प्रकटन

आर्यचाणक्य यांच्या प्रवाहात मीही हात धुवून घेतले.. ;) मिसळपाववर कोरडे बसण्यापेक्षा मी जेव्हा मिसळीच्या डोहात बुडी मारली... तेव्हा मलाच माहीत नव्हते मी काय करायचा प्रयत्न करतोय?

किनाऱ्यावर कोरडे बसण्यापेक्षा मी जेव्हा आठवणींच्या डोहात बुडी मारली... तेव्हा मलाच माहीत नव्हते मी काय शोधायचा प्रयत्न करतोय? कधी निस्तब्ध ओंडक्यासारखा लाटेवरती पहुडलो तर कधी वाळके पान होऊन भोवऱ्यामध्ये गुरफटलो कधी मोती वेचले तर कधी शिंपले शोधले कधी निसटणारी वाळू हातात घेतली तर कधी चिखलाने बोटे बरबटली पण तरीही मला कळले नाही की मी काय शोधतोय? दमून भागून शेवटी जेव्हा किनाऱ्याला लागलो आणि तट्स्थ नजरेने पुन्हा डोहाकडे पाहीले .... तेव्हा दिसले की खोल, गूढ अश्या त्या डोहामधूनच उगम पावलाय एक सोनेरी प्रवाह... जो जातोय दूर, दूर...

तु आयुष्यात आलास श्रावणधारा सारखा आषाढ्घनासम काळोख्या मनात पेरलेस चमचमते प्रीतिचे थेंब आता तु नसलास तरी... त्याच प्रीतीचे अकुंर आलेत मनभरुन कधी कधी वहातात डोळ्यातून अश्रुची फुले होउन..... नीता

पुनवेच्या चंद्राला नभी शोभतसे, शुभ्र चंद्रिका यमुनेच्या तीरी साद घाली, हरीची मुग्ध सानिका ऐकुनि ते सूर, नुपुरे झंकारित येई वेडी राधिका येई त्वरेने, नजरा चुकवित, परि नसे ती अभिसारिका परमात्म्याची ओढ तिला, ती होय अलौकिक साधिका दिव्यत्वावरि प्रीती करी, ती हरीची प्रियतम प्रेमिका दोन ह्रदयांचे पाहुनि मिलन, मोहुनि जाती वृक्ष-लतिका साक्ष आहे, या अमरप्रेमाची, वृंदावनातील मधु-मल्लिका सांगे मजला ही स्नेहकथा, जाईची अबोध कलिका झुरते मी वेड्या राधेपरि, कधी रे येशील तू... अनामिका....

बाप्पा मोरया.. . जाळी झाडली.. झाडली.. पुटं काढली.. काढली.. रंग दिला घरा नवा.. या चैतन्य भराया.. या या कौतुक कराया.. या या.. बाप्पा मोरया.. या बाप्पा मोरया.. पाचोळा झाडला.. झाडला.. सडा घातला.. घातला.. रांगोळी घेतली काढायाला.. या रंग भराया.. या या कौतुक कराया.. या या.. बाप्पा मोरया.. या बाप्पा मोरया.. तोरण लावलं.. लावलं.. घर सजलं.. सजलं.. घेतला उत्सव करायाला.. या आनंद भराया.. या या कौतुक कराया.. या या.. बाप्पा मोरया.. या बाप्पा मोरया.. आसन मांडलं.. मांडलं.. आवतान धाडलं.. धाडलं.. मनी करतो सदा धावा.. या लेकरा बघायाला.. या आशीर्वाद द्याया.. या या कौतुक कराया.. या या.. बाप्पा मोरया..

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . राहुनी जागा तरीही, शब्द गेला चोरीला बाजूनी आल्या आरोळ्या, मीच माझा चोर झालो खाऊनी आसूड त्यांचे, वेदना बोलूनी गेलो ओढुनी ओझे तरीही, बेईमानी ढोर झालो "संपले नाते जगाशी " - सांगताना मीच भ्यालो बेरकी नजरेत त्यांच्या, मी पुन्हा शिरजोर झालो . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ओंडका =================== बुडवू पाहती कितीक लाटा.. "मी" तरी हा, बुडतं नाही!.. नाका-तोंडात पाणीच पाणी.. "मी" तरी हा, मरत नाही!.. पोहता पोहता थकली गात्रे.. "मी" तरी हा, गळत नाही!.. बनून हेंदकळे नाव सागरी.. बोट कुणाची बनत नाही!.. धरून राहतो हाती ओंडका.. "मी" तरी हा, तारत नाही..!!! =================== स्वाती फडणीस....... ०३-०९-२००८

आषाढी एकादशीला ही कविता लिहिलेली. लिहिल्या गेल्यावर माझा मलाच खूप आनंद झाला होता. :) मेघ आषाढाचा गर्जे, गाज गूंजे चराचरी, प्रेमे नादली पंढरी उभा बघून श्रीहरी! दिंडी चालली माहेरा, वाट ओली अंतरीची! उभी लेकराच्यासाठी माय सावळी कधीची!! मुमुक्षू [टीपः अगोदरही याच नावने जालावर प्रसिद्ध केलेली आहे. किंचित बदल करून येथे प्रकाशित करतो आहे. येथेही आवडेल अशी आशा करतो.]