पावसाची चाहूल आली आणि जमीनीतल्या उधईला पंख फुटले. सोहळा झाला पण कळा अवकळा झाली. ..........
कोण चाहुली उलगडले गड
अंधारातिल वेणा अवघड
वारुळातले फुटले घट अन
प्रकाशात पडझडली झुंबड
क्षणभंगुर भिरभिर भर अंगण
उडे पाकळी पर तिज आंदण
नभईर्षेचे सोस सकस पण
जड झाले पंखांचे जोखड
बळ खळले गळले विरघळले
स्वप्नखळे वाटेतच विरले
सुटली जागा जाग जागली
विद्ध कलेवर पाठी उरले
........................अज्ञात
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
1800
प्रतिक्रिया
6
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
छान.
डॉक वाळवीलाही पंख फुटतात.
In reply to छान. by प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
धन्स गंपा..
In reply to डॉक वाळवीलाही पंख फुटतात. by गणपा
वाह! फारच छान.
हं!
सुरेख कविता.