प्रकटन

णमस्कार्स लोक्स , " टार्‍याच्या डोस्क्यातले " ह्या अत्यंत मनापासून विचारपुर्वक (कि विचारपश्चिमक?) लिहीलेल्या णिबंधात्मक विडंबणातला हा कितवा तरी प्रयत्न ... पचनी पाडून घ्या ... नाय तर तापलं तापलं पघा :) रंगेश्वरम ह्यांचं "के व ळ अ प्र ति म " विडंबण '(सोडू नको)' ही वाचल्यावर हिणकसगिरी सोडू नको असे आमच्या मनाने बजावलेच! म्हणूनच एक मनापासून विचारपुर्वक लिहिलेलं विडंबण स्क्वेयर =)) णडू णको . . मेला निम्मा तरी चोपायचे सोडू नको! अन प्रसंगी नडग्या फोडायचे सोडू नको!

प्रतिसाद देणार्‍या त्या कंपूस उद्देशून (चाल:- प्रतिमा उरी धरोनी) प्रतिसाद मनी धरोनी कुणी लेख लिहित रहावे ते लेख निर्मितीचे विचार करोनी लिहावे उस्फुर्त भावनानी स्वप्नात गुंग व्हावे पुष्पात गंध जैसा लेखात भाव तैसा अद्वैत लिखणीचे त्यां जीवनी असावे तुम्ही सप्तरंग वाचनाचे व्हावे अनेक मतांचे विषय जीवनाचे चर्चीत कुणी बसावे का वाचकास वाटे प्रतिसाद कुणा भावे ते भावस्वप्न कुणाचे बेकार कुणी करावे प्रतिसाद मनी धरोनी कुणी लेख लिहित रहावे श्रीकृष्ण सामंत

एका बेसावध क्षणी वचनात गुंतून मी तुझ्या संगतीने आले विश्व माझे त्यागून मी तुझ्या सोबतीचा किती गर्व, अभिमान होता महाराज्ञी होते जशी, जग सारे जिंकून मी चार भिंती, छत, दारे यांना घरपण दिले चांदण्याचे कवडसे अंगणात शिंपून मी चित्र अर्धेच ठेवून माझे कुंचले टाकले रंग माझे विसरले तुझ्या रंगी रंगून मी नाही घेतला मी ठाव, नाही मोजली मी खोली तुझ्या अस्तित्वात असे दिले मला झोकून मी तुझी प्रगती, विकास, तुझा चढता आलेख तुझ्या कोडकौतुकात नित्य गेले गुंगून मी तुझ्या यशाचे मंदीर, शिखराचा तूच धनी नामदेवाची पायरी तशी दारी थांबून मी माझे आयुष्य परीघ, तूच एक केंद्रबिन्दू तुझ्याभोवती फिरले मला हुलकावून मी एक

क्षणात फुलतं ओठांवर एक कुत्सित हास्य .... आणि उगारले जातात विखारी शब्दांचे भाले रोखून पाहणार्‍या डोळ्यांमधे दिसते अघोरी चमक एक असहाय्य सावज कोंडीत पकडल्याच्या उन्मादाने लखलखणारी स्वतःचं 'मी' पण सुखाउन शांत झालेलं त्यांचं मन मश्गुल होतं .....यशाच्या धुंदीत ------- आणि माझ्या मनात उमलत असतो ..रसरसलेला एक बिंदू .... तिरस्काराचा ! या आत्ममग्नांच्या कळपात राहूनही मनावर तरंगत असते एकच जाणीव " मला जायलाच हवं .." कुठे? -- कसं? काहीच माहिती नसतं पण ...

सामंत काकांचा हा लेख वाचला आणी ही कविता सुचली.

होत्या तशाच आहे,जखमा मला दिलेल्या दुसराच घाव आता शोधीत चाललो मी दावीत पाठ गेले,सारेच ते बिचारे तलवार हीच माझी रोखीत चाललो मी देईन सूर आता , माझ्याच यातनाना हे शोकगीत माझे गाईत चाललो मी कैदेतल्या सुखाची , का आस मी धरावी दु:खाताही सुखाला शोधीत चाललो मी ज्याच्यासावे निघाली, माझी सुमार स्वप्ने आभास तो सुखाचा शोधीत चाललो मी आहे फितूर स्वप्ने , माझ्या मनातली ही वेड्या मनास माझ्या फसवीत चाललो मी व्हावे अबोल आता , सार्‍याच आसवांनी श्वासात हुन्दक्याना दाबीत चाललो मी