कविता

वार्यावर मंद निनादे ती श्रीकृष्णाची मुरली त्या अवखळ स्वरलहरींना अवखळशी कविता स्फुरली... ल्याइली आज धरणीने का गर्भरेशमी शाल किरणांनी आकाशात उधळला कशास गुलाल पसरला रोमरोमी का अवखळसा एक शहारा का कसा कुणास्तव आज हा निसर्ग नटला सारा पसरली सुखाची चर्या अन् उडून गेली खंत अवतरे आज धरणीवर तो ऋतुराज वसंत अदिती जोशी

कां उगीच घाबरतोय आम्ही? कां उगीच गळा काढून रडतोय? कां उगीच त्यांचा वारसा सांगतोय? तो नरभक्षक चटावलाय आपला क्रुस आपल्याच खांद्यावरून वाहणार्‍या महात्म्यांच्या रक्ताला तो क्रुस खांद्यावरून वाहण्यासाठी खांदे मजबूत लागतात ख्रिस्तासारखे गांधीबाबासारखे दाभोलकरांसारखे पानसरेंसारखे आजन्म व्रतस्थ जनसेवेतून बहूमताच्याही विरोधात सत्यच सांगेन अशा निर्धारी आचारातून ऋशींनाही लाजवेल अशा निर्मोही चारित्र्यातून मजबूत होतात असे खांदे आमची जनसेवा सोयीची आणि सवडीची थोडेसे दमल्यावर कुणी लालूच दाखवल्यावर कुणी धमकावल्यावर क्रुस टाकून पळून जाणारे भेकड आम्ही आमचे रक्त चालत नाही त्याला भुकेला तरी चवीचा रस

अरे, वर्गात कितीरेही गडबड सगळे शांत बसा बघू प्रश्न विचारु नका उत्तरे शोधू नका चर्चा करु नका सगळे पास होणार आहात तुम्ही आपो‌आप परिक्षेशिवाय पुढच्या वर्गात जाणार आहात काय म्हणता?

नक्षीची दुसरी बाजू. महिला दिन विशेषांकातली नक्षी ही सर्वात आवडलेली कथा!! पण कुठेतरी एकांगी वाटली. बाई दिवसभर राबत असते मान्य, पण पुरुषही हातावर हात ठेवून बसलेले नसतात. त्यांनीही स्वत:च्या आवडीनिवडी मागे टाकलेल्या असतात.

डेरेदार वृक्षांची ह्या पडे गर्द छाया.. नका जाऊ देऊ राया दुपार ही वाया.. बुजगावणेही डोळे मिटुनि निवांत पाखरांच्या संगतीत उभारले शांत दूर पास नाही कोणी दोघांस पहाया.. रोमरोम मोहरते तनु माझी बाई.. मोहरली आहे जशी गर्द आमराई.. कोकिळही गातो आहे मन रिझवाया.. तुमच्या तनुला येता शेताचा सुवास.. मनातले पाखरु अन होते कासावीस.. मन उतावीळ झाले पिंजर्यात जाया... सावलीत सावली ही एकरुप झाली. दुपारीच चांदण्यांची बरसात झाली. शेतसुगंधाने झाली तृप्त माझी काया.. ----- योगेश

माझी ही कविता...... ज्यांचे नवरे कुणालाही न कळवता वर्षानुवर्ष परागंदा झालेले आहे....... आणि केवळ त्यांच्या मरणाची खबर नाही या एका आशेवर त्यांची वाट पहाणार्‍या त्यांच्या बायकांना समर्पित..... गेला दिस वेशीपार ना चांदण्याला जाग आहे सख्या ये बिगीने घरा आज अवसेची रात आहे.................. भोवतालच्या सावल्या गेल्या परतुनी घरा मागे उरली एकटी मीच माझ्या संगतीला भिवलेल्या माझ्या मना तुझ्या आठवांची साथ आहे सख्या ये बिगीने घरा आज अवसेची रात आहे.................. वारा सुटला मोकाट नावे साद मला घाली तुला पाहता ना घरे वैरी अंगचटीस लागी घडु नये काही भलते अघोरी त्याचा चाळा आहे सख्या ये बिगीने घ

मेसेज किती दिवस झाले तुझा काही मेसेज नाही, मला आहे माहीती तुझा मेसेजपेक अजून संपलेला नाही जरी तुझा मेसेजपेक संपलेला असायचा , तरी दुसऱ्याच्या मोबाईल वरून का असेना तुझा मेसेज यायचा , जेव्हा हि वाजते मेसेज ची ringtone , तुझाच मेसेज असावा म्हणून लगेचच चेच्क करतो मी माझा cellphone. काही चुकले का माझे कि नवीन मित्र झाले तुझे सांग ना काय आहे माझा गुन्हा , मी तर मित्र तुझा जुना ……. -कवि -प्रितम दादाजी तोरवणे

काव्याची मूळ प्रेरणा ही डीज्जे बिज्जे विषय चालू केले, तर त्यावर एक भजन कम गाणं सुचलंय. बघा कसं वाटतं. चाल तीच; चिपकाले फेविकॉलसे वाली. हसत घ्या. संदर्भ लागण्यासाठी मूळ ओळी कंसात दिल्या आहेत. रस्त्यावर ज्या त्या बघा मंडप उभारले (अंगडाईया...) रुपात देणगीच्या किती पैसे काढले (उह आह...) आता आला तो दिवस (मै तो चलू...) फेडू सारे हो नवस (की मच जाए...) भक्तांच्या भेटीला बाप्पा बघा आले (होश वाले भी...) आले आले रे.....

प्रेरणा सद्य परिस्थिती आणि अर्थातच श्रीगुरुजी यांचा लेख स्पर्श 'हाता'चा विखारी भ्रष्ट झाला कोळसा फ़ेकता तो कृष्ण पैसा शुभ्र झाला कोळसा भूक अन आक्रोश सारा मूक गर्भी दडपला वंचितांच्या वेदनेने अश्म झाला कोळसा संपली ती युगप्रतीक्षा खोदुनी वर काढला पाहुनी प्रेते सभोती भस्म झाला कोळसा क्रांतीच्या का वल्गना करिती फुकाचे धनिक हे पोचता त्यांच्या खिशातच थंड झाला कोळसा आजवरी मनमोहनाला आदराने वंदिले काजळी त्याच्याही हाता, खिन्न झाला कोळसा जाळण्या होळी खलांची फिरुनी जमवा लाकडे पेटण्याच्या सोहळ्याला सज्ज झाला को