प्रकटन

खेळ नेहमीचाच.. एक ओळ मला सुचली ती अशी - स्वस्तिकाच्या झाडावर जास्वंदाची फुलं! ..... पुढची ओळ काय होऊ शकेल ते आपल्याला सुचतंय तसं प्रतिसादात लिहायचं. हि कविता नाही. त्यामुळे फक्त दोनच ओळी असणारेत. अट एकच, वर लिहिलेल्या पहिल्या ओळीशी निगडीत अशीच दुसरी ओळ असायला हवी! बघुयात कुणाचे कसे कसे डोके चालते ते ;) मुमुक्षु

नाच नाच मोरा.. ========================== नाच नाच मोरा, तुझा फुलेर पिसारा.. नाच नाच मोरा, तुझा फुलू दे फुलोरा.. उडे गरुड, उडो नभी, नको खंत तुला.. तोड नाही कुणापाशी, तुझ्या गारुडा..! नाच हरपूनी तन्मया, नको भान तुला.. येते नभ उतरून, वाजविते टाळ्या...! नीलपंखी पाखरावरी, नीळ्याची रे माया.. जडविले जडाव पाठी, नको मानू हारा...! वाळवंटा देई रंग, तुझा रंगित कुंचला.. रंग निळा-हिरवा; मन-मानसी गारवा...! ========================== स्वाती फडणीस ............... १४-०९-२००८

कितीतरी दिवसात मिपावर आलो नाही. यायला मिळाले तेही ओझरते. आज कुठूनसा एक अर्धा तास हाती लागला. "किती चातक-चोचीने प्यावा वर्षा ऋतु तरी " अशी अवस्था. म्हण्टले मिळालेला वेळ कारणी लावावा. खूप पूर्वी एक कविता नेटावर वाचली होती. तिचे हे भाषांतर. मूळ कवितेच्या कवीचे नाव "शेल्टन" असे आहे. केरळमधला एक माणूस. कविता मला खूप आवडली होती - अजूनही खूप आवडते.

पहचाना क्या बगुवा हमको दारात आला कोणी. कपडे होते कर्दमलेले, डोळ्यामध्ये पाणी, क्षणभर बसला, नंतर हसला बोलला वरती पाहून, राजभैय्याची माणसं परवा गेली स्टॉलवर येऊन. गणपतीच्या मिरवणुकीसारखी चार भिंतीत नाचली. मोकळ्या हाती जातील कशी, घरची मात्र वाचली. गाडी फुटली, चूल विझली, होत्याचे नव्हते झाले. तिकिटासाठी म्हणून थोडे पैसे बाकी ठेवले. कारभारणीला घेऊन संगे, बघा आता पळतो आहे. उद्याच तिकीट काढतो आहे आणि बिहार गाठतो आहे. खिशाकडे हात जाताच हसत हसत उठला. पैसे नकोत पण थोडा एकटेपणा वाटला. मोडुन पडलाय संसार आणखी मोडू नका कणा. म्हटलं, "मग सोडा युपी दिन, 'जय महाराष्ट्र' म्हणा..!" -- अभिजीत दाते

ज्याचं त्याचं आकाश असतं ज्याच्या त्याच्या माथ्यावर. आकाश... निळंभोर गुलाबी,जांभळ्या, नारिंगी, पिवळ्या रंगानी रंगतं. भुलवत....खुणावतं कवेत आलसं वाटतं, कित्तेकदा पण कवटाळायला जावं तर , दूर्...दूर जातं परस्थ होऊन राहतं त्याला स्पर्श करण्यासाठी उडया माराव्या उंच...उंच... ते अधिकच उंचावतं खिजवतं वाकुल्या दाखवतं त्या प्रत्तेक क्षणी पायतळीची मातकट जमीन मात्र पायाला बिलगून असते. बेछूट, बेताल पावलांना आधार देते. सावरुन धरते ज्याचं त्याचं आकाश एक कल्पना असते. ज्याची त्याची जमीन एक वास्तव.

ऋण मातीचे कसे विसरले? कुठे सोडली लाज मुलांनी? पैशाच्या माजात गोठती श्वास कोवळे कणाकणांनी.. का अब्रुचे धिंडवडे अन् देहाचे बाजार निघावे? व्यापाराचा बाज निराळा, पाप जोडती मणामणांनी.. चहुबाजूंना कोंदटलेली डबकी-नाल्या-उघडी गटारे, एक झराही दुर्लभ झाला, घाण पसरते मणामणांनी.. वाट कुणाची बघतो आपण?