कविता

उंच भरारी घे पाखरा आकाशात स्वप्नाच्या दाही दिशा तुजला बोलावतात सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया विसरलास जरी घरट्याला तरी आठवण ठेव ममतेची विसरलास जरी भूमीला तरी आठवण ठेव मातीची सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया जाशील सुखाच्या वाटेवर पण चालावे लागेल आधी दुखाच्या काट्यांवर. दिसतील अनेक मृगजळ पण भुलू नकोस त्यांना सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया भेटतील तुला अनेक दुष्ट तर काहीच सुष्ट मैत्री कर सुश्तांशी पण वैरी करू नकोस दुष्टांना सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया उंच भरारी घे पाखरा आकाशात स्वप्ना

एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस तुझ्या आणि माझ्या मैत्रीची चाले सर्वत्र चर्चा तुझ्या चाहत्यांनी पण आणला घरी माझ्या मोर्चा पण तू मात्र लग्नाचा आमंत्रण घेऊन आलीस एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस तुझ्याकडे व्यक्त करायचं होत मला माझं प्रेम पण तू "हो" म्हणशील याचा नव्हता नेम माझी प्रेमाची भावना मनातच माझ्या विरून गेली एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस पूर्वी इतकी "सुंदर" तू आजही दिसतेस केसाची एक बट गालावर तुझ्या आजही खेळते पण तू मात्र माझ्या उडून गेलेल्या केसांकडे पाहत मुक्त पणे हसलीस एके

जेव्हा दु:खच परतून येते मायेने ते कवेत घ्यावे, मालिश करुनी तळपायाला हलके त्याला शांत करावे. येणारच ते पुन्हा पुन्हा घरी हक्कच त्याचा आपुलकीचा सासुरवाशीण लेकीसाठी माहेराने सज्ज रहावे. कितीही आले ओठावर तरी प्रश्न विचारू नये तयाला, नशीब असते एकेकाचे अपुले आपण मानून घ्यावे. जाईल निघुनी उद्या सकाळी नवीन क्षितिजे क्रांत कराया , करू नये पण उगीच त्रागा तळहातावर दही वाढावे. (लिहिल्यावर जाणवले कवी अनिल यांच्या उशिरा आलेला पाऊस या कवितेशी साम्य आहे.)

एकटाच बसलो होतो सागरी किनारयावरती आकाशी नक्षत्रांच्या मिणमिणत्या अंधुक ज्योती फेसाळत येई किनारी चंद्राच्या ओढीने जी प्रत्येक लाट ती माझ्या अंत:करणातील होती ठेचाळत जरी आली नदी सागरास भेटाया परी तिला मिळाली पहिली ती साद कोणती होती माझ्या कवितेची झाली ही शुष्क कोरडी पाने जाळून तिला जी गेली ती आग कोणती होती

ही पोर ( कविता) रूसली म्हणून खरडलेय काहीतरी .. कुठूनी उतार नाही कुठूनी चढाव नाही रूसली ही पोर तिच्या भावनांना वाव नाही तोच तोच दिवस रोज विसाव्याची बात नाही गंधाळिल्या मोग-याची पुन्हा तशी रात नाही साचलेल्या पाण्याला या कुठूनी प्रवाह नाही रूसली ही पोर तिच्या भावनांना वाव नाही उन्हाने जो गेला पारा आरशाला भाव नाही आठवांची सांज होई आसवांचा ठाव नाही खुलले ना शेर अता गझलेला दाद नाही हरविले शब्द तिचे तिची तिला याद नाही याद नाही दाद नाही कवितेला नांव नाही रूसली ही पोर तिच्या भावनांना

आज तुकाराम बीज.

ती येताना कधीच रिकामी येत नाही अगदीच काही नाही तर........... आठवणीचं गाठोडं सोबत घेउन येते काही आठवणी असतात नाजुक अगदी शेवरीच्या कापसासारख्या.. तर काही अगदी नकोश्या कुमारिकेच्या गर्भारपणासारख्या... अश्याच आठवणींच्या कोंडाळ्यात माझ्या अस्तित्वापासून मलाच हिरावणारी...........................कातरवेळ एक ना एक दिवस तो आपला होईल या आशेवर तिने त्याचा पार क्षितिजापलिकडे पाठ्पुरावा केलाय कधी लपुन तर कधी जाणिवपूर्वक मागावर असलेल्या तिच्या चाहत्याला मात्र हुलकावणी देत पुरता हिरमोड केलाय ना तो झाला कधी तिचा........... ना कधी ती कुणाची झाली......... आयुष्याच्या एकाकीपणांत अडकलेली हुबेहुब माझ्या प्रतिबिंबा

आता जरी का त्यागिले तिने मजला भेटणे रोज माझ्या स्वप्नी येते घेऊन सोबत चांदणे बैसतो काठी नदीच्या घेउनि हातात हात पाहतो डोळे भरुनी साठवतो तिजला मनात चाहूल त्या सूर्योदयाची लागते जेव्हा तिला विरुनी जाते दवामध्ये सोडून मजला एकला का कळेना सुर्य का इतक्या सकाळी उगवतो का कळेना मी सुद्धा असा अचानक उठतो पाहतो तिजला मनी अन स्वप्न हि पाहतो तिचे म्हणून वाटे लागले मज वेड तिच्या प्रीतीचे……

यशोदे कसा गं बाई श्याम तुझा मातला ओलेती तनु कोमल माझी अन द्वाडाने रंग टाकला अंग अंग माझे जाळी होळीच्या रंगेल ज्वाला अंगांगाची होय काहिली कान्ह्याने गं डाव साधला गोपाळांचा जमवून मेळा चहाटळ अडवी पांदणीला लोण्याची त्यां लाच हवी अन रंगाचा तो हाती बुधला नंदाचा पोर्‍या गाली हसला मैय्या, मी गं अगदीच भोळा गोपी सार्‍या एक होवूनी उगाच करती बघ कागाळ्या माय यशोदा त्रासुन गेली बांधुन घातला सावळा धास्तावल्या गौळणी सार्‍या बंधन कृष्णा अन आम्हां कळा ! विशाल

पळ पळ राधे, आला कान्हा घेऊन ग पिचकारी सोडणार ना रंगविल्याविण नटखट ग गिरीधारी .. 'नको' 'नको' तू म्हणुन सारशिल, दूर दूर ग त्याला 'हो' 'हो' म्हणतच, पुढे पुढे तो धरील पिचकारीला खट्याळ किती तो तुजला ठाऊक आहे ना गिरीधारी पळ पळ राधे, आला कान्हा घेऊन ग पिचकारी .. रंगबिरंगी इंद्रधनूतील सप्तरंग आणील रंगवून तुज सर्वांगाला खुषीत तो येईल काही न घडल्यासम.. पावा तो वाजवील गिरीधारी पळ पळ राधे, आला कान्हा घेऊन ग पिचकारी .. एकटीच तू दिसता येथे, गोपिकाही जमतील मोहित करील बासरीवाला, सर्व फेर धरतील समोर असुनी, नसेल कोठे, अद्वैतच गिरीधारी पळ पळ राधे, आला कान्हा घेऊन ग पिचकारी .. .