कविता

रणरणत्या दुपारी एक पक्षी सिमेंटच्या गॅलरीत आला.
तहानेने हा हा करीत होता.
‘ तहान तर संपत नाही.
सहन काहीच होत नाही.
उडू कसा, जगू कसा?
एक झाड सापडत नाही!’
मी म्हणाले, ‘रहा माझ्या घरात!’
काचेच्या तावदानावर चोच मारीत म्हणाला,
‘आमच्या बापजाद्यांनी ते ही केलं.
आरशांच्या मागे, दाराखिडक्यांच्या वर,
अगदी तुमचे संडासबाथरूम ही सहन केले.
आता, घरांनाही तेवढे उबदार कोपरे राहिले नाहीत.’
कोरडे डोळे पाणावत जराशाने म्हणाला,
‘भर दुपारी, निष्पर्ण वृक्षावर
अंडी घालायची हिम्मत आता होत नाही.
इतकं उडून दूरदुरून अन्न पाणी आणण्याची

उंच भरारी घे पाखरा आकाशात
स्वप्नाच्या दाही दिशा तुजला बोलावतात
सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला
पंखात बल आणुनी आणखी उडाया

विसरलास जरी घरट्याला
तरी आठवण ठेव ममतेची
विसरलास जरी भूमीला
तरी आठवण ठेव मातीची

सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला
पंखात बल आणुनी आणखी उडाया

जाशील सुखाच्या वाटेवर
पण चालावे लागेल
आधी दुखाच्या काट्यांवर.
दिसतील अनेक मृगजळ
पण भुलू नकोस त्यांना

सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला
पंखात बल आणुनी आणखी उडाया

एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस
आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस

तुझ्या आणि माझ्या मैत्रीची चाले सर्वत्र चर्चा
तुझ्या चाहत्यांनी पण आणला घरी माझ्या मोर्चा
पण तू मात्र लग्नाचा आमंत्रण घेऊन आलीस

एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस
आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस
तुझ्याकडे व्यक्त करायचं होत मला माझं प्रेम
पण तू "हो" म्हणशील याचा नव्हता नेम

माझी प्रेमाची भावना मनातच माझ्या विरून गेली

एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस
आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस
पूर्वी इतकी "सुंदर" तू आजही दिसतेस

जेव्हा दु:खच परतून येते
मायेने ते कवेत घ्यावे,
मालिश करुनी तळपायाला
हलके त्याला शांत करावे.

येणारच ते पुन्हा पुन्हा घरी
हक्कच त्याचा आपुलकीचा
सासुरवाशीण लेकीसाठी
माहेराने सज्ज रहावे.

कितीही आले ओठावर तरी
प्रश्न विचारू नये तयाला,
नशीब असते एकेकाचे
अपुले आपण मानून घ्यावे.

जाईल निघुनी उद्या सकाळी
नवीन क्षितिजे क्रांत कराया ,
करू नये पण उगीच त्रागा
तळहातावर दही वाढावे.

(लिहिल्यावर जाणवले कवी अनिल यांच्या उशिरा आलेला पाऊस या कवितेशी साम्य आहे.)

एकटाच बसलो होतो
सागरी किनारयावरती
आकाशी नक्षत्रांच्या
मिणमिणत्या अंधुक ज्योती

फेसाळत येई किनारी
चंद्राच्या ओढीने जी
प्रत्येक लाट ती माझ्या
अंत:करणातील होती

ठेचाळत जरी आली
नदी सागरास भेटाया
परी तिला मिळाली पहिली
ती साद कोणती होती

माझ्या कवितेची झाली
ही शुष्क कोरडी पाने
जाळून तिला जी गेली
ती आग कोणती होती

ही पोर ( कविता) रूसली म्हणून खरडलेय काहीतरी ..

कुठूनी उतार नाही
कुठूनी चढाव नाही
रूसली ही पोर तिच्या
भावनांना वाव नाही

तोच तोच दिवस रोज
विसाव्याची बात नाही
गंधाळिल्या मोग-याची
पुन्हा तशी रात नाही

साचलेल्या पाण्याला या
कुठूनी प्रवाह नाही
रूसली ही पोर तिच्या
भावनांना वाव नाही

उन्हाने जो गेला पारा
आरशाला भाव नाही
आठवांची सांज होई
आसवांचा ठाव नाही

आज तुकाराम बीज. जगद्गुरु तुकाराम महाराजांच्या चरणी
विनम्र अभिवादन.
तुकाराम होणे

विठ्ठल होणे सोपे आहे
कठीण तुकाराम होणे
मंबाजीची काठी खाणे
त्याचे हात कुरवाळणे

कठीण दुष्काळ सोसणे
रोखे इंद्रायणी बुडविणे
गोदाम जनात लुटविणे
आपुले दिवाळे काढणे

कठीण भंडारी एकांत
सोयरे वनचरा होणे
अंगी वृक्षवल्ली हो‌ऊन
डो‌ई पाखरू बसणे

कठीण दैवासी हासणे
आ‌ई बाप गमावणे
पत्नी पुत्रा अग्नी देणे
विठो चरणी विसावणे

कठीण भजनाचा नाद
किर्तनी ब्रह्मीभूत काया
नाम धरुनिया कंठी
देवा ऋणी करुनी ठेणे

ती येताना कधीच रिकामी येत नाही
अगदीच काही नाही तर...........
आठवणीचं गाठोडं सोबत घेउन येते
काही आठवणी असतात नाजुक
अगदी शेवरीच्या कापसासारख्या..
तर काही अगदी नकोश्या
कुमारिकेच्या गर्भारपणासारख्या...
अश्याच आठवणींच्या कोंडाळ्यात
माझ्या अस्तित्वापासून मलाच हिरावणारी...........................कातरवेळ

आता जरी का त्यागिले
तिने मजला भेटणे
रोज माझ्या स्वप्नी येते
घेऊन सोबत चांदणे

बैसतो काठी नदीच्या
घेउनि हातात हात
पाहतो डोळे भरुनी
साठवतो तिजला मनात

चाहूल त्या सूर्योदयाची
लागते जेव्हा तिला
विरुनी जाते दवामध्ये
सोडून मजला एकला

का कळेना सुर्य का
इतक्या सकाळी उगवतो
का कळेना मी सुद्धा
असा अचानक उठतो

पाहतो तिजला मनी अन
स्वप्न हि पाहतो तिचे
म्हणून वाटे लागले मज
वेड तिच्या प्रीतीचे……

यशोदे कसा गं बाई
श्याम तुझा मातला
ओलेती तनु कोमल माझी
अन द्वाडाने रंग टाकला

अंग अंग माझे जाळी
होळीच्या रंगेल ज्वाला
अंगांगाची होय काहिली
कान्ह्याने गं डाव साधला

गोपाळांचा जमवून मेळा
चहाटळ अडवी पांदणीला
लोण्याची त्यां लाच हवी
अन रंगाचा तो हाती बुधला

नंदाचा पोर्‍या गाली हसला
मैय्या, मी गं अगदीच भोळा
गोपी सार्‍या एक होवूनी
उगाच करती बघ कागाळ्या

माय यशोदा त्रासुन गेली
बांधुन घातला सावळा
धास्तावल्या गौळणी सार्‍या
बंधन कृष्णा अन आम्हां कळा !

विशाल