माझा लेख एकांगी वाटेल पण आहे ते आहे मॅडम पहिल्यांदा मध्ये दिसल्या गँगस्टर मध्ये ,तेव्हाच वाटले कि पुढे आयटम गर्ल होणार रासकल मध्ये अंतर्वस्त्रे दाखवली , लाईफ इन मेट्रो मध्ये उठवळ मुलीची भूमिका ,फॅशन मध्ये पण फॅशन चे प्रदर्शन तनु वेड्स मनू चालला ,पण त्यावेळी जवळपास दुसरा कोणताही हिट चित्रपट नव्हता क्रिश ३ मध्ये नंतर मॅडम चमकल्या ,ताणू वेड्स मनू return मध्ये एकट्याने क्रेडिट खाल्ला पण सुनील डोब्रियाल ,स्वर भास्कर आणि गाणे पण चांगले होते क्वीन वूमन लिब्रेशन खाली चालला रिव्हॉल्वर राणी ,सिमरन ,खुला सांड कोणी बघितला पण नसेल मणिकर्णिका ,फेमिनीसम .,अस्मिता ,देश भक्ती ह्यामुळे चा

करोना सार्स २ - धडकी भरवणारे विचित्र शब्द ! या विषाणूने कोविड१९ची महासाथ घडवली. आपल्या सर्वांच्या आयुष्यातील एक अभूतपूर्व घटना. तिच्या उगमाला सात महिने उलटले तरी अजूनही तिची घातकता जाणवतेच आहे. या विषयावर आतापर्यंत मी इथे दोन धागे असे प्रकाशित केलेत: १. हात, जंतू, पाणी आणि साबण २. कोविड१९ घडामोडी : समज,गैरसमज. वरील दुसर्‍या धाग्यावर बरीच साधक-बाधक चर्चा झालेली आहे. तिथल्या प्रतिसादांची संख्या आणि मजकूर एव्हाना विस्तृत झाला आहे.

समाजात वावरताना आपल्याला अनेक अनुभव येत असतात- काही भले तर काही बुरे. दोन्ही प्रकारचे अनुभव आपल्याला बरेच काही शिकवून जातात. त्यातूनच आपला व्यक्तिमत्व विकास घडत असतो. चांगले अनुभव आपल्याला उल्हसित करतात, तर कटू अनुभव उदास करून जातात. या दोन प्रकारच्या अनुभवांची जर तुलना केली, तर आपल्या लक्षात येईल की चांगल्या अनुभवांची स्मृती ही अल्पकाळ राहते. याउलट, कटू अनुभव मात्र दीर्घकाळ मनात खोलवर दडून राहतात. हा लघुलेख साहित्यक्षेत्रातील आणि वृत्तमाध्यमांतील अशा काही अनुभवांचा आहे. साहित्याच्या प्रांतात लेखक, संपादक, प्रकाशक आणि वाचक हे महत्वाचे घटक आहेत. त्यांचा एकमेकांशी वरचेवर संबंध येतो.

सध्या परीक्षेवरून राजकारण चालू आहे. या परिस्थिती मध्ये परीक्षा घेणं ही अवघड गोष्ट आहे. मी एक संस्थेत काम करते. माझ्या संस्थेत किंवा इतर कोणत्याही संस्थेत सोशल डीसस्टिंग पाळुन परीक्षा घेणं केवळ अशक्यप्राय आहे. तसेच एक पालक म्हणून ही मी माझ्या मुलांना अशा वातावरणात बाहेर सोडू शकत नाही. परिक्षे साठी पण नाही की शाळा चालू झाल्यावरही नाही. जर कोव्हीड 19 वर लस निघाली तरच ठीक अन्यथा नाही. भलेही त्यांचे एक वर्ष वाया गेलं तरीही मला चालेल. तर मला वाटतं की एक वर्ष वाया गेलं तर भविष्यात त्यांचे काही नुकसान तर होणार नाही ना? पालकांना आपली मुले प्रिय असतात त्यांना काहीही त्रास झाला तर सहन होत नाही.

प्राजक्ता यांचा कॅनडा स्थलांतर migration विषयी प्रश्न होता त्यावरून हे लिहावेसे वाटले जर कोणाला स्थलांतरित स्वारस्य आहे असे दिसताय तर एक दोन गोष्टी सुचवयव्यश्य वाटतात ( कोविड नसताना ची परिस्थिती) एक दोन गोष्टी आधी गृहीत धरल्या आहेत त्या म्हणजे - आपण बहुतेक पाश्चिमात्य इंग्रजी देशांतील स्तलांतर बद्दल बोलत आहोत म्हणजे कॅनडा , ऑस्ट्रेलिया न्यूझीलंड, युनाइटेड स्टेट्स आणि युनाइटेड किंग्डम , यूरोप मध्ये भाषेहूमुळे आणि अपुऱ्या माहिती मुले धरले नाहीये ( याशिवाय सिंगापोर पण धरता येईल परंतु सिंगापुर चे स्तहलन्तर थोडे वेगळे आहे - स्थलांतर लांब पल्ल्याचे की २-४ वर्षासाठी ?

तारिक फतेह आपल्याला कदाचित माहित असतील ( फतेह का फ़तवाह ) ते म्हणजे जर " तिखट जाल देहाती खडी बोली असतील " तर ताहीर गोरा म्हणजे जणू मधाळ अशी उर्दू भाषा.. यांचे अनेक व्हिडीओ आंतरजालावर आहेत , आज हा पहिला https://www.youtube.com/watch?v=FEkUd1UUnfU यात त्यांनी ज्यांची मुलाखत घेतली आहे त्यांनी फार सुंदर पणे हिंदू सहिष्णू आहेत याबद्दल भाष्य केले आहे कोठेही आरडाओरडा नाही मला तर वाटते सगळ्या भारतीय अँकर ना ताहीर गोरा यांचं कडे १० दिवस क्लास ला पाठवलं पाहिजे ...अर्णव गोस्वामी ला खास करून

" लुक डाऊन" डाउन अंडर "अर्थात घरबंदीचा अमुकवा दिवस " लुक डाऊन" डाउन अंडर " याचा शब्दशः अर्थ घेऊन नका मंडळी... डाऊन अंडर म्हणजे दक्षिणे कडे जगाच्या एका कोपऱ्यातील ऑस्ट्रेलिया आणि न्यूझीलंड हे देश या देशातील आजची परिस्थिती आणि पुढे यावर लिहिण्याआधी इथली समाज रचना राजय रचना , आर्थिक रचना हे थोडे समजवून घेणे आव्यश्यक आहे कारण परदेश म्हणले कि बहुतेक जण फक्त अमेरिका असा विचार करतात ...तसेच सध्याच्या बिकट परिस्थितीत वेगवेगळ्या समाज रचनेंना कोणत्या गोष्टींना सामोरे जावे लागत असेल ?

नमस्कार. आज कर्दनकाळ कोविदने लादलेल्या टाळेबंदी आणि मर्यादित संचाराचा १५ वा दिवस. अत्यावश्यक सेवक वगळता आपण बहुतेक जण घरच्या तुरुंगात बंदिस्त झालो आहोत. तसे आपण कधी ना कधी आजारी पडतो. त्या दरम्यान आपल्याला घरात सक्तीने रहायची सवय असते. पण ती तशी मोजक्या दिवसांची असते. असा आजार जर मध्यम स्वरूपाचा असेल, तर आपण औषधे घेऊन आपल्या कामावरसुद्धा जात असतो. सध्याचा प्रकार मात्र वेगळाच आणि गंभीर आहे. समाजातील बरेच जण त्या घातक आजाराने त्रस्त आहेत. हा आजार साधासुधा नसून तीव्र गतीने फैलावणारा आहे. त्यामुळे हा आजार आपल्याला होऊ नये म्हणून आपण बंदिस्त झालेलो आहोत.

दिवस चाैथा. काय मंडळी? कसे आहात? घरात बसताय ना? बसायलाच पाहिजे. आज जरी देशासाठी लाॅकडाऊनचा चाैथा दिवस असला तरी आमचा सहावा दिवस आहे. गेल्या आठवड्यात गावी गेलेलो, अन अचानक रविवारी जनता कर्फ्यु लागला. काही महत्वाच्या कामांमुळे परत येणं भाग होतं. सोमवारी पहाटे पाचला कर्फ्यु संपताच परत निघालो. रस्ते तसे मोकळेच होते. नेहमीपेक्षा अर्धातास लवकरच घरी पोहोचलो. 11च्या सुमारास कामासाठी स्टेशनवर गेलो तर तिथे पोलिसांनी रोड ब्लाॅक केलेले. शहरातुन बाहेर पडण्याचे आत येण्याचे मार्ग पोलिसांनी रोखुन ठेवलेले. नशीब तेव्हा पोलिसांना फ्री हँड दिला नव्हता. हाडं शाबुत राखुन माघारी फिरलो.

झोपेतून उठताच "भारतात 24 तासातील सर्वाधिक नवीन रुग्णसंख्या" अशी उत्साहित होऊन ऑनलाईन पेप्रांनी दिलेली बातमी वाचली. त्यापाठोपाठ चवदा एप्रिलपर्यंत आंतरराष्ट्रीय उड्डाणे रद्द झाल्याची अधिकच उत्साहवर्धक बातमी वाचली. सुटीतील सहलींच्या बेतांचे तेरावे आम्ही कालच जेवलो. मुंबईत न येता कोंकणातच निवांत स्थायिक राहिलो असतो तर बरे झाले असते असे म्हणावे तर तिथेही हे शिंचे करोना घुसले आहेच. आता माशीद्वारेही करोना प्रसार होऊ शकतो असं एक चिलट आलं आहे. पाण्याद्वारे, डासाद्वारे वगैरे व्हायला लागल्याचा शोध बाहेर पडला की आपण बाहेर पडायला मोकळे. आज तिसराच दिवस आहे लॉकडाऊनचा, हेही झटकन जाणवलं.