कविता

लागे कस जीवनाला,तेव्हा कात टाकतो आधाराची काठी म्हणून,हाती रेषा बघतो देवाला ती लाच थोडी,मोठी भीक मागतो दुसऱ्याच्या दुखावर थायथया नाचतो स्वतःशी मी कधीतरी आडमुठा वागतो …………१ ……… कधीतरी स्वतःशीच स्वतःवर त्रागतो देवळात उभा मी प्रसादाला सोकतो नको तिथे उगी उगी शब्द मी ओकतो ओकण्याचे फळ म्हणून प्रसंगही भोगतो स्वतःशी मी कधीतरी आडमुठा वागतो …………२ ……… खोटी स्वप्ने बाळगुनी , बळे शड्डू ठोकतो गळे स्वप्न कधी जर नशिबाला टोकतो पुण्यायीच्या तराजूत पापाला मी जोकतो आयुष्य न कळे मला , जगणेच मुकतो तरी स्वतःशी मी कधीतरी आडमुठा वागतो …………२ ………

कसं असतं नाही आमचं असं जगणं, मुलीच्या जन्माचं कोंदणच वेगळं. कोंदणात बसतो एकच हिरा, मात्र सांभाळाव्या लागतात नाना त-हा. मिळतात नवी नाती वयाच्या पंचविशी नंतर, जुळवून घ्यायला शिकावं हेच बेहत्तर. दोन घरांचं जरी भाग्य तिला लाभतं, मन मात्र दोन्हीकडे अडकलेलं राहतं. तिचं मन म्हणजे जणू द्विदली वाल, आत दले दोन पण वरून एकच साल. पाहाणा-याला वाटावे वा काय झालयं एकरुप, डोकावलं कि कळतं आतलं खर बहुरुप. लग्नानंतर तो होतो तिच्या मनाचा राजा, बदलत राहते ती स्वत:ला न करता गाजावाजा. कुणाची काय आवड तर कुणाची सवय काय, लक्षात ठेउन सारं अंथरुण पाहून पसरते पाय. अपेक्षा असतात तिच्या ब-याच पण खास अशी एकाचकडून, त्याच्याशिव

अनेक ज्योती पेटवणारी, एक पणती मालवली होती छोट्याश्या अंधाऱ्या खोलीत, काही कुरबुर चालू होती काळ्या अंधारात दुर्बुद्धीने, विवेकावर मात केली होती ll १ ll कापसावाणी मऊ पाऊले, तिथेच बांधून घातली होती हातांची ती कोमल पर्णे, बेडीमध्ये अडकवली होती ll २ ll चंद्रावाणी नितळ चेहरा, सशावाणी पिटुकले डोळे अंधश्रधेच्या विखारी बुरख्याने, मिटून झाले भळभळलेले ll ३ ll काहीच घडले नव्हते, काही अस्तित्वातच आले नव्हते एका गोजिऱ्या निष्पाप जीवावर,काळे सावट घेरले होते ll ४ ll कुणाची तरी गाढवी बुद्धी,गैरसमजाचे ओझे वाहत होती मायेची भक्कम गोधडीच, उबेऐवज

नाते नाही मीच एकला श्वासांमधुनी नाद ऐकला कान्हा कान्हा बोले राधा तूच आसरा तू विरंगुळा कोषामधले उमलू पाहे गंध आतला दाटुन आला भेद तरी पण इथला तिथला तूच आसरा यू विरंगुळा मंद कशी ही झाली मेधा अंध मती पथभर मन बाधा न कळे कोणी का लपलेला तूच आसरा तू विरंगुळा ........................अज्ञात

मिसळपाव वरील माझे हे पहिलेच लिखाण, चूक भूल माफ असवि. च्याइला आई आणि मुलाच्या नात्या बद्दल सगळेच लिहितात, पण बाप आणि मुलाच्या नात्याच काय हो …। आईशी असलेला नात,ओढ जगजाहीरच कि हो, पण बापाच्या नात्याशी असलेली घट्ट विण कोण जाने….

घुमता वात वनावनातून कुजबूज ये पानसळीतून जाता वारा जरा विरून स्तब्ध शांतता वृक्षलतातून ll १ ll धूळ उडे स्थलांतरातून हर पर्ण ये मातीत लिंपून येई जे नभ जलभारून नवसंजीवन कणाकणातून ll २ ll पर्णे गुंतती कळ्याफुलातून काही झुलती फांदी-फांदीतून कोणी सांडती गळती वाळून जीर्ण अमोलिक पुस्तकातून ll ३ ll नव्या कुणास दव गोंजारून ये नवजीवन अंकुरातून कोणी पडला देठ मोडून हेळसांड तयाची पाचोळ्यातून ll ४ ll - सार्थबोध

काचेच्या भांड्यातल्या गोल्डफिशसारखा विहरतो तो स्वच्छंद लिमिटेड अवकाशात अन् तापलेल्या सूर्याच्या तोंडावर मिटून कवाडं प्रतिबिंब पाहतो काचेत अ‍ॅनिमिक प्रकाशात बांधलेल्या आखीव मॅग्नेटिक रस्त्यांवर गुळगुळीत मॅगलेव्हने जाताना भर वेगात ऑटोपायलटवर टाकलेल्या आयुष्याला रस्ता सोडून जायचं येतच नाही मनात क्षणात रंग बदलणार्‍या बत्तीस बिटी भिंती अन् आकार बदलत्या नॅनो फर्निचरच्या गराड्यात कंटाळा भरून राहिलेला असतो मख्खपणे त्याच्या वेल इंजिनिअर्ड पिळदार शरीरात चौघांचं चौकोनी चतुरस्र कायदेशीर कुटुंब पसरलेलं जगभर ताणून एकेका कोपर्‍यात स्वतंत्र, स्वतःचा असतो तो संपूर्णपणे यंत्रांच्या आधाराने या एकविसाव्या श

१) लहरी वारा पानांची सळसळ सशाचा छळ २) ढगांची हूल पावसाची चाहूल भुई निष्प्राण ३) वाऱ्याची गती निसर्गाची संगती मन बेभान ४ ) पाऊस गाणी धरतीची कहाणी ऐकते बीज ५) कावळा पाही चिमणीचं सदन खुनशी मन .

भिजल्या उरात जखमा सजले नवीन गाणे वारा उतून वाहे गुंफीत गूढ कवने ओटीत सांडले जे अस्पर्श स्पर्श लेणे फुलल्या सयी पुन्हा त्या झाले सुरेल जगणे अंकूर सुप्ततेचे बिलगूनसे अडाणे वेडात धुंदलेले नि:शब्द मन शहाणे आजन्म भुक्त जैसी आसक्त ओल माती ओढाळल्या गतांचे शब्दाविना तराणे पवनासवे वराती मेघात सकल पाणी सहवास लाघवाचा स्वच्छंद मूक वाणी सुखनैव वेदनांची गर्भारली विराणी अवनीच की जणू ही दूजी नसे कहाणी ........................अज्ञात

पंढरीचा राया : अभंग-१ पंढरीच्या राया । प्रभु दीननाथा ॥ टेकितो मी माथा । तुझे पायी ॥१॥ युगे किती उभा । एका विटेवरी ॥ येवुनी बाहेरी । पहा जरा ॥२॥ बदलले जग । आणि माणसेही ॥ तशा देवताही । बदलल्या ॥३॥ कनकाच्या भिंती । सोन्याचे कळस ॥ सोन्याची हौस । देवालाही ॥४॥ त्यांचे भक्त बघा । विमानाने जाई ॥ आम्हा कारे पायी । बोलावतो ॥५॥ देव गरीबाचा । तू राहिला गरीब ॥ भक्तही गरीब । ठेविले तू ॥६॥ आम्हां कारे असा । गरीबीचा शाप ॥ असे काय पाप । आम्ही केले?