वेगळा होता..... चांदण्याही त्याच होत्या पौर्णिमेच्या रातीला तुझ्या डोळ्यांतील आकाशाचा , रंग वेगळा होता ! एक होता सूर अपुला एक होती रागदारी तुझ्या गळ्यातून ठहरणारा , ढंग वेगळा होता ! न होतो विश्वामित्र मी , न होतीस अन् तू मेनका ती तपस्या पावली , माझा तपोभंग वेगळा होता ! फुलला कधीचा परसदारी धम्म पिवळा सोनचाफा मोकळ्या केसांत सजला , तो संग वेगळाहोता ! हाय् ! ओलेत्या तुझ्या कांतीस बिलगली ती उन्हे लाज गाली पाहणारा सूर्य , दंग वेगळा होता ! सोळा सहस्त्र नारींस होता एक त्राता अन् सखा प्रीत राधेचीच मोठी , तिचा श्रीरंग वेगळा होता !

क्रान्तीची "मी तिला वाचवलं " वाचली.. आणि भावनांचा हल्लकल्लोळ झाला.

आमची प्रेरणा 'ठेव दरवाजा खुला...' ही भूषण कटककर यांची सुंदर गजल! ;) जाहले आहे कठिण, मी भेटणे म्हणजे तुला बेरकी बापुस कधीचा शोधतो आहे मुला! मी सदा वाईट ठरतो, चांगला ठरतो कधी? बंधुराजे गाठ पडता, ठणकतो माझा कुला दूरदर्शन व्हायचे मज तेवढी होती मुभा हलवताना हात दिसली दूरच्या कोणा मुला रोजचा हा सीन, देते पोरगी हुलकावणी मारते फाट्यावरी पण मारते तोवर डुला! छापकाटा चालला आहे नशीबाचा असा वाट का मी बघत राही रातचा लकडी पुला! रोज काटे टोचती जे आज देखिल टोचले का पुन्हा मी हासलो पण आज दिसलेल्या फुला हाय!

का? सजल्या तुझ्या वेणीवरी मोगरा फुलला न का? ऐन आषाढातला पाऊस का झाला सुका? अजून तू माझ्या कवेत 'एकटा' मी, "दूर" का? सर्वस्व लुटुनी मी कफल्लक हाय् ! तू मजबूर का? राहिल्या गझला अभंग का बुडाला पण तुका? मैफिलीच्या स्वागताला भैरवीचा सूर का? २५ एप्रिल '०९ , स.०६.३०

सत्कार .....तेव्हढाही ..... हाय् ! मी न उरलो , माझाच एव्हढाही सलगीत कुंतलांच्या रहातोय केवडाही ! साथीस शब्द होते , होत्या भणंग गझला सर्वस्व मी उधळले , ज्या हातें.....तोकडाही ! प्रेमातली उधारी बाकी तुझीच होती ; झोळीस पेलला ना व्यवहार रोकडाही ! झालीस दूर जेंव्हा झिडकारुनी मला तू , ओठी न आला शिकवा ना शब्द वाकडाही ! माझ्याच आसवांची व्याप्ती मला कळेना माझा मला नुरावा*अधिकार तेव्हढाही ? * नुरला : न उरला पाहून मला वळताना तू दाबलास जो हुंदका , पचवीन मी स्वतःचा सत्कार तेव्हढाही ! सत्कार्.....सत्कार्.....स्..स्..स्.

पाऊस कालचा तो छळतो अजूनही का जाळून काळजाला झरतो अजूनही का ही रात्र चिंब ओली, आभाळ फाटलेले मी कोरडा तरीही, उरतो अजूनही का तन पावसात भिजले, मन आठवात न्हाले देहात मात्र वणवा, जळतो अजूनही का होती अशीच ओली, ती रात्र वेदनांची उघडून त्याच जखमा, जगतो अजूनही का पाऊस मित्र माझा, मैत्रीस जागणारा विरहात मात्र ऐसा, छळतो अजूनही का आभाळ मुक्त झाले, वचनातुनी सरींच्या मी ऋण पावसाचे, जपतो अजूनही का जयश्री अंबासकर

उपटसुंभाचे 'बेत' वाचून आम्हालाही पूर्वीचे बेत आठवले, काही आमचे आणि काही दुसर्‍यांचे...;) आज थोडीशी टकीला चाखण्याचा बेत आहे. आज थोडे टुन्न होउन लुढकण्याचा बेत आहे. भेटणे मजला पुन्हा ती टाळते नाक्यावरी का मज कळेना योग हा की कटवण्याचा बेत आहे. अंगणी माझ्या कशाला बायकांनी फेर धरला खेळ चैत्री चालले की चोपण्याचा बेत आहे! टाकली पोटात जेव्हा मी जराशी जास्त फेणी कोण वदले, आज टकुरे सडकण्याचा बेत आहे? रातचा गाठून कविला समज आपण नीट देऊ का असा पाडीत गजला राहण्याचा बेत आहे?

आज थोडेसे चुकीचे वागण्याचा बेत आहे. आज तुजला एकट्याने गाठण्याचा बेत आहे. भेटते मजला पुन्हा ती त्याच त्या वळणावरी का मज कळेना योग हा की गुंतण्याचा बेत आहे. अंगणी माझ्या कशाला कवडशांनी फेर धरला ही तुझी चाहूल की हा चांदण्याचा बेत आहे. टाकली पेटीत जेव्हा मी जराशी जास्त नाणी देव वदला, आज भलते मागण्याचा बेत आहे. एकदा भेटून स्वप्नी एकमेका धीर देऊ की तुझा ढाळीत अश्रू जागण्याचा बेत आहे. रोजच्यासम आज मरणा मी तुझ्या स्वाधीन नाही आज माझाही जरासा झुंजण्याचा बेत आहे. -- अभिजीत दाते

प्राजुताई नि राघवदादांच्या पौर्णिमा पाहून/वाचून मला मागच्या एका कोजागिरी पौर्णिमेला लिहिलेली कविता/गझल आठवली. शिळी, उष्टी असेलही कदाचित; पण आठवण झाली नि सहज शोधून मिळाली म्हणून मग येथे चिकटवायचे ठरवले.