उघड्या पुन्हा जहाल्या जखमा उरातल्या फुलवी तुझ्या स्मृतींच्या कलिका मनातल्या येऊ कशा निघोनी पाऊल अडखळे विरहात वेचिताना घटना सुखातल्या उठता तरंग देही हळुवार भावनांचे स्मरतात त्या अजुनी भेटी वनातल्या हासोनिया खुणावी ती रात रंगलेली तू मोजिल्यास होत्या तारा नभातल्या गायिका : शोभा गुर्टू गाणं खाली लिंक मध्ये जखम

आमच्या वेळी भाषा विषयात ८० म्हणजे लई झालं!!

माझे काही मित्र-मैत्रीण पण त्याच कॉलेज मध्ये शिकत होते. बारावी १९८३ बॅच.

+ १ एका गुणाने वैद्यकिय अभ्यासक्रमात प्रवेश हुकला व खाजगी महाविद्यालयात जायची तयारी नसल्याने, =====> हे आर्थिक गणित प्रत्येकालाच परवडेल असे नाही. आमच्या पिताश्रींकडे पैसा होता म्हणून मला शिकवण्याची त्यांची इच्छा पूर्ण झाली. पण तुमच्या बाबतीत हे नशीबाचे फास उलटे पडले. त्यामुळे नाराज होवू नका. बादवे, "तुम्ही ही तर श्रींची इच्छा" हे पुस्तक वाचले आहे का? वाचले नसल्यास जरूर वाचा असा सल्ला कम विनंती.

कम्पनी?

उमेदीचे दिवस आभ्यासात घालवून सीए झालो !

I feel you bro...

आता प्रयत्नपूर्वक तुलना टाळून आनंदी राहतो. १९८० मध्ये दहावीला ८२. ३ % गुण पडले. तेंव्हा ८० % च्या वर गुण असले कि मुंबईत कोणत्याही कॉलेजात प्रवेश मिळत असे. ठाणे (बी एन बांदोडकर) कॉलेज मध्ये १२ केले. तेथे वैद्यकीय प्रवेशास २ गुण कमी पडले. सेंट जॉर्ज मध्ये दंत वैद्यकीस प्रवेश मिळाला होता पण एम बी बी एस च करायचं होतं. एक वर्ष फार्मसीत केलं. दुसऱ्या वर्षी ए एफ एम सी त प्रवेश मिळाला. नौदलात डॉक्टर म्हणून भरती झालो. माझ्या बरोबरच्या इंजिनियर किंवा इतर लोकांना माझ्यापेक्षा जास्त पगार मिळत होता. त्यांची मुंबईत घरे सुद्धा लवकर झाली. परंतु मला लोकांची असूया कधीच वाटली नाही. आजही शाळेत, १० किंवा १२ वी ला माझ्यापेक्षा बरेच कमी गुण असलेले वर्गमित्र माझ्यापेक्षा कितीतरी जास्त पैसे मिळवत आहेत. पण आनंदी राहण्याचा असा "प्रयत्न" करायची गरज पडली नाही. आनंदी असणे हि वृत्ती आहे आणि ती आत्मसात करणे हि सोपे आहे एकदा तसे झाले कि मग असुया वाटणे किंवा स्वतः बद्दल खंत वाटणे बंद होते. एक उदाहरण देतो आहे. विक्रांत वर असताना मला विभागप्रमुख म्हणून वेगळी केबिन होती. ज्यात त्यातल्या त्यात चांगल्या सुविधा होत्या. एका उन्हाळ्याच्या दिवशी फार गरम होत असल्याने आणि वातानुकूलन यंत्रणा बंद होती म्हणून माझी चिडचिड होत होती. चहा घेत होतो तेवढ्यात दवाखान्यात रुग्ण आला म्हणून मला बोलावणे आले. मी वैतागाने दवाखान्याकडे चाललो असताना मध्ये खलाशांच्या मेस मधून जात होतो तेंव्हा एक कनिष्ठ खलाशी तीन टियरच्या बंक असलेल्या खोलीत मधल्या बंकवर आडवा होऊन काही तरी वाचत होता. बाजूने जाणाऱ्या पाईपवर त्याने चहाचा स्टीलचा ग्लास ठेवला होता. एका हातात सिगारेट आणि दुसऱ्या हातात पुस्तक घेऊन तो अशा स्टाईल मध्ये सिगारेटचे झुरके घेत चहा पीत वाचत बसला होता कि जसा काही "बादशहा"च आहे आणि अख्खे जहाज त्याच्या बापाची जहागीर आहे. त्याच्या मेस मध्ये भरपूर गरम होत होते जेमतेम पंख्याचा वारा लागत होता. अशा परिस्थितीत तो ज्या स्टाईलमध्ये चहा पीत होता ते पाहून मला स्वतःची लाज वाटली. सगळं व्यवस्थित होतं तरी चिडचिड करण्यासारखं मला काहीच कारण नव्हतं. रुग्ण पाहून आल्यावर त्या नौसैनिकाला नमस्कार करावास वाटला म्हणून मी परत आलो पण तो तेथून गेला होता. मला कोणत्याही परिस्थितीत आनंदी कसे राहावे हे शिकवले याबद्दल त्या अनाम सैनिकाला प्रणाम. दुसऱ्याच्या नव्या बुटांचा हेवा करू नका कारण ते कुठे चावतात ते तुम्हाला कधीच कळत नाही count your blessings. --/\--

लकी बॉय ;)

आपणाला किती होते? आणि पार त्या काळचे ७० टक्के असले तरी सातत्याने असे अधांतरी लिहिण्यामुळेच मिळाले असे आपणास वाटते का?

२० वर्षा आधीचे ८५% ?

काय केले पाहिजे व कसे केले पाहिजे हे साधार समजावणे अवघड असते व म्हणूनच आवश्यक ते बदल व्यवस्थेमधे होत नाहीत.

एका एमबीबीएस मुलीशी डेट करतानाचा एक अनुभव : आंबा खाता खाता सहज तिने म्हंटलं, निसर्गाची काय कमाल आहे, समर मध्येच एवढं गोड रसदार फळ आपल्याला मिळतं. अर्थात मी कपाळावर हात मारून घेतला. तिचे विधान निसर्गाला अ‍ॅक्टीव्ह एजंट मानून झालेल्या उत्क्रांतीच्या संकल्पनेला धरून सकृत दर्शनी बरोबर वाटतं, तरीही त्यातली तार्किक चूक तिच्या गावीही नव्हती. आपल्याला/ प्राणीपक्ष्यांना समर मध्ये गोड रसदार फळं खायला आवडतात म्हणून काळाच्या विशाल पटलावर आंबा नावाची स्पेसिज नॅचरली सिलेक्ट होत गेली आहे वगैरे तर तिच्या डोक्याच्या बाहेरचे. संध्याकाळी साईबाबाची आरती केल्याशिवाय घास न घेणारी बीजे मधली डॉक्टर. आणि आम्ही सॅपिओसेक्सुअल इकडे इंजिनिअरिंगला असून डार्विन फिशचा टी शर्ट घालून फिरत होतो. अर्थात सध्या तिच्या करियरला डार्विनची परडी कितपत लागते आहे याबद्दल साशंक आहे, तिचे उत्तम चालले आहे असे कळते. अर्थात हा ही स्कूलबॉय-अ‍ॅथिजमचाच एक प्रकार झाला. तो दिखावूपणा गळाल्यावरदेखील डॉकिन्स ते सॅम हॅरिस हा प्रवास व्हायला वेगळीच बुद्धी लागते. विषय बुद्धीचाच निघाला आहे तेव्हा, चरक सर्व बुद्धींना भाग्यविशेष म्हणतो हे वाचल्यावरच मी उडालो होतो. असो. तुमचे म्हणणे अतिशय बरोबर आहे, दहावीच्या गुणवाटप स्कीमनंतर ९०% हे अगदीच हॅ मार्क होत. यावर्षी हे गुण नसल्यामुळे गाडी मूळपदावर आली आहे असं वाटत आहे. बुद्धीच्या जोरावर जास्त मार्क मिळवणाऱ्यांबरोबर, निष्ठेने-व्यवस्थापनाने अतिशय कष्टकरून इतकेच मार्क मिळवणाऱ्यांबद्दल आदर आहे. त्यांना अगदीच टाकाऊ असं मात्र मी अजिबात समजत नाही. मार्क मिळवणे हे देखील एक वेगळं स्किलसेट आहे. एखाद्या निर्बुद्ध मुलाला उद्या गिळा आणि ओका या तत्त्वावर ९०% मार्क मिळाले तरी मी त्यामागच्या शिस्तीला, वेळेच्या व्यवस्थापनाला आणि प्रेरणेला नक्कीच दाद देईन.

परंतु हे गुण ना त्याला विषयात काही रस असतो म्हणून मिळालेले असतात कि त्यातील मूलभूत ज्ञान असते म्हणून मिळतात.

नववीच्या परीक्षेत अणू म्हणजे काय हे विचारलं तर तेवढंच रुडीमेंटरी उत्तर अपेक्षित आहे. तो विद्यार्थी अगदी क्वार्क बिर्क सांगून उत्तर लिहायला लागला तर त्याचा पेपर दोन तास सुद्धा संपणार नाही आणि तो नापास होईल. कोणत्या पातळीवर किती मुलभूत ज्ञान अपेक्षित आहे हे ठरवायला मुलभूत म्हणजे काय हे आधी स्पष्ट करावे लागेल. गिळा आणि ओका या तत्त्वावरच परीक्षेत सर्वोच्च गुण प्राप्त करता येत नाहीत. अगदी सर्वोच्च नाहीत पण उच्च मार्क मिळवून शास्त्र विषयात पुढे आलेली मंडळी जगातील यच्चयावत विषयांवर आपली मते मराठी संस्थळांवर रेटून मांडत शास्त्रांची सेवा करताना पाहतो तेव्हा मात्र मी धन्य धन्य होतो.

आपलं यश स्पॄहणीय आहे. दहावी-बारावीच्या मार्कांवर आयुष्य आणि यश अवलंबून नसतं हेच खरं. आयएएस होणं ही खरोखर खूप मोठी अचिव्हमेंट आहे. आपले उदाहरण प्रेरणादायी आहे. इथे सगळ्यांचीच उदाहरणे प्रेरणादायी आहेत. परिस्थिती, आवड-निवड, स्पर्धा, पालकांचा आणि समाजाचा दबाव, आरोग्यविषयक समस्या, पैशांशी संबंधित समस्या, संगत अशा बर्‍याच आव्हानांचा आणि खडतर प्रवासाचा सामना करून सगळ्यांनीच कौतुकास्पद यश मिळवले आहे आणि सगळे आयुष्यात स्थिर, समाधानी, आणि आनंदी आहेत. इथले अनुभव वाचूनच इतकं सकारात्मक वाटतं की सकारात्मक अ‍ॅटिट्यूड कसा असतो हे समजण्यासाठी पुन्हा दुसरं काही करायची गरजच नाही. अजून येऊ द्या!

शालेय जीवनात काही विषयात नापास होवून सुधा तुम्ही मनाने खचला नाही . आणि आता काय करायचे ,माझे कसे होणार असल्या निराशावादी विचारणा स्वतः पासून लांब ठेवून आयुष्य यशस्वी करून दाखवलं हे खूप मोठं यश आहे

आयएएस, म्हणजे च्यायला विषयच कट, पुढली कथा प्रशासन विरुद्ध गावकरी लिहिणार होतो, आता काय त्यो विषय घेऊन लिहायची हिम्मत नाय आपली. कॅडर कुठलं चिगो सर? एकेकाळी एमपीएससी करायची प्रचंड इच्छा होती, करंट अफेयर्स वगैरे वाचत असे पण वर्ष वर्ष रिपीट करायचा पेशन्स नव्हता म्हणून सरळ पदरात पडलेली नोकरी करत बसलोय.

अजूनही बाहेरून परीक्षा देऊन बेसिक ग्रॅज्युएशन पूर्ण करू शकाल. :) खरेच सांगतेय.