ.... मेघांची प्रभावळ....... मेघ म्हणजे आशा. मेघ म्हणजे दिशा. मेघ अभिलाषा. मेघ निराशाही. मेघ एक दाटलेलं सूक्त. कधि करुणायुक्त कधि दुष्काळभुक्त. ग्रीष्मात निथळलेला प्रत्येकजण आतूर. वारा मेघांना फितूर. आला तर धुवाधार नाही तर पिरपिर रटाळ. मेघ जीवनाचा आधार. मेघ इंद्राचा अवतार. सृजनाचा दातार. सृष्टीचा भ्रातार. पाऊस बेभान. पाऊस निष्काम. पाऊस अस्वस्थ. पाऊस बदनाम. पावसात चिखल.चिखलात कमळ. शेतात भीज. बीजांकुरांची हिरवळ. बीजात सत्व. जगण्या जगविण्याचे तत्व. समृद्ध चाहूल. तरीही छुप्या दुष्काळाची हूल. अतृप्त हा प्रवास सदाही. मनांत खोलवर साचलेलं अचानक प्रवाही. निमित्ताने;.......

वेगळी धुंदी इथे अन् वेगळा हा बाज आहे. वेगळे हे विश्व आणी वेगळा हा साज आहे. शांत सारे हे स्वयंभू शांत इथला नाद आहे. शांतिचे संगीत म्हणूनी कोकिळाही शांत आहे. बंद होती येथ वाटा बंदिचे संगीत आहे. आज बंदी पाहिली मी मुक्त येथे गात आहे. बंदिचेही शब्द ऐसे मानसीचा साज आहे. सुप्तता अन् शांततेचा मूळचा आवाज आहे. बोलण्यासी आतुरे तो खोल आतलाच आहे. आज या ही..कारणाने मुक्त तो ही होत आहे. शांती आणी मोक्ष सारा येथ तो मिळणार आहे. सत्य शामल नम्रतेने मी इथे झुकणार आहे. आज काहि मागणे ना मुक्तिही मोक्षात आहे. मुक्तिच्या विहरात येथे समाधिही स्तब्ध आहे...