विरंगुळा

सात वारांची कथा. सोमवारी नाही कशालाच वेळ अभ्यासाचा जमत नाही मेळ, मंगळवार असतो थोडा आळशी पण तेव्हा मिळते उपासाची लापशी बुधवार असतो कंटाळवाणा मी होतो अभ्यासाने दीनवाणा गुरुवार तसा असतो थोडा व

शोध शोध तुझा घेत फिरत राहिले जळी,स्थ्ळी आणि पाशाणी. थकले,त्रासले,कोलमडले, तरीहि भटकतच राहिले.

शोध शोध तुझा घेत फिरत राहिले जळी,स्थ्ळी आणि पाशाणी. थकले,त्रासले,कोलमडले, तरीहि भटकतच राहिले.

रेशमाच्या रेषांनी, निळ्या निळ्या शाईनी, टाकोटाक कशिदा मी काढीला, नाक नका मुरडू माझ्या कवितेला..|| नवी कोरी कविता लाखमोलाची भरली मी नक्षी यमका-वॄत्ताची, गुंफीयले अलंकार ,अलंकार जोडीला..|| नाक नका मुरडू... लिहीत होतो कागदावर मी जोषात असा जोषात.. अवचित आली माझ्या मनात की मनात.. कुणी म्हणे प्रतिभा , कुणी कवीकल्पना..|| नाक नका मुरडू... भीड नाही ठेवली टीकाकारांची, मुरवत ना राखली सोम्या-गोम्यांची, कुणी माझ्या कवितेला छान का नं म्हणीना..|| नाक नका मुरडू...

काही "लोकं" (अनुस्वार विसरु नका...) जनसामान्य किंवा मागासलेल्या विचारांचे... काहीही म्हणा ..भुवया उंचावतील्..पण लक्ष न देणे... ही कविता "बॉम्बे" मधल्या गाण्याच्या चालीवर म्हणावी.. चव चांगली लागते...

लय- टपटप टपो~~~रे चमचम चंदे~~~रे टपटप टपोरे चमचम चंदेरे पडपड पावसारे सळसळ वारा थडथड गारा सटसट मारा सरासरा जाऊन गारागारा वेचून भराभरा चावून भिरभिर भिंगोर्‍या फिरफिर सार्‍या भिजभीज पोर्‍या पळपळ हुंदाडले पळभर विसावले वासरू उनाडले गडगड थंडावली झडझड मंदावली पोरेसोरे परतली