हे ठिकाण

मी बघितला काय, अन तुला दिसला काय. इथून तिथून कुठुनही आकाशात दिसणारा तो चंद्र एकच. तरी.................. कधी प्रतिप्रदेचा, कधी चतुर्थीचा, कधी अष्टमीचा, तर, कधी पौर्णिमेचा. हसत हसवत खुलणारा! कुणाचा चांदो मामा. कुणासाठी तिचा चेहरा. कधी यशाचा, कधी भाकरीचा, कधी शीतल साथी, सुख दु:खांचा साक्षी. तो सगळ्यांचा!!......... आणि त्याचा? तसं सार जगही त्याचंच!! पण एक दिवस..... फक्त एक दिवस! तो फक्त त्याचा असतो. पूर्ण जगाकडे पाठ फिरवून, दूर एकांतात जाऊन बसतो. त्या दिवशी केवल त्या दिवशी!! तो सुर्याला भेटतो स्वत:साठी जगतो. आणि आपण [अमा वस्येच्या] दिवसाला 'अवस, अवस' म्हणत चुकचुकत बसतो. चंद्राच्या आनंद

एक तरी मैत्रीण असावी बाईकवर मागे बसावी जुनी हीरो होंडा सुद्धा मग करिझ्माहून झकास दिसावी ! एक तरी मैत्रीण असावी चारचौघीत उठून दिसावी बोलली नाही तरी निदान समोर बघून गोड हसावी ! एक तरी मैत्रीण असावी कधीतरी सोबत फिरावी दोघांना एकत्र पाहून गल्लीतल्या सगळ्या पोरांची जिरावी ! एक तरी मैत्रीण असावी जिच्याशी निर्मळ संवाद असावा कधीतरी छोट्या भांडणाचा एखादाच अपवाद असावा.. एक तरी मैत्रीण असावी आयुष्याच्या अनोळखी वळणावर तुमच्या व्यथा वेदनांवर तिने घालावी हळूच फुंकर.. एक तरी मैत्रीण असावी जिच्या मैत्रीत विश्वास रुजावा तुमचासुद्धा खांदा कधी तिच्या दुःखाने भिजावा.. एक तरी मैत्रीण असावी चांदणीसारखी मैत्री

'पाडणे' जरी मी तुझे चुकवले होते तोंडावर अमुचे काव्य अपटले होते 'त्या' विडंबनाचे दुःख कराया हलके का उगीच नवखे शब्द प्रसवले होते? लक्षात ठेव ते शेर दोन फसलेले (तू मुळात नुसते शब्द बदलले होते) राहिल्यात मागे नकोनकोशा ओळी ते घाव मी जरी सर्व विसरले होते थेंबातलि कवने किती टपकली होती! पाऊस 'पाडणे' कुणा न जमले होते!! नको तुला रे शंकाच तुझ्या कवनाची! बघ खुळे पुन्हा ते लोक हासले होते!!