गझल

युष्या मला तुझी खबर मिळू दे केलेल्या सर्व नोंदीची बखर मिळू दे प्रेमरोगी कधी होत नाही बरा औषधाच्या नावावर जहर मिळू दे जन्म जावो उभा वाळवंटी फिरून अंत समयी परी तुझे शहर मिळू दे काट मारल्या स्वप्नांची खाडाखोड सारी कागद कोरा कराया रबर मिळू दे नको ती ठाम काळ्या धोंड्यावरली रेष मिळणारा हर क्षण जर-तर मिळू दे वाट पंढरीची सरता सरे ना झाली विठुनामी अमृताचा गजर मिळू दे मंजूर आहे मरण अगदी या क्षणीही एक तुझी हळहळती नजर मिळू दे किनाऱ्यावर आता नाही राहिली मजा खोल आत ओढून नेणारी लहर मिळू दे सात जन्म संपत आले गोष्ट तरी बाकी सोबतीचा अजून एखादा प्रहर मिळू दे काहीच यातले वा नको तुझ्या कुशीत लपायला तु

आधी क्षमेच्या कारणांची खाण शोधू मग फुलांनी केलेला अपमान शोधू दाखवा पदवी अगोदर वाल्मीकीची अन्यथा रामायणात अज्ञान शोधू सोसेना गलका सभोवती शांततेचा दूर याहून एक स्थळ सुनसान शोधू बोलण्या आधीच सुरू होती लढाया ऐकूनी घेतील असले कान शोधू प्रेमामध्ये जीवही टाकू ओवाळुन भंगल्यावर नफा कि नुकसान शोधू आदेश हा कारागृहे खुली करण्याचा पळूच ना शकेल तो बंदिवान शोधू शब्दांच्या कचऱ्यातही मोती एखादा थेट मनाला भिडणारे लिखाण शोधू जिवंत दुनिया जळते एकमेकांवर मृतदेहांना जाळायाला स्मशान शोधू शिव्या शाप जरी रोजचेच ठरलेले नशिबातील एखादे समाधान शोधू खंत नको कालची वा तमा उद्याची खुल्या बाहूंनी जगू..

मस्त हा मधुमास आहे! काय हाही भास आहे ? पँन अन आधार जोडा काय कटकट त्रास आहे छान! सुंदर! लोक म्हणती मत तुझे मज खास आहे धीर थोडा धर जरा तू अंत आरंभास आहे लालसा, अविचार, फितुरी आपुला इतिहास आहे चांगली असतेच कविता पण गझल फर्मास आहे एकदा मिळतो म्हणे, पण जन्म मनुचा त्रास आहे

बघूच धावतो कसा? खट्याळ चांदवा... सखे..फुलांसवेच आज माळ चांदवा! अजून पाहिली न मी भरात पौर्णिमा उगाच दावतो मला घड्याळ चांदवा!

कोण अपुला कोण परका ओळखावे मी कसे? काळजाचे प्रश्न अवघड समजवावे मी कसे? कोरड्या रस्त्यात स्वप्नांचे विखुरले पंख कां, जखम ओली, तप्त रुधिरा आवरावे मी कसे? हासऱ्या त्या लेकराचे हरवले हसणे कुठे, रक्त त्या डोळ्यातले सांगा पुसावे मी कसे? ऐक वेड्या ओळखीचे चोर दिसती साजरे या घडीला माणसांना पारखावे मी कसे ? स्वार्थ सत्ता द्वेष मत्सर माणसांचे सोयरे बंधुभावाचे नगारे वाजवावे मी कसे ? शांतचित्ताने विशाला आळवावे राघवा दांभिकांचे दंभ फुसके जोजवावे मी कसे? © विशाल कुलकर्णी

चांदण्या रात्रीस पडली..'भूल' आहे ती... रातराणीचे सुगंधी फूल आहे ती! वाढत्या पाऱ्यासवे तीही फुलत जाते... मोगऱ्याची मल्मली चाहूल आहे ती!

कधी हसणे,कधी रुसणे..हजारो बाज गझलेचे... तुला सांगू किती नखरे? किती अंदाज गझलेचे! तिने नजरेत बाणांचा निशाणा बांधला आहे कशी टाळू नजर! डोळे..निशाणेबाज गझलेचे!

कोवळे काही ऋतू अंगावरुन गेले... मोहराने रान सारे बावरुन गेले! लालिमा चढला कसा शब्दांस आज माझ्या? गीत माझे कोणत्या ओठावरुन गेले!

पुन्हापुन्हा मी क्षणोक्षणी सावरू कशाला उगाच ऐना बघून मी मोहरू कशाला पुन्हा नभावर जरा दिसावी उनाड स्वप्ने तुझे पसारे घडोघडी आवरू कशाला तिला जरासा हवा अबोला रुसावयाला जुनीच आहे सवय तिची बावरू कशाला असे कसे बोलणे सखीचे मला कळेना जरी तिचे वागणे दुटप्पी स्मरू कशाला अजून सुद्धा तिच्याविना मी जगेन म्हणतो जुनीच स्वप्ने पुन्हा अता वापरू कशाला मरण मनोहर प्रिये तुझ्यासह असेल नक्की तुझ्याविनाही जगेन मी घाबरू कशाला जगावयाला हवे कशाला नवे बहाणे सुखे तुझ्या सोबतीतली ठोकरू कशाला वृत्त : सती जलौघवेगा लगालगागा लगालगागा लगालगागा © विशाल कुलकर्णी

प्रेरणा : यारहो ... दादाश्रींची विनम्र माफी मागुन ..... अर्ज़ किया है .... ह्या उन्हाचा जोर आहे वाढलेला यारहो शोधुया नजदीक साधा एक बियर बार हो ड्रॉट ज्या त्या ब्रॅन्ड्ची तिथलीच बॉटल चांगली पण अता चालेल काही फक्त असु दे गार हो मागवा चकली चना अन हाफ चीकन तंदुरी कावळ्यांना भूक आहे लागलेली फार हो ती म्हणाली सोड तू जमणार नाही आपले दावले "जमवून" मग "ठरवून" वारंवार हो एकदा केसांस वेडे मोकळे सोडून बघ नेत्रसुख असती गडे हे झाकले उभार* हो कोण तो चु$@ भिकारी पेग अर्धा सांडतो वाटते होईल ह्याचा आज युनुस वकार हो माँक कुठला? कोण मल्ल्या?