प्रकटन

महिनाभर सुटी काढून आलो होतो भारतात पंचाहत्तरी विसरून उत्साहाने राहिलात एकच शल्य मनात परत येतांना वाढले फक्त तुमच्या सान्निध्यात मी किती क्षण काढले? वय विसरून विमानतळास पोचवायला निघालात "आलास, भेटलास, हेच पुरेसं" म्हणालात एव्ह्ढंसं कुठे नाव झालं सार्‍या सिनीयर सिटिझन्सना कळवलंत तुमच्या साठी मात्र वेळ नव्हता "दगदग होते हो त्याची" म्हणत सांभाळलंत दरवर्षी घरी येताना खूप सुखवेन म्हणतो मात्र परत जाताना काळाची भीती आणतो काय करतोय जगावेगळं? कसलं ध्येय? कसलं नाव? सोडून द्यावं सगळं, सगळं आता घ्यावी घरी धाव

कळिकाळाच्या हिंदोळ्यावर मीपण जळले रुसले तुटले अद्वैताच्या पुण्याईशी ललाटरेषा जुंपून घेते पुन्हा विखारी तल्लख अडसर अर्थव्यथेचे फ़ासे फ़सले प्राणपाखरू उडता उडता काय राहिले, कोणी न उरले १७ मे २००९, पुणे ________________________________________ एका गरीब रुग्णाच्या कुटुंबाला मोठ्या शस्त्रक्रियेसाठी आर्थिक ताकद नसल्याने कठीण परिस्थितीतून जावे लागले, तो प्रसंग पाहिल्यानंतर त्या आठवणीत लिहिलेली ही कविता आहे..... यापेक्षा अधिक स्पष्टीकरण देणे मला अशक्य आहे.... ...

प्रेरणा शरदिनीताईंची माफी मागून, माझी निरीक्षणाशा... एका निरीक्षणाचा कचराग्रस्त डेटासेट अभ्यासकाच्या पारख्या नजरेची कात्री कर्र कर्र कर्र उरलेल्या डेटाचे गायलेले भारूड अन डेटाचा म्यापकडे चुकतमाकत होणारा प्रवास लब डब लब डब नयनांच्या भोकांसमोर दिसणारे हिरवे बिंदू रक्तवारूणीच्या अंमलाखालचे विसंवादी बोल खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका ऑब्झर्व्हेशनमधून निघणारा पेपर त्यावर होणारा अभिनंदनाच्या इमेल्सचा वर्षाव धो धो धो... अन मग सगळंच तुलनेने शांत ... पुढच्या जी.एम.आर.टी.

कसाब काल म्हणाला अजुन मी बाल रे ' की खटला लांबवयाची तुझी नवी ही चाल रे' जर तू खरच होता लहान मग कस कल कर्म हे घान का घातली ही मरणाच्या तोंडात मान रे का माजला होता २६/११ ला तुझा तो जिहाद्चा अभिमान रे का घातला गोंधळ माजवला तांडव का थाटला ताज मधे तुमच्या जिहादचा मांडव आज जिवावर खेळुन जिंदा तुझ्या आवळल्या मुसक्या किती खाल्या लाथा अन सांगशील का कसा दावला पोलिसांनी खसक्या.. अरे शंडा ही bhumi असे करकरे सारख्या शुरांची ही माता आहे साळस्कर सारख्या शुरांची हे बच्चे असे शिवाजी सारख्या वाघाचे हे सैनिक असती मराठ्यांच्या भगव्या झेंडयाचे का आता सुटली वाचा जेंव्हा खाल्या हिन्दुस्तानी लाथा ? कशाला रे आम